Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

 
=== Ομιλών και έγχρωμος κινηματογράφος ===
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του [[1920]], ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχοηχοάκρουσμα (''βουβός κινηματογράφος'') και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το [[1926]], όταν η [[Warner Brothers]] παρουσίασε μία συσκευή (''Vitaphone''), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του [[1927]], κυκλοφόρησε η ταινία ''The Jazz Singer'', η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν ''βουβή'', υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους.
 
Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προσπάθειες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί από τις αρχές του [[20ος αιώνας|20ου αιώνα]], μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρρέ με το χέρι, μέθοδος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώματος, υπήρξε η ''Technicolor'', η οποία τελειοποιήθηκε το [[1941]] (''Monopack Technicolor''), αν και παρέμενε ακριβή λόγω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμφάνισης των χρωμάτων. Μετά το τέλος του [[Β' Παγκόσμιος Πόλεμος|Β' Παγκοσμίου Πολέμου]], εμφανίστηκε επιπλέον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας ''Eastman Kodak'', το οποίο δεν απαιτούσε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων. Αν και μέχρι τη δεκαετία του [[1950]], η παραγωγή έγχρωμων ταινιών μειοψηφούσε, κατά τη δεκαετία του [[1960]] και χάρη στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, ο έγχρωμος κινηματογράφος επικράτησε.
Ανώνυμος χρήστης