Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Λύσανδρος Δικαιόπουλος»

μ
clean up με τη χρήση AWB
μ (clean up με τη χρήση AWB)
[[Αρχείο:Δικαιόπουλος Λύσανδρος.png|thumb|right|180px|Ο Λύσανδρος Δικαιόπουλος.]]
Ο '''Λύσανδρος Δικαιόπουλος''' ([[Σμύρνη]], [[1916]] - [[Αθήνα]], 3/5/[[1938]]) υπήρξε [[Έλληνας]] αμυντικός [[ποδοσφαιριστής]], ο οποίος απεβίωσε έπειτα από θανάσιμο τραυματισμό στο κεφάλι το Μάιο του 1938. Ήταν η δεύτερη φορά που [[Έλληνας]] ποδοσφαιριστής υπέστη θανατηφόρο ατύχημα αγωνιζόμενος σε ποδοσφαιρικό αγώνα, έξι χρόνια έπειτα από το θάνατο του 17χρονου τερματοφύλακα του Απόλλωνα Πάτρας Γιάννη Φωτίου.<ref>Το πρώτο θανατηφόρο ατύχημα είχε συμβεί στις 28 Μαΐου 1932 σε αγώνα της Β΄ κατηγορίας Πατρών μεταξύ Απόλλωνα και Εθνικού Πατρών. Στο 6΄ ο 17χρονος τερματοφύλακας του Απόλλωνα Γιάννης Φωτίου έπεσε στα πόδια του προελαύνοντος Πισπιρίγκου, την ώρα που ο επιθετικός του Εθνικού ετοιμαζόταν να σουτάρει. Το σουτ του Πισπιρίγκου βρήκε τον Φωτίου στο στήθος και τον άφησε νεκρό ακαριαία χωρίς να προλάβει να του δώσει τις πρώτες βοήθειες ο ιατρός του αγώνα. Η κηδεία έγινε με έξοδα της Ε.Π.Σ. Πατρών. Ο Πισπιρίγκος, που ήταν από τους πιο ήσυχους ποδοσφαιριστές της Πάτρας, συνελήφθη αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερος αφού το χτύπημα δεν ήταν εσκεμμένο, ούτε είχε δώσει αφορμή παλιότερα. Το πρωτάθλημα διακόπηκε, ενώ ο νομάρχης Αχαΐας σε μια επίδειξη υπερβολικής ευαισθησίας απαγόρευσε τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αγώνων, απόφαση που ανακλήθηκε σύντομα,[http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=43999&seg=11099 "Αθλητικόν πένθος εις Πάτρας", εφ. "Αθλητικός Τύπος", 1/6/1932, ψηφ. σελ. 216] και [http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=44008&seg=11108 "Τα θύματα της μοίρας", εφ. "Αθλητικό Βήμα", 6/5/1938, ψηφ. σελ. 269.] </ref>
 
==Βιογραφικό==
 
===Η καριέρα του===
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από μικρή ηλικία σε ανεπίσημα σωματεία κοντά στην περιοχή κατοικίας του, πρώτα στους Αργοναύτες Καλλιθέας και στη συνέχεια στη [[Μικρασιατική Αθηνών|Μικρασιατική Δουργούτη]], που αναδείχθηκε [[ΕΠΣ Αθηνών 1933-34|πρωταθλήτρια ανεπισήμων σωματείων 1934]]. Το [[ΕΠΣ Αθηνών 1934-35|1934-35]] ο Δικαιόπουλος έπαιξε για πρώτη φορά σε επίσημο πρωτάθλημα με την [[Α.Ε. Ηράκλειο|Ένωση Ηρακλείου]] στην Γ΄ κατηγορία. Διακρίθηκε ιδιαίτερα βοηθώντας το σύλλογό του να φτάσει στην τελική φάση του πρωταθλήματος. Οι εμφανίσεις του έγιναν αντιληπτές από τους υπεύθυνους της ΑΕΚ και την επόμενη σεζόν βρέθηκε στην [[ΑΕΚ Αθηνών (ποδόσφαιρο)|ΑΕΚ]], όπου έμεινε δύο χρονιές αλλά την πρώτη χρονιά έπαιξε κυρίως στη Β΄ ομάδα.
 
Το [[ΕΠΣ Αθηνών 1937-38|1937-38]] μεταγράφηκε στον [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκό]], με τον οποίο έκανε εξαιρετική σεζόν και καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα ως οπισθοφύλακας. Διακρινόταν για την ορμή και την αυτοθυσία του και υπήρχε διάχυτη η αντίληψη ότι σύντομα θα τον καλούσαν στην [[Εθνική Ελλάδος (ποδόσφαιρο ανδρών)|Εθνική ομάδα]]. Αλλά η μοίρα άλλα του είχε γράψει.
===Το τραγικό ατύχημα===
 
Την [[Πρωτομαγιά]] του 1938, και ενώ είχε λήξει το πρωτάθλημα της ΕΠΣΑ, διοργανώθηκε φιλικός αγώνας Παναθηναϊκού-ΑΕΚ στο [[γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας]], ο οποίος έληξε 0-0. Στο 7ο λεπτό του αγώνα ο Δικαιόπουλος σε προσπάθειά του να εξουδετερώσει με κεφαλιά μια επίθεση των αντιπάλων συγκρούστηκε με ορμή με τον [[Τρύφωνας Τζανετής|Τζανετή]] της ΑΕΚ, ο οποίος πήδησε ταυτόχρονα. Έπεσαν και δύο στο έδαφος με φόρα. Ο Τζανετής έπεσε με το μέτωπο αλλά πρόλαβε να προστατευτεί με τα χέρια του και σηκώθηκε σχεδόν αμέσως λίγο ζαλισμένος και με μικρομώλωπες. Όμως, ο Δικαιόπουλος έπεσε άτσαλα και χτύπησε στο έδαφος με το πίσω μέρος του κεφαλιού του μένοντας ακίνητος. Το παιχνίδι διακόπηκε προσωρινά.
 
Ο ιατρός και παλιός αθλητής Μ. Μαρσέλλος που παρακολουθούσε τον αγώνα έσπευσε επί τόπου και διέγνωσε τη σοβαρότητα του χτυπήματος. Ο παίκτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού σε κατάσταση αφασίας, συνοδευόμενος από την ολοφυρόμενη μητέρα του που είχε έρθει να τον καμαρώσει αγωνιζόμενο. Στο Ερυθρό οι γιατροί διαπίστωσαν πως το τραύμα ήταν θανάσιμο, αφού είχε υποστεί κάταγμα στη βάση του κρανίου και διάσειση. Του έγινε παρακέντηση για την αφαίρεση του εσωτερικού αιματώματος αλλά ο αθλητής δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του. Επέζησε σχεδόν δύο 24ωρα χάρις τη γερή του κράση και έσβησε στις 10.30 π.μ. της 3ης Μαΐου 1938 στα χέρια της μητέρας του και των συμπαικτών του Τάσου Κρητικού και Κώστα Ζώγα που τον είχαν επισκεφτεί.
|}
==Ίδρυση ομάδας εις μνήμην του==
Το Μάιο του 1939, ένα χρόνο μετά το θάνατο του Λύσανδρου Δικαιόπουλου, συγγενείς του και λίγοι αγνοί φίλαθλοι από την Καλλλιθέα, αποφάσισαν να ιδρύσουν έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου ποδοσφαιριστή. Τον ονόμασαν '''"Λύσανδρο Καλλιθέας"'''. Το Δ.Σ. του νέου συλλόγου συγκρότησαν οι: Ιω. Κουσκουνάς, Σπυρ. Πιθαμίτσης, Αθ. Φωτάκης, Βασ. Σακόπουλος, Βρασίδας Δικαιόπουλος, Λάζ. Ερμείδης, Νικ. Φαλλιέρος, Αθ. Μπαντούνας, Ανδρ. Βάλβης, Ανασ. Κρητικός, Βένης Αποστολίδης, Αθ. Καπίτσας. Ο σύλλογος είχε δράση ως τον Οκτώβριο του 1940 που ξεκίνησε ο πόλεμος, οπότε διαλύθηκε. Η ομάδα λειτουργούσε ως ποδοσφαιρικό τμήμα της "Εθνικής Ομάδας Προσφύγων Νέα Ζωή Καλλιθέας", γι' αυτό και αναφέρεται και ως "Λύσανδρος Ν. Ζωής Καλλιθέας". <ref>[http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=43491&seg= "Αθλητισμός", ψηφ. σελ. 141.] </ref>
 
== Πηγές ==
{{Πύλη|Ποδόσφαιρο|Soccer ball.svg|right=yes}}
 
*[http://srv-web1.parliament.gr/display_doc.asp?item=44008&seg=11108 "Αθλητικό Βήμα", 2/5/1938 κ.επόμ., από ψηφ. σελ. 255.]
==Αναφορές==
{{παραπομπές}}
 
{{DEFAULTSORT:Δικαιοπουλος Λυσανδρος}}
 
[[Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές]]
[[Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού]]
[[Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΚΑθλητικής ΑθηνώνΈνωσης Κωνσταντινουπόλεως]]
[[Κατηγορία:Γεννήσεις το 1916]]
[[Κατηγορία:Θάνατοι το 1938]]
227.740

επεξεργασίες