Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου»

 
==Αιτία της εξέγερσης==
[[File:DeljanTihomirAndBulgarians.jpg|thumb|300px|left|PeterΟ DelyanΠέτρος Δελεάνος, Tihomirο and the Bulgarian rebels.]]Peter Delyan, ΤίχομιρΤιχομίρ και οι βουλγαρικέςΒούλγαροι αντάρτεςστασιαστές.]]
 
ΜετάΌταν απότα βυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν τη [[Βουλγαρία]] το 1018, ο [[Βασίλειος Β σοφά´]] αποφάσισε να μην αλλάξει το φορολογικό σύστημα της Βουλγαρίας, προκειμένου να εξευμενίσει τον πληθυσμό. ΠαράΕπίσης τοαν γεγονόςκαι ότι ητο βουλγαρικήΒουλγαρικό Πατριαρχείο υποβαθμίστηκε σε Αρχιεπισκοπή, επικεφαλής τουτης παρέμεινε μια εθνικήένας βουλγαρικήΒούλγαρος μέχρι το θάνατο του Βασιλείου ΒΒ΄ 'στοτο 1025. ΣύμφωναΥπό μετη τονβασιλεία κανόναόμως του αυτοκράτοραΑυτοκράτορα [[Ρωμανός Γ΄ Αργυρός|Ρωμανού ΓΓ΄]] ο πληθυσμός αναγκάστηκε να πληρώσει τους φόρους του στοσε νόμισμα και όχι σε αγαθά [[Αντιπραγματισμός|σε είδος]], ηαπόφαση οποίαπου προκαλείταιπροκάλεσε φτώχεια και εκτεταμένες ταραχές.
 
Όταν τα βυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν τη [[Βουλγαρία]] το 1018, ο [[Βασίλειος Β´]] αποφάσισε να μην αλλάξει το φορολογικό σύστημα της Βουλγαρίας, προκειμένου να εξευμενίσει τον πληθυσμό. Σύμφωνα με τον κανόνα του αυτοκράτορα [[Ρωμανός Γ΄ Αργυρός|Ρωμανού Γ΄]] ο πληθυσμός αναγκάστηκε να πληρώσει τους φόρους του σε νόμισμα και όχι αγαθά σε είδος, απόφαση που προκάλεσε φτώχεια και εκτεταμένες ταραχές.
 
==Αρχικές επιτυχίες==
Το 1040, ο [[Πέτρος Δελεάνος]], ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι απόγονος του [[Σαμουήλ της Βουλγαρίας|Σαμουήλ]], δραπέτευσε από την [[Κωνσταντινούπολη]] και άρχισε την περιπλάνησή του σε όλα τα εδάφη που κατοικούσαν, φθάνοντας τελικά στον [[Μεγάλος Μοράβας|Μοράβα]] και το [[Βελιγράδι]]. Η εξέγερση ξέσπασε στο Βελιγράδι όπου ο Δελεάνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας<ref>М. Psellus, ib., pp. 61, 64</ref>, με το όνομα Πέτρος Α΄ . Μάζεψε στρατό και κινήθηκε προς τα νότια προς τα τελευταία πολιτικά κέντρα της αυτοκρατορίας, την [[Οχρίδα]] και τα [[Σκόπια]]. Στο δρόμο τους ο τοπικός πληθυσμός ενώθηκε μαζί τους<ref>Skуl.-Cеdr. ib., p. 527</ref>. Στο ίδιο χρονικό διάστημα τοπικοί ηγεμόνες από το [[Δυρράχιο]] και την γύρω περιοχή συγκεντρώθηκαν γύρω από το στρατιώτη [[Τιχομίρ της Βουλγαρίας|Τιχομίρ]]<ref>Skyl.-Cedr. ib., p. 528</ref>, και κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά για να φτάσουν στην παλιά βουλγαρική πρωτεύουσα. Η ύπαρξη δύο διαφορετικών στρατοπέδων ανταρτών<ref>Zonaras, ib., p. 145</ref> ήταν μια σημαντική απειλή για την επιτυχία της εξέγερσης. Ο Δελεάνος έγραψε μια επιστολή προς τον Τιχομίρ να διαπραγματευτεί για κοινές δράσεις, τονίζοντας ότι δύο αυτοκράτορες δεν μπορούσαν μοιράζονται μία χώρα<ref>Zonaras, ib., pp. 145–146</ref> και ότι θα πρέπει να επιλεγεί μόνο ένας ηγέτης, είτε ο ίδιος ή ο Τιχομίρ. Όπως είχε μεγαλύτερη επιρροή από τον αντίπαλό του και ο Δελεάνος κατάφερε ομόφωνα να επιλεγεί ως ηγέτης και ο Τιχομίρ ενδιάμεσα σκοτώθηκε<ref>Skyl.-Cedr. ib., pp. 528–529</ref>.
 
Ανώνυμος χρήστης