Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κυρά της Ρω»

Το Καστελόριζο δεν βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, αλλά από τους Άγγλους "κατά λάθος", μετά τη λήξη του πολέμου
(Το Καστελόριζο δεν βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, αλλά από τους Άγγλους "κατά λάθος", μετά τη λήξη του πολέμου)
Το [[1927]], εγκαταστάθηκαν στη Ρω μόνιμα ο Κώστας και η Δέσποινα Αχλαδιώτου για να ασχοληθούν με την κτηνοτροφία, εντελώς μόνοι τους μέχρι το [[1940]]. Τη χρονιά εκείνη όμως αρρώστησε βαριά ο Κώστας Αχλαδιώτης. Η φωτιά που άναψε η γυναίκα του για να ειδοποιήσει με σινιάλα καπνού τους κατοίκους του Καστελλόριζου και τους παραπλέοντες ψαράδες δεν έγινε εγκαίρως αντιληπτή. Ο σύζυγός της άφησε την τελευταία του πνοή μέσα σε μια ψαρόβαρκα που τον είχε παραλάβει καθυστερημένα για να τον μεταφέρει στο γιατρό του Καστελόριζου.
 
Η κυρά της Ρω φρόντισε μόνη της για την ταφή του συντρόφου της. Έπειτα, γύρισε πάλι στη Ρω, αυτή τη φορά με τη γριά μητέρα της, όπου πέρασε τα χρόνια της [[Κατοχή|κατοχής]]. Εκεί θα προσέφερε υπηρεσίες σε στρατιώτες του Ιερού Λόχου. Με "δυνατή φωνή και γοργή περπατησιά", όπως την περιγράφει ο βιογράφος της Κυριάκος Χονδρός, δεν εγκατέλειψε ποτέ το νησί, ακόμα κι όταν το Καστελόριζο, που βομβαρδίστηκε από τους [[Γερμανοί|Γερμανούς]] μετάΆγγλους τη συνθηκολόγηση της [[Ιταλία|Ιταλίας]], το [[1943]], ερήμωσε σχεδόν από τους κατοίκους του, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξαναγκάστηκαν στο δρόμο της προσφυγιάς.
 
Μετά το τέλος του [[ΒΠΠ|Β' Παγκόσμιου Πόλεμου]], τα [[Δωδεκάνησα]] και μαζί μ' αυτά και το Καστελόριζο και όλες οι παρακείμενες νησίδες και βραχονησίδες, σύμφωνα με τη [[Συνθήκη των Παρισίων (1947)|Συνθήκη των Παρισίων]] της [[10 Φεβρουαρίου|10ης Φεβρουαρίου]] [[1947]], περιήλθαν στην [[Ελλάδα]]. Η μοίρα της Ρω ήταν λοιπόν αναπόσπαστα συνδεδεμένη μ' αυτή του Καστελόριζου.
Ανώνυμος χρήστης