Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξία της Συντακτικής Συνέλευσης αμέσως μόλις φάνηκε πιθανό ότι η Συνέλευση δεν θα περιείχε μια πλειοψηφία υπέρ της Σοβιετικής κυβέρνησης. Στις 27 Νοεμβρίου [14 Νοεμβρίου] 1917, ο Λένιν είπε στο Έκτακτο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ των Αγροτών Αντιπροσώπων ότι η Συντακτική Συνέλευση δεν πρέπει να απομακρύνει τους αγρότες από τον αγώνα κατά του κεφαλαίου:
 
{{απόσπασμα|
"''Οι αγρότες θέλουν γη και απαγόρευση της μισθωτής εργασίας· θέλουν εργαλεία για την καλλιέργεια της γης. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την συντριβή του κεφαλαίου. […] Αν απορρίπτετε μια πρόκληση για το κεφάλαιο, ακολουθείτε άλλον δρόμο από τον δικό μας· όμως εμείς είμαστε ένα με σας στο ότι βαδίζουμε, και πρέπει να βαδίσουμε, προς την σοσιαλιστική επανάσταση. Όσο για την Συντακτική Συνέλευση, ο ομιλητής (δηλαδή ο Λένιν) είπε ότι το έργο της θα εξαρτηθεί από την διάθεση στη χώρα, όμως πρόσθεσε, να εμπιστεύεστε την διάθεση, αλλά να μην ξεχνάτε τα τουφέκια σας''".<ref>{{cite book
|V. I. Lenin<ref>{{cite book
|author = V. I. Lenin
|title = The Extraordinary All-Russia Congress Of Soviets
|isbn =
}}</ref>
}}
 
Στις 4 Δεκεμβρίου [21 Νοεμβρίου] 1917, ο Λαϊκός Επίτροπος Ναυτικών Υποθέσεων [[Πάβελ Ντιμπένκο]] διέταξε να παραμείνουν 7.000 φιλο-Μπολσεβίκοι ναύτες της [[Κροστάνδης]] σε “πλήρη επιφυλακή” στην περίπτωση σύγκλησης της Συντακτικής Συνέλευσης στις 9 Δεκεμβρίου [26 Νοεμβρίου] 1917. Μια συγκέντρωση περίπου 20.000 στην Κροστάνδη “στρατιωτών, ναυτών, εργατών και αγροτών” πήρε την απόφαση να στηρίξει μόνο μια Συντακτική Συνέλευση που θα ήταν “έτσι συγκροτημένη ώστε να εδραιώνει τα επιτεύγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης [και θα ήταν απαλλαγμένη από τους [[Καλεντινίτες]] και τους ηγέτες της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας]”.<ref>{{cite book
 
Έτσι ο Λένιν υποστήριξε ότι
{{απόσπασμα|
''τα συμφέροντα αυτής της επανάστασης [του Οκτώβρη 1917] στέκονται ψηλότερα από τα τυπικά δίκαια της Συντακτικής Συνέλευσης […] Κάθε άμεση ή έμμεση προσπάθεια να εξετάσουμε το ζήτημα της Συντακτικής Συνέλευσης από μια τυπική, νομική άποψη, μέσα στο πλαίσιο της συνήθους αστικής δημοκρατίας και παραβλέποντας την ταξική πάλη και τον εμφύλιο πόλεμο, θα ήταν προδοσία της υπόθεσης του προλεταριάτου, και υιοθέτηση της αστικής άποψης''.
}}
 
Η προτεινόμενη λύση του Λένιν στο πρόβλημα ήταν η Συντακτική Συνέλευση να συμφωνήσει σε νέες εκλογές, για να εκπροσωπήσει καλύτερα την τωρινή θέληση του λαού,<ref>Christopher Read, Lenin: A Revolutionary Life, Abingdon: Routledge (2005), p. 192.</ref> και να δεχθεί την Σοβιετική κυβέρνηση, στο μεταξύ:
 
{{απόσπασμα|
''Η μόνη πιθανότητα για εξασφάλιση ανώδυνης λύσης στην κρίση που έχει δημιουργηθεί λόγω της απόκλισης μεταξύ των εκλογών για την Συντακτική Συνέλευση, από την μια μεριά, και της θέλησης του λαού και των συμφερόντων των εργαζομένων και εκμεταλλευομένων τάξεων, από την άλλη, είναι για τον λαό να ασκήσει όσον το δυνατόν ευρύτερα και ταχύτερα το δικαίωμα να εκλέξει τα μέλη της Συντακτικής Συνέλευσης εκ νέου, και για την Συντακτική Συνέλευση να δεχθεί την νομοθεσία της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής για αυτές τις νέες εκλογές, να διακηρύξει ότι ανεπιφύλακτα αναγνωρίζει την Σοβιετική εξουσία, την Σοβιετική επανάσταση, και την πολιτική της στα ζητήματα της ειρήνης, της γης και του εργατικού ελέγχου, και αποφασιστικά να ενταχθεί στο στρατόπεδο των εχθρών των αντεπαναστατών [[Καντέτ]] – [[Καλέντιν]]''.<ref>{{cite book
| V. I. Lenin, Theses On The Constituent Assembly<ref>{{cite book
|author = V. I. Lenin
|title = Theses On The Constituent Assembly
Το σχέδιο των σοσιαλιστών ήταν μερικώς επιτυχημένο στο ότι οι εκ νέου εκλογές των Σοβιέτ τον χειμώνα και ιδιαίτερα την άνοιξη του 1918 απέφεραν φιλο-Εσερικές και αντι-Μπολσεβίκικες πλειοψηφίες, αλλά το σχέδιό τους διαψεύστηκε από την άρνηση της Σοβιετικής κυβέρνησης να δεχθεί τα αποτελέσματα των εκλογών και την επαναλαμβανόμενη απ’ αυτή διάλυση των αντι-Μπολσεβίκικων Σοβιέτ. Όπως ένας από τους Μπολσεβίκους ηγέτες στην [[Τούλα]], ο Ν. Β. Κοπίλοβ, έγραψε στην Κεντρική Επιτροπή των Μπολσεβίκων στις αρχές του 1918:
 
{{απόσπασμα|
"''Μετά την μεταβίβαση της εξουσίας στα Σοβιέτ, άρχισε η ταχεία μεταστροφή στην διάθεση των εργατών. Οι Μπολσεβίκοι βουλευτές άρχισαν να ανακαλούνται ο ένας μετά τον άλλο, και σύντομα η γενική κατάσταση πήρε μια μάλλον δυσμενή μορφή. Παρά το γεγονός ότι υπήρχε σχίσμα ανάμεσα στους Εσέρους, και οι Αριστεροί Εσέροι ήταν μαζί μας, η κατάστασή μας γινόταν και πιο κλονισμένη κάθε ημέρα. Ήμασταν αναγκασμένοι να εμποδίσουμε τις νέες εκλογές για το σοβιέτ και ακόμη να μην τις αναγνωρίσουμε όπου είχαν γίνει όχι υπέρ μας''".<ref>Scott Smith, op. cit. on the Bolshevik non-recognition of anti-Bolshevik deputies in Petrograd, Astrakhan, Tula, etc.</ref>
|Scott Smith, op. cit.<ref>Scott Smith, op. cit. on the Bolshevik non-recognition of anti-Bolshevik deputies in Petrograd, Astrakhan, Tula, etc.</ref>
}}
 
Σε απάντηση, οι Σοσιαλ-Επαναστάτες και οι Μενσεβίκοι άρχισαν τις Συνελεύσεις των Πληρεξουσίων των Εργατών, που λειτουργούσαν παράλληλα με τα κυριαρχούμενα από τους Μπολσεβίκους Σοβιέτ. Η ιδέα αποδείχθηκε δημοφιλής μέσα στους εργάτες, αλλά είχαν μικρή επίδραση στην κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.
1.145

επεξεργασίες