Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ελληνική ιστορία»

μ
συνδ
μ (robot Adding: ar:تاريخ اليونان)
μ (συνδ)
Με την επικράτηση του χαλκού σαν βασικό υλικό κατασκευής εργαλείων και όπλων αρχίζει η λεγόμενη [[εποχή του χαλκού]] (περίπου 2600 π.Χ. – 1100 π.Χ.). Κάποιοι παλαιότεροι οικισμοί εγκαταλείπονται τώρα και πολλοί νέοι ιδρύονται, ήδη από το ξεκίνημα της περιόδου σε όλο τον [[Ελλάδα|ελληνικό γεωγραφικό χώρο]]. Από τις 929 θέσεις (στοιχεία 1990) της πρώιμης εποχής του χαλκού που έχουν εντοπιστεί, 9 βρίσκονται στην [[Ήπειρος|Ήπειρο]], 85 στην [[Μακεδονία]], 18 στην [[Θράκη]], 57 στην [[Θεσσαλία]], 206 στην [[Στερεά Ελλάδα]] και [[Εύβοια]], 172 στην [[Πελοπόννησος|Πελοπόννησο]], 17 στα νησιά του [[Ιόνιο πέλαγος|Ιονίου]], 229 στα νησιά του [[Αιγαίο|Αιγαίου]] και 136 στην [[Κρήτη]].
 
Η πληθυσμιακή αυτή έξαρση θεωρείται ότι δεν είναι δυνατό να εξηγηθεί μόνο με την βελτίωση των συνθηκών ζωής, λόγω της παγίωσης της γεωργοκτηνοτροφικής οικονομίας στην [[νεολιθική περίοδος|νεολιθική περίοδο]] και εικάζεται ότι οφείλεται και σε μεταναστεύσεις πληθυσμών. Η κατανομή του μεγάλου μέρους των θέσεων που κατοικούνται την πρώιμη εποχή του χαλκού (περίπου 2600 π.Χ. – 2000 π.Χ.), στον νότιο και ανατολικό ελληνικό χώρο υπονοεί ίσως μεταναστεύσεις πληθυσμών από ανατολικά προς την Ελλάδα. Αυτές οι μετακινήσεις δεν είναι κατακτητικές εκστρατείες αφού δεν συνοδεύονται από καταστροφές παλιότερων οικισμών ή τουλάχιστον δεν έχουν μέχρι τώρα βρεθεί [[αρχαιολογική μαρτυρία|αρχαιολογικές μαρτυρίες]] που να στηρίζουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Φαίνεται ότι παλιός και νέος πληθυσμός συνεργάζονται και τελικά συγχωνεύονται.
 
Πρέπει να σημειωθεί ότι από την αρχή της περιόδου η βόρεια Ελλάδα και ειδικότερα η [[Θεσσαλία]] φαίνεται να χάνουν το προβάδισμα στην εξέλιξη του πολιτισμού. Από αυτή την περίοδο και μετά η νότια Ελλάδα, τα νησιά του [[Αιγαίο]]υ και η [[Κρήτη]] έχουν το προβάδισμα και αυτό θα συνεχιστεί σε όλο σχεδόν το επόμενο διάστημα της [[αρχαία Ελλάδα|αρχαίας ελληνικής]] ιστορίας, μέχρι τα ένδοξα χρόνια της ανόδου των [[Μακεδονία|μακεδόνων βασιλιάδων]]. Η παρατηρούμενη αυτή μετατόπιση του κέντρου βάρους των εξελίξεων εικάζεται ότι οφείλεται σε έναν απλό λόγο: Η εξοικείωση του νότιου πληθυσμού με την θάλασσα και την [[ναυτιλία]], ήδη από την 11η χιλιετηρίδα όπως αναφέρθηκε παραπάνω, τον βοηθά να πάρει στα χέρια του την εμπορία του χαλκού, που είναι μεν απαραίτητος για την ανάπτυξη στην νέα αυτή περίοδο αλλά δεν υπάρχει στην Ελλάδα και πρέπει να εισαχθεί από αλλού. Αυτή ακριβώς η αναζήτηση πρώτων υλών και το εμπόριο βοήθησε, κυρίως τους νησιώτες να ξεφύγουν από τα στενά όρια του Αιγαίου και να έλθουν σε επαφή με άλλους λαούς και πολιτισμούς και έδωσε το έναυσμα για την ανάπτυξη του πρώτου μεγάλου πολιτισμού του ελληνικού χώρου του [[αιγαιακός πολιτισμός|αιγαιακού]].
Η έναρξη της ελληνικής ιστορίας ανάγεται, παραδοσιακά, στην κατά κύματα κάθοδο από βορά και εγκατάσταση στον γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας, τριών συγγενικών αλλά διακεκριμένων, ήδη πριν την εγκατάστασή τους, εθνολογικά και γλωσσολογικά ελληνικών ομάδων ή φύλων. Τα φύλα αυτά, που έδρασαν ιστορικά ανταγωνιστικά μεταξύ τους, είναι κατά σειρά καθόδου οι [[Αιολείς]], οι [[Αχαιοί]]/[[Ίωνες]] και οι [[Δωριείς]]. Η άποψη αυτή, που έχει αποτυπωθεί στον αρχαιοελληνικό [[μύθος του Έλληνα|μύθο του Έλληνα]] έχει τις ρίζες της στα αρχαϊκά χρόνια και ήταν κοινής αποδοχής στην Ελλάδα, από τον 5ο αιώνα π.Χ.
 
Η διατύπωση τον προηγούμενο αιώνα της [[ινδοευρωπαϊκήινδοευρωπαϊκές θεωρίαγλώσσες|ινδοευρωπαϊκής θεωρίας]], που βασίστηκε σε γλωσσολογικά κριτήρια, και η επικράτησή της, εδραίωσε την πεποίθηση της από βορά καθόδου προς τον γεωγραφικό ελληνικό χώρο, ελληνικών φύλων ινδοευρωπαϊκής προέλευσης, τα οποία κατάκτησαν με τα όπλα τους τα γηγενή, ειρηνικά κατά βάση, [[προέλληνες|προελληνικά]] φύλα που βρήκαν στον χώρο αυτό ([[Πελασγοί]], [[Άβαντες]], [[Κάρες]] και [[Λέλεγες]]) και τα οποία είχαν ήδη αναπτύξει τον [[αιγαιακός πολιτισμός|αιγαιοπελαγίτικο]] και [[μινωικός πολιτισμός|μινωικό πολιτισμό]].
 
Η κάθοδος των πρώτων ελληνικών φύλων έγινε στην πρώιμη [[εποχή του χαλκού]] περίπου από το 2000/1800 π.Χ. και μέχρι το 1600 π.Χ. Με την επίδραση και την αφομοίωση των πολιτισμικών και πολιτιστικών επιτευγμάτων των προελληνικών φύλων του ελληνικού χώρου, αναπτύχθηκε και άνθησε ο [[μυκηναϊκός πολιτισμός]] (περίπου 1600-1100 π.Χ.), ο οποίος έφτασε στην μέγιστη ακμή του, με την κατάκτηση της Κρήτης (περίπου 1400 π.Χ.) και την πολιτική κατάλυση του μινωικού πολιτισμού και την δεκαετή πολιορκία και κατάκτηση της [[Τροία|Τροίας]] (περίπου 1200 π.Χ.). Εκατό χρόνια αργότερα, παρακμασμένος και εξασθενημένος από τις μακρινές (για την συγκεκριμένη εποχή) αυτές εκστρατείες, καταλύεται από την κάθοδο προς νότο και την επικράτηση με τα όπλα του τελευταίου ελληνικού φύλου των Δωριέων, που εγκαινιάζουν την [[εποχή του σιδήρου]] για τον ελληνικό χώρο. Η πολιτιστική αναστάτωση και η κατάλυση των παραδοσιακών θεσμών από τους εισβολείς Δωριείς, βυθίζουν την Ελλάδα σε πολιτιστική παρακμή στους λεγόμενους σκοτεινούς αιώνες (περίπου 1100-800 π.Χ.).
1.914

επεξεργασίες