Χέλμουτ Βάιντλινγκ

Γερμανός στρατηγός

Ο Χέλμουτ Βάιντλινγκ (Helmuth Otto Ludwig Weidling, Halberstadt, Σαξονία, Πρωσσία, 2 Νοεμβρίου 1891ΕΣΣΔ, 17 Νοεμβρίου 1955) ήταν Γερμανός αξιωματούχος (στρατηγός), υπεύθυνος της διεύθυνσης άμυνας του Βερολίνου κατά τις τελευταίες ημέρες του Γ’ Ράιχ. Μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ (30 Απριλίου 1945), ο Βάιντλινγκ παραδόθηκε στους Σοβιετικούς στρατηγούς Τσουίκωφ και Σοκολόφσκυ, οι οποίοι παρουσία και του διορισμένου από το στρατάρχη Ζούκωφ ως προσωρινού διοικητού της πόλης του Βερολίνου, στρατηγού Μπερσάριν, τον υποχρέωσαν στις 1 Μαΐου 1945 να ηχογραφήσει ένα μήνυμα 60 λέξεων, το οποίο την επόμενη μέρα, 2 Μαίου, μεταδόθηκε σε όλους τους κατοίκους της πρωτεύουσας του Ράιχ: «Στις 30 Απριλίου ο φύρερ αυτοκτόνησε, αφήνοντας έτσι μόνους εκείνους που του είχαν ορκιστεί πίστη. Εσείς, Γερμανοί στρατιώτες, πιστοί στην διαταγή του φύρερ, είστε έτοιμοι να συνεχίσετε τη μάχη για το Βερολίνο, αν και τα πυρομαχικά σας έχουν εξαντληθεί και η γενική κατάσταση καθιστά παράλογη την περαιτέρω άμυνα. Διατάσσω την άμεση κατάπαυση κάθε αντιστάσεως».

Χέλμουτ Βάιντλινγκ
Bundesarchiv Bild 146-1983-028-05, Helmuth Weidling.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Helmuth Weidling (Γερμανικά)
Γέννηση2  Νοεμβρίου 1891
Χάλμπερσταντ
Θάνατος17  Νοεμβρίου 1955 ή 14  Νοεμβρίου 1955
Vladimir Central Prison
Αιτία θανάτουκαρδιακή ανεπάρκεια
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
αξιωματικός
Περίοδος ακμής1911
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός/Βέρμαχτ
Πόλεμοι/μάχεςΑ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςThird Class Military Merit Cross
Γερμανικός Σταυρός σε χρυσό
Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού με Φύλλα Δρυός και Ξίφη
Γερμανικός Σταυρός
Σιδηρούς Σταυρός
House Order of Hohenzollern
Στρατιωτικός Σταυρός της Αξίας (Αυστροουγγαρία)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Στρατιωτική καριέραΕπεξεργασία

Ο Βάιντλινγκ εντάχτηκε στον στρατό το 1911 και πολέμησε στον Α’ Π.Π., με το βαθμό του υπολοχαγού. Μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών παρέμεινε στο στράτευμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π. συμμετείχε στην εισβολή στην Πολωνία, στη μάχη της Γαλλίας και στην επίθεση κατά της ΕΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1942 διορίστηκε διοικητής της 86ης Μεραρχίας πεζικού της Βέρμαχτ, στο Ανατολικό Μέτωπο. Τον Οκτώβριο του 1943 του ανατέθηκε η διοίκηση της XLI στρατιάς (Pantzer Corps), θέση όπου παρέμεινε έως την 10 Απριλίου 1945. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βερολίνου, ο Βάιντλιγκ απαγόρευσε στον επικεφαλής της Χιτλερικής Νεολαίας, Άρθουρ Άξμαν, τη συμμετοχή των νεαρών στελεχών της (που ουσιαστικά ήταν παιδιά κι έφηβοι) στις συγκρούσεις[1]. Μετά από αυτό, στις 22 Απριλίου, ο Χίτλερ διέταξε την εκτέλεσή του, όμως η διαταγή ανακλήθηκε όταν ο Βάιντλινγκ παρουσιάστηκε μπροστά του και παρείχε εξηγήσεις[2].

Επικεφαλής της άμυνας του ΒερολίνουΕπεξεργασία

Ο Βάιντλινγκ οργάνωσε τη ζώνη άμυνας του Βερολίνου σε 8 τομείς, έχοντας στη διάθεσή του, συνολικά, περισσότερους από 180.000 άνδρες, η πλειοψηφία, ωστόσο, των οποίων, ήταν άπειρη από πόλεμο[3]. Χρησιμοποίησε ως στρατηγική του βάση το συγκρότημα στρατιωτικών εγκαταστάσεων Bendlerblock στην οδό Bendlerstrasse, πλησίον του Ράιχσταγκ. Στις 26 Απριλίου παρουσίασε στο Χίτλερ ένα σχέδιο απεγκλωβισμού το οποίο, παρότι ο φύρερ παραδέχτηκε πως ήταν πολύ καλό, το απέρριψε ως ανεδαφικό, διότι στόχευε, όπως του είπε, να πεθάνει μαζί με τα στρατεύματά του και για αυτό το λόγο ο Βάιντλινγκ θα έπρεπε να συνεχίσει να αμύνεται απέναντι στις Σοβιετικές δυνάμεις. Μία μέρα μετά (27 Απριλίου 1945) το Βερολίνο είχε κυκλωθεί ολοκληρωτικά, χάρις στη διείσδυση, από ανατολάς και νότου, της 1ης Λευκορωσικής στρατιάς, που είχε ήδη καταλάβει αρκετά προάστια, όπως και το σιδηροδρομικό σταθμό του Γκέρλιτζ. Δύο μέρες αργότερα και η 1η Ουκρανική στρατιά είχε εισδύσει στην πόλη από βορρά και δύση, καταλαμβάνοντας, με τη σειρά της, στρατηγικά σημεία της. Τότε ο Βάιντλινγκ αποφάσισε μία επιχείρηση διαφυγής, ώστε οι μονάδες του να ενώνονταν με τη 12η στρατιά του στρατηγού Βενκ, η οποία βρισκόταν στα νοτιοδυτικά. Η πραγματοποίησή της, ορίστηκε για το επόμενο βράδυ. Όμως το πρωί της 30 Απριλίου 1945 και ενώ οι Σοβιετικοί είχαν φτάσει ήδη σε απόσταση 500 μ. από το καταφύγιο του Χίτλερ, ο τελευταίος επέτρεψε στον Βάιντλινγκ να προχωρήσει στην απόπειρα διαφυγής. Μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ, οι Γκέμπελς, Μπόρμαν και ο καγκελάριος Κρεμπς υποχρέωσαν το Βάιντλινγκ να μην αποκαλύψει σε κανέναν το θάνατο του αρχηγού του Γ’ Ράιχ. Σκόπευαν να ενημερώσουν μόνο τον Στάλιν, επιτυγχάνοντας μία κατάπαυση του πυρός. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Βάιντλινγκ συγκέντρωσε τους υφισταμένους του αξιωματικούς και με τη μεσολάβηση του Κρεμπς, κανόνισε μία συνάντηση με το Ρώσο στρατηγό Βασίλι Τσουΐκωφ, ώστε να παραδώσει την πόλη.

Το τέλοςΕπεξεργασία

Οι Σοβιετικοί αιχμαλώτισαν τον Βάιντλινγκ και τον μετέφεραν αεροπορικά στη Μόσχα, όπου τον έκλεισαν στις φυλακές του Lefortovo. Στις 27 Φεβρουαρίου του 1952 το ανώτατο στρατοδικείο της ΕΣΣΔ του επέβαλε ποινή κάθειρξης 25 ετών για εγκλήματα πολέμου που σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχαν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια της κατοχής της Σοβιετικής Ένωσης από τα ναζιστικά στρατεύματα. Μετά από περίπου 3,5 έτη, ο Βάιντλινγκ απεβίωσε από καρδιακή συγκοπή και ενταφιάστηκε, ανώνυμα στο νεκροταφείο των φυλακών της KGB στο Vladimir.

ΔιακρίσειςΕπεξεργασία

Για τη συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του Β’ Π.Π., ο Βάιντλινγκ είχε τιμηθεί με πολλά μετάλλια της ναζιστικής κυβέρνησης.

ΠηγήΕπεξεργασία

  • Giuseppe Mayda, «Το Τέλος του Γ’ Ράιχ», περιοδικό «Ιστορία Εικονογραφημένη», #83 (Μάιος 1975), σελ. 52-63.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ryan 1966, σελ. 305
  2. Beevor 2002, σ. 286
  3. Beevor 2002, σ. 287