Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης»

Η [[Οξφόρδη]] αποτελούσε ήδη σημαντικό κέντρο μάθησης κατά το τέλος τού 12ου αιώνα. Από την [[Ευρώπη]] προσέρχονταν σε αυτό διδάσκαλοι και λόγιοι, είναι δε γνωστό ότι εκφωνούνταν διαλέξεις ήδη από το [[1096]]. Η εκδίωξη των ξένων από το Πανεπιστήμιο του [[Παρίσι|Παρισιού]] το [[1167]] οδήγησε αρκετούς Άγγλους λογίους να επιστρέψουν από τη [[Γαλλία]] και να εγκατασταθούν στην [[Οξφόρδη]]. Κατά μία άποψη, υπεύθυνος ήταν ο Βασιλιάς τής Αγγλίας [[Ερρίκος Β΄]], ο οποίος απαγόρευσε στους Άγγλους λογίους να μαθητεύουν στο [[Παρίσι]]. Ο ιστορικός '''Gerald of Wales''' (λατ. όνομα Giraldus Cambrensis) ξεκίνησε να παραδίδει μαθήματα προς τους λογίους το [[1188]] και ο πρώτος ξένος λόγιος, ο Ολλανδός '''Emo of Friesland''', υπήρξε ο πρώτος σπουδαστής από την [[Ευρώπη]], ο οποίος έφθασε το [[1190]]. Ο επί κεφαλής τού πανεπιστημίου αποκλήθηκε [[πρύτανις]] (''chancellor'' «καγκελάριος») το [[1201]], τα δε κολέγια αναγνωρίστηκαν ως ''universitas'' ή νομικό πρόσωπο (σωματείο, ''corporation'') το [[1231]]. Οι φοιτητές σχημάτισαν τις δικές τους ενώσεις με γεωγραφικά κριτήρια και χωρίστηκαν σε δύο «εθνότητες», τους ''Βορείους'' (περιλαμβανομένων όσων προέρχονταν από τη [[Σκωτία]]) και τους ''Νοτίους'' (περιλαμβανομένων όσων προέρχονταν από την [[Ιρλανδία]] και την [[Ουαλία]]). Τους κατοπινούς αιώνες η γεωγραφική προέλευση εξακολούθησε να επηρεάζει τη συνταύτιση αρκετών φοιτητών με συγκεκριμένο [[κολλέγιο]] ή φοιτητικό οίκο (hall) στην Οξφόρδη. Τον 13ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην [[Οξφόρδη]] μέλη διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων, όπως [[Δομινικανοί]], [[Φραγκισκανοί]], [[Καρμηλίτες]] και [[Αυγουστινιανοί]]. Οι εν λόγω ιερωμένοι απέκτησαν επιρροή και χρηματοδοτούσαν τη συντήρηση φοιτητικών οίκων.
 
Τον καιρό εκείνο, ιδιώτες ευεργέτες ίδρυσαν κολλέγια, με σκοπό να αποτελέσουν αυτόνομες κοινότητες λογίων. Μεταξύ των πρώτων ευεργετών ήταν ο [[Τζων ντε Μπάλιολ]] (John de Balliol), πατέρας τού κατοπινού βασιλιά τής [[Σκωτία|Σκωτίας]] Ιωάννη (1248-1314). Το κολλέγιο Μπάλιολ φέρει το όνομά του. Άλλος διάσημος ευεργέτης ήταν ο [[Ουόλτερ ντε Μέρτον]] (Walter de Merton), [[Λόρδος καγκελάριος]] (Πρόεδρος στη [[Βουλή των Λόρδων]]) της Αγγλίας και στη συνέχεια Επίσκοπος του [[Ρότσεστερ (Αγγλία)|Ρότσεστερ]], ο οποίος διατύπωσε σειρά κανόνων για τη λειτουργία των κολλεγίων. Το κολλέγιο Μέρτον έγινε πρότυπο τέτοιων ιδρυμάτων τόσο στην [[Οξφόρδη]] όσο και στο [[Καίμπριτζ]]. Έπειτα από αυτό, ολοένα και περισσότεροι φοιτητές προτιμούσαν τη διαμονή σε κολέγια αντί σε φοιτητικούς ή ευκτηρίους οίκους.
 
[[Αρχείο:Trinity college - oxford.jpg|thumb|Το περίφημο κολλέγιο Trinity]]
Η στροφή προς τη γνώση που συνδέθηκε με την [[Αναγέννηση]] άσκησε αξιοσημείωτη επίδραση στην [[Οξφόρδη]] από το τέλος τού 15ου αιώνα και εξής. Σημαίνοντες λόγιοι της περιόδου εκείνης στο πανεπιστήμιο ήταν ο '''William Grocyn''', ο οποίος συνέβαλε στην αναβίωση των σπουδών για την [[Ελληνική γλώσσα]], και ο Τζων Κόλετ (John Colet), γνωστός για τις Βιβλικές πραγματείες του.
 
Μετά την [[Προτεσταντική Μεταρρύθμιση]] και τη διακοπή των σχέσεων με την [[Καθολική εκκλησία]], σημειώθηκε μεταβολή στη μέθοδο διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο και στροφή από τον μεσαιωνικό [[Σχολαστικισμός|σχολαστικισμό]] στην αναγεννησιακή εκπαίδευση, παρ' ότι αυτό συνεπαγόταν απώλεια εκτάσεων και εσόδων από ιδρύματα του πανεπιστημίου. Το [[1636]] ο πρύτανης '''[[Ουίλιαμ Λωντ]] (William Laud'''), [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι]], προχώρησε σε κωδικοποίηση του καταστατικού τού πανεπιστημίου. Οι κανόνες που θέσπισε αποτέλεσαν, ως επί το πλείστον, τον κανονισμό τού πανεπιστημίου ώς τα μέσα τού 19ου αιώνα. Ο Λωντ υπήρξε επίσης υπεύθυνος για τη χορήγηση της [[χάρτα|χάρτας]] που εξασφάλιζε προνόμια για τις πανεπιστημιακές εκδόσεις ''Oxford University Press'', ενώ σημαντική ήταν και η συνεισφορά του στη [[Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν]] (Bodleian Library), την κύρια [[βιβλιοθήκη]] τού πανεπιστημίου.
[[Αρχείο:John Speed's map of Oxford, 1605..jpg|thumb|left|300px|Χάρτης της Οξφόρδης, 1605.]]
 
Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπήρξε το κέντρο τού Βασιλικού Κόμματος (Royalist Party) κατά τον αγγλικό εμφύλιο πόλεμο ([[1642]]-[[1649]]), ενώ η ίδια η πόλη ευνοούσε μάλλον την αντίπαλη Κοινοβουλευτική (Parliamentarian) παράταξη και υπόθεση. Ο στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης [[Όλιβερ Κρόμγουελ]] (Oliver Cromwell), πρύτανις του πανεπιστημίου από το [[1650]] ώς το [[1657]], απέτρεψε το επαπειλούμενο κλείσιμο των Πανεπιστημίων τόσο της [[Οξφόρδη|Οξφόρδης]] όσο και του [[Καίμπριτζ]] από τους [[Πουριτανοί|Πουριτανούς]], οι οποίοι θεωρούσαν την πανεπιστημιακή εκπαίδευση επικίνδυνη για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Εντούτοις, από τα μέσα τού 18ου αιώνα και εξής, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ελάχιστα αναμίχθηκε στις πολιτικές διαμάχες.