Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Μπρούνο Παουλίν Γκαστόν Παρί (Bruno Paulin Gaston Paris, 9 Αυγούστου 1839 - 5 Μαρτίου 1903) ήταν Γάλλος λόγιος φιλόλογος και συγγραφέας.[6] Είχε προταθεί για Νόμπελ λογοτεχνίας τις χρονιές 1901, 1902 και το 1903.[7]

Γκαστόν Παρί
Gaston Paris.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gaston Paris (Γαλλικά)
Γέννηση 9  Αυγούστου 1839[1][2]
Αβενέ-Βαλ-ντ'-Ορ
Θάνατος 5  Μαρτίου 1903[2]
Κάννες[3]
Υπηκοότητα Γαλλία[4]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά
Σπουδές Εκόλ ντε Σαρτ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα φιλόλογος
μεσαιωνολόγος
ιστορικός
καθηγητής πανεπιστημίου[5]
ιστορικός της λογοτεχνίας
Εργοδότης Κολλέγιο της Γαλλίας (1872–1903)
Οικογένεια
Γονείς Alexis Paulin Paris
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες
Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής (1886)
Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής (1895)
Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (1875)
prix Gobert (1866 και 1872)

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Γκαστόν γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου το 1839, στο Avenay-Val-d'Or. Ήταν γιος ενός λόγιου, του Παουλίν Παρί. Κατά την παιδική του ηλικία, ο Γκαστόν, εκτίμησε την Παλιά Γαλλική.

Ο Γκαστόν, διαδραμάτισε καίριο ρόλο στη δημιουργία της επιστημονικής διδασκαλίας στη φιλολογία. Τα πιο πολλά του έργα αφορούν τη μεσαιωνική λογοτεχνία. Τα κυριότερα, φέρονται να είναι, τα Τραγούδια του 15ου αιώνα και Η ποίηση του Μεσαίωνα.[6]

Ο μεγάλος αυτός Γάλλος φιλόλογος απεβίωσε στις 6 Μαρτίου 1903, στις Κάννες.[8]

Ενδεικτική εργογραφίαΕπεξεργασία

  • Les Plus anciens monuments de la langue française (1875)
  • Manuel d'ancien Français (1888)
  • Mystère de la passion d'Arnoul Greban (1878), in collaboration with Gaston Raynaud
  • Deux rédactions du roman des sept sages de Rome (1876)
  • a translation of the Grammaire des langues romanes (1874–1878) of Friedrich Diez, in collaboration with MM. Brachet and Morel-Fatio.
  • La Poésie du Moyen Âge (1885 and 1895)
  • Penseurs et poètes (1897)
  • Poèmes et légendes du moyen âge (1900)
  • François Villon (1901), an admirable monograph contributed to the "Grands Écrivains Français" series
  • Legendes du Moyen Âge (1903).
  • Summary of medieval French literature forms a volume of the Temple Primers.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Gaston-Paris. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 SNAC. w6j1450q. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  4. LIBRIS. 26  Μαρτίου 2018. libris.kb.se/katalogisering/zw9djdnh5d0mzrf. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  5. d:Q3253460. www.college-de-france.fr/media/chaires-et-professeurs/UPL4953952915996097727_LISTE_DES_PROFESSEURS.pdf.
  6. 6,0 6,1 Νεα Δομή, τόμος 25. σ,122
  7. «Gaston Paris». The Nomination Database for the Nobel Prize in Literature, 1901-1950. Nobel Foundation. Ανακτήθηκε στις 2010-02-04. 
  8. Gaston Paris Britannica.com

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

  • Jean-Pierre Rousselot, « Gaston Paris », Revue de l'Institut catholique de Paris, mai-juin 1904, 192-218.
  • J.-C. Chevallier, « Le baron de Tourtoulon et la constitution d'une géographie linguistique » (polémique de Gaston Paris avec Charles de Tourtoulon), in De François Raynouard à Auguste Brun. La contribution des Méridionaux aux premières études de linguistique romane, Aix-en-Provence, Brignoles, université de Montpellier-3 Paul-Valéry, MontpellierCat INIST

Περαιτέρω ανάγνωσηΕπεξεργασία

  • "Hommage à Gaston Paris" (1903), the opening lecture of his successor, Joseph Bédier, in the chair of medieval literature at the College de France;
  • A. Thomas, Essais de philologie française (1897);
  • W. P. Ker, in the Fortnightly Review (July 1904);
  • M. Croiset, Notice sur Gaston Paris (1904);
  • J. Bédier et M. Roques, Bibliographie des travaux de Gaston Paris (1904).

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία