Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

→‎Βιογραφικά στοιχεία: προσλήφθηκε ως εκδότης και όχι ως αναγνώστης
Ο πατέρας του Λυσιέν (Lucien) εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της [[Αλγερία|Αλγερίας]], όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη τον οδήγησε στο θάνατο στις [[17 Οκτωβρίου]] του [[1914]]. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του Λισιέν η οικογένεια εγκαθίσταται στο [[Αλγέρι]]. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον [[Ζαν Γκρενιέ]], που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του [[Νίτσε]]). Ξεκινάει να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό ''Sud'' το [[1932]]. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικής σχολής, αλλά η [[φυματίωση]] τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).
 
To [[1935]], ξεκινάει το ''L' Envers et l' Endroit'', που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι που αργότερα ([[1937]]) μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας. Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το [[κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας|κομμουνιστικό κόμμα]] δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα ''Front populaire'' (Το λαϊκό μέτωπο), του [[Πασκάλ Πιά]] (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει ''Μιζέρια της Καμπυλίας'' θα συναντήσει αντιδράσεις. Το [[1940]], η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο [[Παρίσι]] και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα ''Paris-Soir''. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον ''Ξένο'' (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο ''Ο μύθος του Σίσυφου'' (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα ''Η παρεξήγηση'' (Le Malentendu) και ''Καλιγούλας'' (Caligula, 1944). Το [[1943]] προσλαμβάνεται ως αναγνώστηςεκδότης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας ''Combat''(Η μάχη) όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη [[Γαλλική Αντίσταση]]. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με της παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την ''Πανούκλα'' ([[1947]]), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: ''L' État de siège'' (1948), ''Οι δίκαιοι'' (1949) και ''Ο επαναστατημένος άνθρωπος'' (L' Homme révolté) (1951).
 
Το [[1952]] έρχεται σε ρήξη με τον [[Ζαν Πωλ Σαρτρ]] με την δημοσίευση στο περιοδικό ''Μοντέρνοι καιροί'' (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το [[1956]], στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την ''Πτώση'' (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο.
Ανώνυμος χρήστης