Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα

Ο Χαμάντ μπιν Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα (αραβικά: حمد بن عيسى بن سل, γεν. 28 Ιανουαρίου 1950) είναι ο Βασιλιάς του Μπαχρέιν. Κατέχει το αξίωμα του μονάρχη του Μπαχρέιν από τις 6 Μαρτίου 1999, αρχικά ως εμίρης, και από τις 14 Φεβρουαρίου 2002, ως ο πρώτος βασιλιάς της χώρας.[2] Είναι ο γιος του Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, του προηγούμενου και πρώτου εμίρη του Μπαχρέιν. Η χώρα βρίσκεται υπό τη διοίκηση της δυναστείας των Αλ Χαλίφα από το 1783.

Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Ο Βασιλιάς Χαμάντ το 2017
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
حمد بن عيسى آل خليفة (Αραβικά)
Γέννηση01 Απριλίου 1950 (1950-28-01) (73 ετών)
Ριφά
Χώρα πολιτογράφησηςΜπαχρέιν
ΘρησκείαΣουνιτισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
ΣπουδέςΚολέγιο Διοίκησης και Γενικού Επιτελείου του Αμερικανικού Στρατού
The Leys School
Mons Officer Cadet School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης
πολιτικός
ΔιάδοχοςΣαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα
Οικογένεια
ΣύζυγοςΣαμπικά μπιντ Ιμπραΐμ Αλ Χαλίφα (από 1968)
Queen Shaimaa
Queen Hessa
ΤέκναΣαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα
Αμπντουλάχ μπιν Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
Prince Khalifa bin Hamad of Bahrain
Princess Najla bint Hamad of Bahrain
Νάσερ μπιν Χάμαντ Αλ Χαλίφα
Χαλίντ μπιν Χαμάντ Αλ Χαλίφα
Φαϊσάλ μπιν Χαμάντ μπιν Ισά Αλ Χαλίφα
ΓονείςΊσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα και Χέσα μπιντ Σαλμάν Αλ Χαλίφα
ΟικογένειαΟίκος των Χαλίφα
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατάρχης
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒασιλιάς του Μπαχρέιν
Εν ενεργεία
Ανέλαβε καθήκοντα
14 Φεβρουαρίου 2002
ΒραβεύσειςΠαράσημο της Δημοκρατίας (Αίγυπτος)
Έμβλημα της Δημοκρατίας
Τάγμα του Ντάνεμπρογκ[1]
Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής
Θυρεός
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Βιογραφία Επεξεργασία

Ο Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1950 στην Ριφά του Μπαχρέιν.[3] Γονείς του ήταν ο Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, τότε Διάδοχος, και η Χέσα μπιντ Σαλμάν Αλ Χαλίφα.[4]

Αφού έλαβε πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Μανάμα, ο Χαμάντ εστάλη στην Αγγλία για να φοιτήσει στο Κολλέγιο Άπλγκαρθ του Γκόνταλμινγκ, ενώ αργότερα ξεκίνησε να φοιτά στο The Leys School του Κέιμπριτζ. Ο Χαμάντ ξεκίνησε την στρατιωτική του κατάρτιση, αρχικά στο Βρετανικό Στρατό Ξηράς, αποφοιτώντας το 1968 από τη Σχολή Δοκίμων του Μονς στο Όλντερσοτ.[3] Τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1972, ο Χαμάντ παρακολούθησε ένα ειδικό σχολείο ηγεσίας στο Κολλέγιο Διοίκησης και Γενικού Επιτελείου Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Κάνσας.[5]

Ο Χαμάντ ορίστηκε ως διάδοχος από τον πατέρα του στις 27 Ιουνίου 1964. Το 1968 διορίστηκε πρόεδρος του αρδευτικού συμβουλίου και του δημοτικού συμβουλίου της Μανάμα. Τον ίδιο χρόνο ανάλαβε υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά του Μπαχρέιν και διορίστηκε διοικητής της, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1969, όταν διορίστηκε επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων του Μπαχρέιν. Το 1970, ο Χαμάντ έγινε επικεφαλής του υπουργείου Άμυνας του Μπαχρέιν και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου άμυνας, παραμένοντας και στα δύο γραφεία μέχρι το 1971. Από το 1971 έως το 1988 ήταν ο Υπουργός Άμυνας της χώρας.[6]

Τον Οκτώβριο του 1977, ο Σεΐχης Χαμάντ άρχισε να μαθαίνει να πιλοτάρει ελικόπτερα, ολοκληρώνοντας επιτυχώς την εκπαίδευσή του τον Ιανουάριο του 1978. Στη συνέχεια εργάστηκε για την ίδρυση της Πολεμικής Αεροπορίας του Μπαχρέιν, η οποία κατέστη επιχειρησιακή το 1987.[7][8]

Βασιλεία Επεξεργασία

Μετά το θάνατο του πατέρα του, Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, ο Χαμάντ έγινε Εμίρης του Μπαχρέιν στις 6 Μαρτίου 1999.[2] Ως Εμίρης, ο Χαμάντ έφερε αρκετές πολιτικές μεταρρυθμίσεις στο Μπαχρέιν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, η διάλυση του Δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας και η κατάργηση του διατάγματος του 1974 για τα μέτρα κρατικής ασφάλειας. Επιπλέον, πολλοί υπήκοοι του Μπαχρέιν επετράπη να επιστρέψουν μετά από αρκετά χρόνια εξορίας από το εξωτερικό.[9] Το 2002, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς. Απολαμβάνει ευρείες εκτελεστικές αρχές, οι οποίες περιλαμβάνουν το διορισμό του πρωθυπουργού και των υπουργών του, τη διοίκηση του στρατού, την προεδρία του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, το διορισμό του Συμβουλίου της Σούρα και τη διάλυση του Κοινοβουλίου.[10](p. 15)[11][12]

Ο Χαμάντ, από το 1999, επικεντρώθηκε στην επίτευξη της σταθερότητας του κράτους, το οποίο μαστιζόταν από βαθιές εντάσεις από την εξέγερση της δεκαετίας του 1990. Ο Βασιλιάς κατάφερε να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο και να καταστήσει το Μπαχρέιν οικονομικό κόμβο της Μέσης Ανατολής. Κατά την περίοδο 2003-2010 η σιιτική κοινότητα κατηγόρησε την κυβέρνησή του για διαφθορά, διακρίσεις στη στέγαση και τις θέσεις εργασίας, στρατολόγηση αλλοδαπών σε στρατιωτικές υπηρεσίες και δημογραφική αλλοίωση μέσω της εισαγωγής Σουνιτών από την Ασία.[13][14][15][16]

Αν και η βασιλεία του Βασιλιά Χαμάντ έχει χαρακτηριστεί από την ανεκτικότητα στη συμμετοχή Σιιτών σε κυβερνητικά πόστα, έχουν υπάρξει αιτήσεις για ορθότερη κατανομή της εξουσίας και των θέσεων εργασίας. Η οικογένεια Αλ Χαλίφα ηγείται ενός μεγάλου αριθμού υπουργικών και κυβερνητικών θέσεων, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Εσωτερικών, του Υπουργείου Δικαιοσύνης, του Υπουργείου Οικονομικών, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Υπουργείου Εξωτερικών, του Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης του Μπαχρέιν και του Ανωτάτου Συμβουλίου για τις Γυναίκες. Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των ανώτερων θέσεων των Ενόπλων Δυνάμεων του Μπαχρέιν καλύπτεται κατεξοχήν από Σουνίτες, οι οποίοι όμως αντιπροσωπεύουν το ήμισυ του πληθυσμού.[17][18][19][20][21][22][23][24]

Τον Οκτώβριο του 2010, η κυβέρνηση του Χαμάντ κατηγόρησε 24 Σιίτες ότι έχουν σχηματίσει τρομοκρατική ομάδα που συνδέεται με το Ιράν, με σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος και τον σχεδιασμό τρομοκρατικών επιθέσεων. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν τις κατηγορίες και τις χαρακτήρισαν ως προπαγάνδα. Μετά από μερικές εβδομάδες, η ένταση αυξήθηκε και πάλι μετά τις αμφιλεγόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές του 2010, όταν ο συνασπισμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγόρησε το εκλογικό σύστημα ως άδικο, με στόχο την μείωση των θέσεων της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο.[25][26][27]

Τέκνα Επεξεργασία

Με τη σύζυγό του, Shaikha Sabeeka Bint Ebrahim Al Khalifa, απέκτησαν 6 παιδιά, τους Shaikh Salman bin Hamad Al Khalifa (γενν. 1969-), Shaikh Abdullah (γενν. 1975-), Shaikh Khalifa (γενν. 1977-), και Shaikha Najla (γενν. 1981-). Ο νεότερος γιος του Βασιλιά, ο 14χρονος Πρίγκιπας Faisal Bin Hamad Al-Khalifa, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα, στις 12 Ιανουαρίου 2006.

Παραπομπές Επεξεργασία

  1. Ανακτήθηκε στις 16  Φεβρουαρίου 2022.
  2. 2,0 2,1 "Country Profiles Bahrain" Αρχειοθετήθηκε 2017-04-20 στο Wayback Machine. The Arab Center for the Development of the Rule of Law and Integrity Retrieved 1 December 2010
  3. 3,0 3,1 «Embassy of the Kingdom of Bahrain to the United States». Bahrain Embassy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2010. 
  4. «Bahrain mourns death of king's mother». Gulf News. 7 August 2009. http://www.accessmylibrary.com/article-1G1-205340049/bahrain-mourns-death-king.html. Ανακτήθηκε στις 6 July 2013. 
  5. «HM the King». Kingdom of Bahrain Ministry of Foreign Affairs. Government of Bahrain. Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2011. 
  6. https://www.bbc.com/news/world-middle-east-14541051
  7. https://www.arabianaerospace.aero/bahrain-s-blockbusters.html
  8. http://www.aeroflight.co.uk/tag/royal-bahraini-air-force
  9. Bahrain: Promising human rights reform must continue. Amnesty International. 13 March 2001. https://www.amnesty.org/en/documents/mde11/005/2001/en/. Ανακτήθηκε στις 9 February 2011. 
  10. Σφάλμα αναφοράς: Σφάλμα παραπομπής: Λανθασμένο <ref>. Δεν υπάρχει κείμενο για τις παραπομπές με όνομα Fr 15.2.2011.
  11. http://www.ourallegiancetokingofbahrain.com/en/biography/
  12. https://agsiw.org/bahrains-royal-family-adjusts-for-the-future/
  13. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Μαΐου 2021. Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2021. 
  14. https://www.bahrain.bh/bahrain2030
  15. https://www.mofa.gov.bh/Default.aspx?tabid=6325&language=en-US
  16. http://www.theworldfolio.com/blog/discovering-bahrain/
  17. «Ministry of Interior». Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  18. «MoJ Ministers and Undersecretaries' Names». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  19. «MoF Welcome Message». Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  20. «MoC Organisation Chart». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  21. «MoFA Organizational Structure». Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  22. «BEDB Directors». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  23. «Supreme Council for Women». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  24. «International Religious Freedom Report for 2011» (PDF). U.S. Department of State. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2013. 
  25. https://www.refworld.org/pdfid/4d99b4a12.pdf
  26. https://www.france24.com/en/20120115-sectarian-sunni-shiite-bahrain-king-khalifa-protests-constiution
  27. https://www.bbc.com/news/world-middle-east-12802945

Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επεξεργασία