Αθανάριχος

βασιλιάς φύλων των Γότθων

Ο Αθανάριχος ή Ατανάριχος[1] (λατιν. Athanaricus, θάν. 381 μ.Χ.) ήταν ηγεμόνας πολλών φυλών των Θερβιγγιανών Γότθων επί τουλάχιστον δύο δεκαετίες τον 4ο αιώνα. Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ηγεμονίας του, ο Αθανάριχος αντιμετώπιζε εισβολές στα εδάφη του από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Ούννων, αλλά και έναν εμφύλιο πόλεμο. Θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Βησιγότθων, που αργότερα κυρίευσαν και την ίδια τη Ρώμη, προτού εγκατασταθούν στην Ιβηρία και ιδρύσουν εκεί το Βησιγοτθικό Βασίλειο.

Αθανάριχος
01-ATANARICO.JPG
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος25  Ιανουαρίου 381
Κωνσταντινούπολη
ΕθνικότηταΓότθοι
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμονάρχης
Οικογένεια
ΤέκναΑλάριχος Α'
ΓονείςAoric
ΟικογένειαΟίκος των Μπαλτ
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμονάρχης
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

 
«Ο Αθανάριχος και ο Ουάλης επί του Δουνάβεως», ξυλογραφία του 1860 βασισμένη σε σχέδιο του Έντουαρντ Μπέντεμαν

Ο Αθανάριχος, γιος του Αορίχου, εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ιστορία το 367-369, με τους πολέμους του κατά του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ουάλη. Το 369, μετά τη Μάχη του Νοβιόδουνου (στη σημερινή Ρουμανία), διαπραγματεύθηκε μια ευνοϊκή συμφωνία για τον λαό του. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Αθανάριχου, πολλοί υπήκοοί του είχαν προσηλυτισθεί στον Αρειανισμό (αίρεση του Χριστιανισμού), κάτι που έβρισκε τον Αθανάριχο αντίθετο, καθώς φοβόταν ότι ο Χριστιανισμός γενικότερα θα κατέστρεφε τον γοτθικό πολιτισμό. Σύμφωνα με τον Σωζομενό, περισσότεροι από 300 Χριστιανοί σκοτώθηκαν στον Διωγμό του Αθαναρίχου κατά τη δεκαετία του 370, με γνωστότερο ίσως τον Άγιο Νικήτα.

Ο Φριτιγέρνης, αντίπαλος του Αθανάριχου, ήταν οπαδός του Αρειανισμού και ευνοούμενος του, επίσης Αρειανού, Ουάλη. Από το 371 έως το 375 ο Αθανάριχος πολέμησε τον Φριτιγέρνη σε εμφύλιο πόλεμο. Μαζί με τους στρατηγούς του Μουνδέριχο και Λαγγαρίμανο (Lagarimanus), ο Αθανάριχος ηττήθηκε αργότερα από τους εισβάλλοντες Ούννους. Καταφεύγοντας προσωρινώς στα Καρπάθια Όρη, ο Αθανάριχος έγινε δεκτός αργότερα με μεγάλες τιμές από τον Μέγα Θεοδόσιο στην Κωνσταντινούπολη το 381, οπότε και υπέγραψε συνθήκη φιλίας με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.[2]

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, ο Σωζομενός και ο Ζώσιμος αναφέρονται στις συγκρούσεις μεταξύ Φριτιγέρνη και Αθαναρίχου.[3][4][5] Αντιθέτως, ο Αμμιανός Μαρκελλίνος και ο Φιλοστόργιος δεν κατέγραψαν τέτοιες συγκρούσεις.

Λίγο καιρό μετά την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Αθανάριχος πέθανε από κάποια νόσο.[6] Ο Θεοδόσιος τον κήδευσε με τόση μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια, ώστε «οι βάρβαροι έμειναν έκπληκτοι»[7] Ειρήνη και συνθήκη με όσους Θερβιγγιανούς (Βησιγότθους πλέον) πολεμούσαν ακόμα τους Ρωμαίους στη Θράκη, συμφωνήθηκαν το 382 και κράτησαν μέχρι τον θάνατο του Θεοδοσίου το 395.


ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Maurizio Lupoi (18 Ιανουαρίου 2007). The Origins of the European Legal Order. Cambridge University Press. σελίδες 47 κ.ε. ISBN 978-0-521-03295-7. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2012. 
  2. History of the Goths. University California Press. 13 Φεβρουαρίου 1990. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2012. 
  3. Socrates Scholasticus, Church History, βιβλίο 4, κεφ. 33.
  4. Σωζομενού Εκκλ. Ιστ., βιβλίο 6, κεφ. 37.
  5. Ζωσίμου Historia Nova, βιβλίο 4.
  6. Hydatius: Chronicon 39, 3. Prosper Tiro: Chronicon 41, 4 & Fasti consulares, s.a. 381.
  7. Ζώσιμος, βιβλίο 4, κεφ. 34