Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Οσουί της Νορθουμβρίας»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{χωρίς παραπομπές|10|12|2016}}
{{Κουτί πληροφοριών μονάρχη
|όνομα = Οσουί
|υπογραφή =
}}
Ο '''Οσουί''' (''Oswiu'', [[612]] - [[15 Φεβρουαρίου]] [[670]]) ήταν βασιλιάς της [[Βερνικία]]ςΒερνικίας ([[642]] - [[670]]), ήταν γιος του βασιλιά [[Έθελφριθ της Βερνικίας]] και της Άχα της [[Ντέιρα]]., Οδιαδέχθηκε πατέραςτον τουμεγαλύτερο σκοτώθηκε σε μάχη κατάαδελφό του [[ΈντουινΆγιος της ΝτέιραΌσβαλντ|Όσβαλντ]]. στονΣε ποταμό Άιντλ το [[616]], οπότε εξορίστηκε μαζίαντίθεση με όλατον τα αδέλφιααδελφό του έωςαγωνίστηκε τοσε θάνατοόλη του βασιλιά Έντουιν ([[633]]) στην [[μάχη του Χάτφιλντ]]. Κατά τητην διάρκεια της εξορίαςζωής του, αυτόςγια καινα τααποκτήσει αδέλφιααπόλυτη τουεξουσία μεταστράφηκαν στοστην [[χριστιανισμός|χριστιανισμόΝτέιρα]]. Κατάτο τονδεύτερο [[Βέδας|Βέδα]],βασίλειο μιλούσαντο καιοποίο μαζί με την παλιά [[ιρλανδική γλώσσα|ιρλανδική διάλεκτοΒερνικία]]. Μεαποτελούσε την επιστροφή τους, ο μεγαλύτερος αδελφός του,μεσαιωνική [[Άγιος Όσβαλντ|ΌσβαλντΝορθουμβρία]],. έγινε βασιλιάς της Βερνικίας, στα παλιά εδάφη του πατέρα του.
Ο Οσουί και όλα τα αδέλφια του μεγάλωσαν στην αυλή του Σκωτσέζικου βασιλείου του Νταλ Ριάτα μετά την πτώση του πατέρα τους στην μάχη του ποταμού Ίντλ από τον [[Ρίντβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας]] (616) ο οποίος τοποθέτησε νέο βασιλιά τον δυναστικό του αντίπαλο [[Έντουιν της Νορθουμβρίας]]. Ο Έντουιν έπεσε στην ''μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ'' με αντιπάλους τον Καντβαλλόν και τον [[Πέντα της Μερκίας]] (633), στην [[Βερνικία]] τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Οσουί [[Έανφριθ της Βερνικίας]] ο οποίος δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά από τον Καντβαλλόν (634). Ο επόμενος αδελφός τους [[Άγιος Όσβαλντ]] αντιμετώπισε αποφασιστικά τον Καντβαλλόν στην ''μάχη του Χίβενφιλντ'' και κυβέρνησε μέχρι τον δικό του τραγικό θάνατο και τον ακρωτηριασμό του από τον [[Πέντα της Μερκίας]] στην Μάχη του Μάζερφιλντ (5 Αυγούστου 642).<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, pp. 78–79, 105.</ref> Τον Πέντα διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Οσουί, στην μάχη του Βινβάεντ (655) ο Οσουί συνέτριψε και σκότωσε τον Πέντα από τότε έγινε ο ισχυρότερος βασιλιάς στην Βρετανία. Διεκδίκησε τον απόλυτο έλεγχο στην [[Ντέιρα]] και τοποθέτησε σε τρία χρόνια υποτελή βασιλιά τον μεγαλύτερο γιο του [[Άλφριθ]].<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, p. 79.</ref> Είχε υπό την εξουσία του ολόκληρη την [[Μερκία]] μετά τον φόνο του Πέντα, καταγράφηκε σαν ένας από τους αυτοκρατορικούς πρώτους Σάξονες βασιλείς της Μεγάλης Βρετανίας με τον τίτλο "Βρετβάλντα".<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, pp. 82, 105.</ref> Ο Οσουί ήταν πιστός χριστιανός, διέδωσε την χριστιανική πίστη στους υπηκόους του και ίδρυσε έναν μεγάλο αριθμό από μοναστήρια όπως το αβαείο του Γκίλλινγκ και το αβαείο του Ουίτμπι.<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, pp. 48, 80.</ref> Ανατράφηκε με την Κέλτικη χριστιανική παράδοση η οποία είχε μεγάλες διαφορές από την Ρωμαϊκή χριστιανική παράδοση στην οποία ανήκαν οι Αγγλοσάξονες και πολλά μέλη της βασιλικής οικογένειας όπως η βασίλισσα [[Έανφλεντ]]. Ο Οσουί συγκάλεσε την ''Σύνοδο του Ουίτμπι'' για να λύσει τις θρησκευτικές διαφορές (664) η Σύνοδος κατέληξε τελικά στην υιοθέτηση της Ρωμαϊκής χριστιανικής λατρείας με ήττα του Οσουί.<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, pp. 79, 82.</ref> Ο Οσουί πέθανε σε ηλικία 58 ετών (670) και τον διαδέχθηκε ο γιος του [[Έγκφριθ της Νορθουμβρίας]].<ref>Yorke, Kings and Kingdoms p. 82.</ref>
 
==Παιδική ηλικία==
Ο Όσβαλντ σκοτώθηκε και στη συνέχεια ακρωτηριάστηκε από τον [[παγανισμός|παγανιστή]] βασιλιά της [[Μερκία]]ς [[Πέντα της Μερκίας|Πέντα]] στις [[5 Αυγούστου]] του [[642]] στη [[μάχη του Μέισερφιλντ]]. Διάδοχός του ήταν ο ανήλικος γιος, [[Έθελβαλντ της Ντέιρα|Εθελβάλντ]], αλλά λόγω πολύ μικρής ηλικίας ο τριαντάχρονος θείος του κηρύχθηκε βασιλιάς και στήριξε όλη τη χριστιανική πίστη του στον επίσκοπο Άινταν. Με την άνοδό του στο θρόνο, προσπάθησε αμέσως να επεκτείνει την εξουσία του στην [[Ντέιρα]] με τον γάμο του με την [[Έανφλεντ]], κόρη του [[Έντουιν της Νορθουμβρίας]] ([[642]] - [[644]]), που ήταν τότε εξόριστος στο [[Κεντ]]. Παιδιά τους ήταν:
* [[Έλχφριθ της Ντέιρα]]
* [[Έγκφριθ της Νορθουμβρίας]]
* [[Έλφγουιν της Ντέιρα]] (660 - 679)
* [[Όσθριθ]] (πέθανε το 697)
* [[Έλφλεντ του Γουίτμπι]] (654 - 714)
 
Ο [[Βέδας]] αναφέρει ότι ο Οσουί γεννήθηκε γύρω στο 612 και ήταν το τρίτο παιδί τον γονέων του, εκτός από τους δυο μεγαλύτερους αδελφούς του Έανφιλντ και Όσβαλντ είχε πολλούς άλλους μικρότερους αδελφούς και μια αδελφή την [[Άμπα της Νορθουμβρίας]].<ref>Fryde et al., Handbook of British Chronology, p. 5.</ref><ref>Bede, Ecclesiastical History, Book IV, Chapter 5.</ref> Η μητέρα του Άχα πριγκίπισσα της Ντέιρα ήταν η μοναδική σύζυγος του πατέρα του, καταγράφεται σαν μητέρα σε όλα τα αδέλφια του.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 6, states that Oswald was Acha's son; Kirby, p. 89, and Stancliffe & Cambridge, p. 13, figure 1, consider it probable that Oswiu was also her son.</ref> Ο Οσουί μετά την άνοδο του στον θρόνο έγινε ανεπιθύμητος στην αριστοκρατία της Ντέιρα, είχαν δεχτεί τον Όσβαλντ λόγω της μητέρας του αλλά απέναντι στον Οσουί αντιστάθηκαν σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του.<ref>Yorke, Kings and Kingdoms, p. 78, 79.</ref>
Στη συνέχεια παντρεύτηκε άλλες δύο φορές. Την πρώτη περίοδο της βασιλείας του ([[642]] - [[655]]), ήταν υποτελής του βασιλιά
Την εποχή που γεννήθηκε ο Οσουί ο πατέρας του βρισκόταν στο κορυφαίο σημείο της εξουσίας του, κατέκτησε την Ντέιρα και σκότωσε τον προηγούμενο βασιλιά [[Έθελρικ της Ντέιρα]] (604), παντρεύτηκε την Άχα μέλος της βασιλικής οικογένειας της Ντέιρα και έστειλε εξορία τον αδελφό της [[Έντουιν της Νορθουμβρίας]]. Η εξουσία του βρισκόταν σε ολόκληρη την περιοχή από τους [[Πίκτοι|Πίκτους]] και την [[Σκωτία]] στον βορά μέχρι την [[Ουαλλία]] και την Μίντλαντς στον νότο.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book I, Chapter 34 & Book II, Chapter 3.</ref> Οι μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες του Έθελφριθ διακόπησαν απότομα όταν ο εξόριστος κουνιάδος του Έντουιν σε συμμαχία με τον [[Ράεντβαλντ της Ανατολικής Αγγλίας]] τον νίκησαν και τον σκότωσαν στην μάχη του ποταμού Ίντλ.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book II, Chapter 12.</ref> Οι γιοι του Έθελφριθ δραπέτευσαν στην χώρα των Γαλατών και των Πίκτων στην βόρεια Βρετανία και την [[Ιρλανδία]], παρέμειναν εκεί μέχρι την πτώση του Έντουιν στην ''μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ'' (633).<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 1.</ref><ref>?thelfrith's sons were not the first Anglian exiles to seek refuge in the kingdoms of the north. Hering, son of King Hussa of Bernicia, is said by the Anglo-Saxon Chronicle to have fought with Aedan mac Gabrain, King of Dal Riata, against ?thelfrith, at the Battle of Degsastan; Anglo-Saxon Chronicle, Ms. E, s.a. 603. The choice of a northerly exile, rather than flight to one of the southerly Anglo-Saxon kingdoms is discussed by Grimmer, §3–§6.</ref> Οι γιοι του Έθελφριθ ασπάστηκαν τον χριστιανισμό και μεγάλωσαν σαν χριστιανοί.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 1.</ref> Ο Οσουί εξορίστηκε σε ηλικία 4 ετών και επανήλθε στην [[Νορθουμβρία]] στα 21 του με αποτέλεσμα να περάσει όλη την παιδική του ηλικία στην Γαλατική αυλή, ο [[Βέδας]] αναφέρει ότι μεγάλωσε με την Αρχαία Ιρλανδική γλώσσα και έγινε φανατικός οπαδός της Κέλτικης χριστιανικής πίστης.<ref>"Oswy thought that nothing could be better than the Irish teaching, having been instructed and baptized by the Irish, and having a complete grasp of their language"; Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 5.</ref>
[[Πέντα της Μερκίας]], που είχε την κυριαρχία του σε ολόκληρο το νησί της [[Βρετανία]]ς, ενώ το βασίλειο της Ντέιρα ήταν ανεξάρτητο υπό την εξουσία ευγενών του Όσουι και στη συνέχεια των ίδιων των γιων του. Οι σχέσεις του με τον βασιλιά Πέντα δεν ήταν καθόλου ειρηνικές, αφού ειδικά μετά το θάνατο του επισκόπου Άινταν έκανε συνεχείς εφόδους στην Βερνικία, σε μια από τις οποίες έφτασε μέχρι και τις πύλες του [[Μπάμπεργκ]] ([[651]]). Ωστόσο αναφέρεται μια βελτίωση των σχέσεων του με τον Πέντα, αφού ο γιος του, Εκγκφρίθ, παντρεύτηκε την κόρη του Πέντα, Κίνεμπουρχ, ενώ η κόρη του, Ελφλέντ, παντρεύτηκε τον γιο του Πέντα, [[Πεάντα της Μερκίας|Πεάντα]], που βαπτίσθηκε [[χριστιανισμός|χριστιανός]] σύμφωνα με τον [[Βέδας|Βέδα]]. Το [[655]], ο Πέντα αποφάσισε οριστικά να λύσει όλα τα προβλήματα του με την Βερνικία και επιτέθηκε επικεφαλής μεγάλου στρατού, ενώ αρνήθηκε εγωιστικά όλες τις τιμητικές προτάσεις ειρήνης του Οσουί. Τότε ο Οσουί αποφάσισε να προσφέρει την κόρη του Ελφλίντ στην εκκλησία, ιδρύοντας δεκάδες μοναστήρια, και προσέγγισε όλους τους συμμάχους του Πέντα, αποδυναμώνοντας τον σημαντικά.
 
Μετά την εκμάθιση της Σκωτσέζικης γλώσσας και την οικειοποίηση της χριστιανικής πίστης των οικοδεσποτών του ο Οσουί τους υπεράσπισε πολεμώντας στο πλευρό τους, συμμετείχε στον στρατό του βασιλιά της Νταλ Ριάτα και του Ίοτσαϊντ Μπουίντ γιου του Αεντάν-μακ-Γκαμπρέιν που έπεσε στην μαχη του Ντεγκσαστάν.<ref>Grimmer, §8.</ref> Τα Ιρλανδικά χρονικά αναφέρουν ότι πολέμησε στο πλευρό του Κόνραντ Κέρρ βασιλιά της Νταλ Ριάτα και με πολλά άλλα μέλη της δυναστείας του Κένελ εν Γκαμπρέιν στην μάχη του Φίντ Εόιν.<ref>Annals of Tigernach, s.a. 631; Grimmer, §9.</ref> Ο Οσουί παντρεύτηκε στον πρώτο του γάμο την Ουί Νέιλ πριγκίπισσα από την δυναστεία του Κένελ εν Γκαμπρέιν, από τον γάμο γεννήθηκε ο Άλφριθ αλλά είναι άγνωστο αν γεννήθηκε όταν ο πατέρας του βρισκόταν ακόμα στην εξορία ή όταν είχε επιστρέψει στην Νορθουμβρία.<ref>Grimmer, §25; Kirby, p. 143.; Williams, p. 18.</ref>
== Διάδοχος του Πέντα στην κυριαρχία της Βρετανίας ==
Η ημερομηνία που ο Οσουί επέστρεψε στην Νορθουμβρία δεν έχει επιβεβαιωθεί, ο Βέδας αναφέρει ότι επέστρεψε μαζί με τα αδέλφια του αμέσως μετά τον φόνο του Έντουιν (633).<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 1.</ref> Ο μεγαλύτερος αδελφός του [[Έανφριθ της Βερνικίας]] ανέβηκε στον θρόνο αλλά αποστάτησε από την χριστιανική πίστη και δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά από τον Καντβαλλόν (634), ο Καντβαλλόν δολοφονήθηκε αμέσως μετά από τον αδελφό τους Όσβαλντ που ανέβηκε στον θρόνο κληρονομώντας όλο το βασίλειο του πατέρα τους.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapters 1–2; Adomnan, Life of Saint Columba, Book I, Chapter 1; Stancliffe, pp. 46–61.</ref>
 
Στην τελική [[μάχη του Βίνβεντ]], συνέτριψε τον στρατό του Πέντα, ενώ ο ίδιος ο Πέντα σκοτώθηκε, οπότε και ο Οσουί έγινε
κυρίαρχος σε ολόκληρη την Βρετανία, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Πέντα. Εγκατέστησε τον ανήλικο γιο του, Εγκφρίθ, βασιλιά της
[[Ντέιρα]], ενώ ο γαμπρός του, γιος του Πέντα, Πεάντα, εγκαταστάθηκε υποτελής βασιλιάς του στη νότια [[Μερκία]]. Την επόμενη χρονιά, το [[656]], ο Πεάντα πέθανε, πιθανώς δηλητηριασθείς από τη σύζυγό του Ελφλίντ, οπότε και ο πατέρας της Οσουί έγινε απόλυτος κυρίαρχος σε ολόκληρη την [[Αγγλία]]. Ο [[Κένβαλ του Ουέσσεξ]], που είχε εξοριστεί από τον Πέντα, επανήλθε στη θέση του, όπως και όλοι οι χριστιανοί ηγεμόνες.
 
==Άνοδος στον θρόνο==
Περί το [[660]] εκστράτευσε στην [[Ουαλία]], προκειμένου να παγιώσει τη θέση του, ζητώντας φόρο υποτέλειας από τους [[Ουαλοί|Ουαλούς]] βασιλείς συμμάχους του Πέντα. Στην Σύνοδο του Ουίτμπι ([[664]]), αποδέχθηκε να συμμορφωθεί πλήρως
 
με τους κανόνες της [[Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία|Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας]], διώχνοντας τον επίσκοπο [[Κολμάν του Λίντισφαρν]], και το [[660]] πάντρεψε τον γιο του Έγκφριθ με την [[Έθελθριθ]], κόρη του βασιλιά [[Άννα της Ανατολικής Αγγλίας]]. Πέθανε σε ηλικία 58 ετών στις [[15 Φεβρουαρίου]] του [[670]], ενώ προετοιμαζόταν για προσκύνημα στη [[Ρώμη]]. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του από την πρώτη σύζυγό του, Έγκφριθ.
Ο Όσβαλντ σκοτώθηκε και τεμαχίστηκε στην Μάχη του Μάζερφιλντ εναντίον του Πέντα (5 Αυγούστου 642).<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 9.</ref> Διάδοχος του θα έπρεπε να ήταν ο γιος του Έθελβαλντ ο οποίος ήταν ακόμα ανήλικος την εποχή που σκοτώθηκε ο πατέρας του γι'αυτό κληρονόμησε τον θρόνο ο Οσουί, ο οποίος επέβαλε την χριστιανική πίστη των Κελτών. Διέδωσε έντονα την χριστιανική πίστη υπό την επίδραση του επισκόπου Αιντάν του Λίντισφαρν μιας κορυφαίας εκκλησιαστικής φυσιογνωμίας από την [[Βερνικία]].<ref>Higham, Convert Kings, pp. 220–221.</ref>
Ο Βέδας αναφέρει :
 
''"Ο Οσουί ανέλαβε να κυβερνήσει σε κρίσιμη κατάσταση το βασίλειο μετά τον θάνατο του αδελφού του Όσβαλντ, ήταν νέος 30 ετών και κυβέρνησε 28 χρόνια με μεγάλες ταραχές και πολέμους. Είχε να αντιμετωπίσει σε τριπλό μέτωπο τον Πέντα της Μερκίας, την εξέγερση του γιου του Άλφριθ και του ανιψιού του Έθελβαλντ του γιου του αδελφού του που κυβέρνησε πριν από αυτόν"''.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 14.</ref>
 
Η πρώτη πράξη του Οσουί σαν βασιλιά της Βερνικίας ήταν να διεκδικήσει πλήρως την εξουσία στην [[Ντέιρα]], παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την [[Έανφλεντ]] η οποία ήταν τότε εξόριστη στο [[Κεντ]].<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 15.</ref> Ο γάμος πραγματοποιήθηκε την περίοδο 642 - 644. <ref>Their son Ecgfrith was born no later than May 645.</ref>
 
Ο Οσουί παντρεύτηκε τρεις φορές με την δεύτερη σύζυγο του Έανφλεντ απέκτησε δυο γιους και δυο κόρες. Οι γιοι του ήταν οι [[Έγκφριθ της Νορθουμβρίας]] και [[Έλφγουιν της Ντέιρα]], οι κόρες του ήταν η [[Όσθριθ]] και η [[Έλφλεντ του Γουίτμπι]]. Στην συνέχεια ακούγεται ότι παντρεύτηκε άλλες δυο φορές, τρίτη σύζυγος του ήταν πιθανότατα η Ιρλανδή πριγκίπισσα Φίν η οποία ήταν η μητέρα του Άλντφριθ (πέθανε το 705), τελευταία του σύζυγος ήταν η Βρετανή πριγκίπισσα Ρίεινμελτ σύμφωνα με την ''"Βρετανική Ιστορία"''.<ref>Rieinmellt also appears, as R?gnm?ld, in the Liber Vitae Ecclesiae Dunelmensis, among the Queens, immediately preceding Eanfl?d; Grimmer §28.</ref> Τα παιδιά του με την Ρίεινμελτ ήταν ίσως ο Έαλφριθ και η Έαλφλεντ.<ref>Stancliffe & Cambridge, p. 13, figure 1.</ref><ref>Eahlfl?d is said to have arranged the murder of Peada, in 657 or 658, suggesting that she was not Eanfl?d's daughter; Bede, H. E., Book III, chapter 24. See also Higham, Convert Kings, pp. 252–253.</ref>
Το πρώτο μισό της βασιλείας του ο Οσουί βρισκόταν υπό την εξουσία του Πέντα της Μερκίας που ήταν κυρίαρχος βασιλιάς ολόκληρης της Βρετανίας την περίοδο 642 - 655 με τους περισσότερους βασιλείς υποτελείς του.<ref>Cenwalh of Wessex was driven from his country when he set aside Penda's sister. Anna of East Anglia, Cenwalh's host, was also driven into exile, and later defeated and killed by Penda at Bulcamp, near Blythburgh in 653 or 654, when he returned to East Anglia.</ref> Το μελλοντικό βασίλειο της Νορθουμβρίας βρισκόταν σε ολόκληρη την περίοδο της βασιλείας του διαιρεμένο σε δυο διακριτά βασίλεια : την Βερνικία και την Ντέιρα. Η βορειότερη Βερνικία η οποία βρισκόταν ανάμεσα στον ποταμό Τί και τον Φόρθ κυβερνήθηκε από τον ίδιο τον Οσουί, η νοτιότερη Ντέιρα κυβερνήθηκε αρχικά από ευγενείς του Οσουί και στην συνέχεια την έκανε δώρο στους γιους του.<ref>Deira was ruled by Oswine from 642 to 651, then by ?thelwald until 655 or later, then by Eahlfrith to after 664, and finally by Ecgfrith. See Kirby, p. 226, figure 7; Yorke, Kings and Kingdoms, p. 75, table 8.</ref> Την πρώτη δεκαετία της βασιλείας του η Ντέιρα κυβερνήθηκε σαν ανεξάρτητο βασίλειο υπό τον [[Οσουίν της Ντέιρα]] γιο του αποστάτη [[Όσρικ της Ντέιρα]] ο οποίος ανήκε στην αντίπαλη βασιλική δυναστεία της Ντέιρα.<ref>Oswine was Oswiu's maternal second cousin; Yorke, Kings and Kingdoms, p. 76, table 9.</ref> Ο Οσουί και ο Οσουίν ήρθαν σε σύγκρουση γύρω στο 651, ο Βέδας σύμφωνα με το γεγονός αναφέρει :
 
''"Την εποχή που προετοίμαζαν οι δυο βασιλείς τον στρατό τους για πόλεμο ο Οσουίν αναγνώρισε ότι δεν ήταν ικανός να αντιμετωπίσει τον ισχυρό αντίπαλο του γι'αυτό άρχισε απεγνωσμένα να αναζητά ειρήνη. Διέταξε τους άντρες του να αποσυρθούν στον λόφο του Ουίλφαρ, σε μια περιοχή που απήχε περίπου 10 μίλια από το Κέττερινγκ στα βορειοδυτικά, μαζί με τους πιο πιστούς στρατιώτες του βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του κόμη Χούμβαλντ τον οποίο θεωρούσε σαν τον πιο πιστό του φίλο. Ωστοσο ο πιστός κόμης πρόδωσε κρυφά τον Οσουίν στον Οσουί ο οποίος έστειλε τον αρχηγό του στρατού του Έθιλβιν και τον σκότωσε ... "''<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 14.</ref>
 
 
==Κυρίαρχος στην Βρετανία==
 
Ο Οσουί μετανιωμένος για τον φόνο του Οσουίν που αργότερα ανακηρύχτηκε Άγιος ίδρυσε το αβαείο του Γκίλλινγκ με προορισμό συνεχείς προσευχές για τον ίδιο και για την ψυχή του Οσουίν.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 14.</ref> Ο Οσουί τοποθέτησε διάδοχο του Οσουίν τον ανιψιό του [[Έθελβαλντ της Ντέιρα]] ο οποίος ήταν γιος του αδελφού του Όσβαλντ.
Οι σχέσεις του Οσουί με τον Πέντα ήταν σχεδόν ειρηνικές την περίοδο 642 - 655, ο Βέδας αναφέρει μια αιματηρή επιδρομή του Πέντα στην Βερνικία, έφτασε μέχρι τις πύλες του Μπάμπουργκ λίγο πριν τον θάνατο του επισκόπου Αιντάν του Λίντισφαρν (651).<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 16.</ref> Μια αναφορά στα ''"Ιρλανδικά χρονικά"'' γύρω στο 650 με την καταγραφή ''"η μάχη του Οσουί εναντίον του Πέντα"'' πιθανώς αναφέρεται σε αυτή την εκστρατεία.<ref>Fraser, p. 20; Annals of Ulster, s.a. 650.</ref> Ο Κίρμπι γράφει ότι η δολοφονία του Οσουίν βελτίωσε προσωρινά τις σχέσεις του Οσουί με τον Πέντα στις αρχές της δεκαετίας του 650 ο γιος του Οσουί Άλφριθ παντρεύτηκε την κόρη του Πέντα Κίνεμπουργκ και η κόρη του Οσουί Έλφλιντ παντρεύτηκε τον γιο του Πέντα [[Πεάντα της Μερκίας]]. Ο Πεάντα ύστερα από προτροπές της συζύγου του βαπτίστηκε χριστιανός και ανέλαβε μαζί της ιεραποστολές για την διάδοση του χριστιανισμού στην Βρετανία.<ref>Kirby, pp. 93–94; Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 21.</ref>
 
Η σύγκρουση με τον Πέντα επανήλθε δριμύτερη όταν επιτέθηκε στην Βερνικία με έναν επιβλητικό στρατό. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Οσουί έκανε ''"ελκυστικές προτάσεις ειρήνης στον Πέντα με πολλά δώρα"'' αλλά ο βασιλιάς της Μερκίας τις αρνήθηκε όλες. Ο Οσουί είδε ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή και έκανε τάμα στον θεό να αφιερώσει την κόρη του Έλφλιντ στον θεό και να ιδρύσει δωδεκάδες μοναστήρια σε περίπτωση που νικούσε τον Πέντα, είχε και την υποστήριξη του γιου του Άλφριθ. Ο στρατός του Πέντα αποδυναμώθηκε με την αποχώρηση του κυριότερου συμμάχου του [[Έθελβαλντ της Ντέιρα]], στην ''μάχη του Βινβάεντ'' που ακολούθησε ο στρατός του Πέντα γνώρισε την συντριβή και ο ίδιος σκοτώθηκε με πολλούς από τους συμμάχους του όπως ο Έθελχιρ των Ανατολικών Άγγλων.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 24. The Winwæd is thought to be the River Went; Keynes, "Penda".</ref>
Η ''"Βρεττανική Ιστορία"'' δίνει μια διαφορετική εξιστόρηση των γεγονότων αναφέρει ότι οι προτάσεις του Οσιού για ειρήνη έγιναν αποδεκτές, συσχετίζει την μάχη με την πολιορκία μιας πόλης με το όνομα Ιουδέ, ο [[Έγκφριθ της Νορθουμβρίας]] δόθηκε όμηρος υπό την επιτήρηση της συζύγου του Πέντα Κίνεγουαιζ.<ref>Kirby, pp. 90, 94–95 accepts that Iudeu, also Giudi, may have been the site of modern Stirling, and proposes that Ecgfrith became a hostage as a result of Oswiu's submission to Penda.</ref> Η Βρετανική Ιστορία αναφέρει ότι ανάμεσα στους συμμάχους του Πέντα υπήρχαν επιφανείς βασιλείς της Βρεττανίας ενώ ο Έθεβαλντ που αρνήθηκε την τελευταία στιγμή να συμμετέχει στην μάχη κέρδισε το προσωνύμιο ''"λιποτάχτης"''.<ref>Historia Brittonum, Chapters 64–65.</ref>
Η απρόσμενη ήττα της Μερκίας και ο θάνατος του [[Έθελχιρ της Ανατολικής Αγγλίας]] επέτρεψε στον Οσουί να παραμείνει κυρίαρχος σε ολόκληρη την Βρετανία. Ο Έθελβαλντ ο οποίος κράτησε αμφίρροπη στάση και λιποτάχτησε λίγο πρίν την μάχη εξαφανίστηκε από τις ιστορικές πηγές, ο Οσουί τοποθέτησε στην θέση του στον θρόνο της Ντέιρα τον μεγαλύτερο γιο του Έλφριθ. Ο γιος του Πέντα Πεάντα τοποθετήθηκε από τον πεθερό του Οσουί βασιλιάς της Μερκίας ως υποτελής του, ο Οσουί είχε υπό τον έλεγχο του ολόκληρη την Βρετανία τοποθετώντας υποτελείς του ως βασιλείς.
 
 
==Απώλεια της Μερκίας==
 
Στα νότια ο [[Έθελγουλντ της Ανατολικής Αγγλίας]] αδελφός του Έθελχιρ έγινε βασιλιάς με την υποστήριξη του Οσουί, στο Κεντ τοποθέτησε βασιλιά τον ευγενή του Έορκενμπερ του Κεντ. Ο [[Κενβάλ του Ουέσσεξ]] τον οποίο είχε στείλει ο Πέντα στην εξορία μετά από το διαζύγιο που έδωσε στην αδελφή του επέστρεψε με την υποστήριξη του Οσουί, ο ανιψιός του Οσουί και γιος του Έανφριθ της Βερνικίας Τάλορκαν έγινε την ίδια περίοδο υποτελής βασιλιάς στους Πίκτους.<ref>Or not, needed.</ref>
Η καθολική κυριαρχία του Οσουί στην Βρετανία δεν διατηρήθηκε περισσότερο από τρία χρόνια, ο θάνατος του Πεάντα ο οποίος δηλητηριάστηκε από την σύζυγο του και κόρη του Οσουί Έλφλιντ έφερε αντιδράσεις εναντίον του.<ref>Higham, Convert Kings, pp. 252–253, sees Eahlfrith's hand in his sister's murder of her husband.</ref> Το Πάσχα του 656 ο Οσουί προσπάθησε να εγκαταστήσει νέους υποτελείς βασιλείς στην Μερκία αλλά στην συνέχεια η επανάσταση τριών επιφανών ευγενών τοποθέτησε στην Μερκία νέο βασιλιά τον αδελφό του Πεάντα [[Γούλφχερ της Μερκίας]] και έδιωξε από την χώρα όλους τους οπαδούς του Οσουί.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 24.</ref> Το γεγονός έφερε σημαντική πτώση στην εξουσία του Οσουί, ο Γούλφχερ επέκτεινε σημαντικά τα εδάφη του στην Μερκία αλλά εξακολουθούσε να αναγνωρίζει τον Οσουί σαν κυρίαρχο του.<ref>Higham, Convert Kings, pp. 245–247. Kirby notes Wulfhere's marriage to Eormenhild, daughter of the Kentish King Eorcenberht, the one ruler over whom Oswiu held no sway; Kirby, p. 114.</ref>
 
Οι Ουαλικές πηγές αναφέρουν ότι ο Οσουί έκανε εκστρατεία στην Ουαλία στα τέλη της δεκαετίας του 650 επιβάλλοντας φόρο υποτέλειας στους Ουαλούς βασιλείς οι οποίοι ήταν πρώην σύμμαχοι του Πέντα όπως ο βασιλιάς του Γκουινέντ.<ref>Kirby, p. 96.</ref> Στα νότια ο σύμμαχος του Οσουί Σίγκεμπερ των Ανατολικών Σαξόνων σκοτώθηκε και αντικαταστάθηκε στον θρόνο από τον αδελφό του Σουίθχλμ που παρέμεινε χριστιανός αλλά απομακρύνθηκε από την υποτέλεια του Οσουί και έγινε υποτελής στους Ανατολικούς Άγγλους.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 22; Higham, Convert Kings, p. 249; Kirby, p. 97.</ref>
Στην ''"Σύνοδο του Ουίτμπι"'' (664) ο Οσουί αναγκάστηκε να αποδεχτεί το τυπικό της Ρωμαικής εκκλησίας με αποτέλεσμα την φυγή του επισκόπου Κολμάν του Λίντισφαρν.
Ο Βέδας αναφέρει ότι δημιουργήθηκαν έντονες διαφωνίες ανάμεσα στον Οσουί και στον γιο του Άλφριθ σχετικά με το τυπικό της εκκλησίας της Νορθουμβρίας υπό την επίδραση του Ουίλφριντ.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 25.</ref> Το Κέλτικο τυπικό που ακολουθούσε ο Οσουί, η εξορία του Αγίου Κάθμπερτ και του Εάτα έφεραν έντονη σύγκρουση μεταξύ τους. Ο Βέδας γράφει σχετικά με τα γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν το 665 ''"το Πάσχα διατηρήθηκε δυο φορές σε έναν χρονο, ο ίδιος ο βασιλιάς όταν τελείωσε η Πεντηκοστή γιόρτασε το Πάσχα, η βασίλισσα αντίθετα και οι υπάλληλοι της συνέχισαν να νηστευουν μέχρι την [[Κυριακή των Βαΐων]]"''.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 25.</ref>
Το 660 ο Οσουί πάντρεψε τον γιο του Έκγκφριθ με την Έθελθριθ κόρη του [[Άννα της Ανατολικής Αγγλίας]].
 
==Θάνατος==
 
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Οσουί ήταν κυρίαρχη φυσιογνωμία στην Βρετανία, ο νέος αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι Θεόδωρος της Ταρσού ήρθε βόρεια να τον συναντήσει το 669. Ο Βέδας αναφέρει ότι ήταν έτοιμος να πραγματοποιήσει προσκύνημα στην [[Ρώμη]] υπό την συνοδεία του επισκόπου Ουίλφριντ αλλά αρρώστησε και πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 670 σε ηλικία 58 ετών.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book IV, Chapter 5.</ref> Ο μεγαλύτερος γιος του με την Έανφλεντ Έγκφριθ τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Βερνικίας ενώ ο νεώτερος γιος του Έλφγουιν της Ντέιρα διαδέχθηκε τον Έγκφριθ σαν βασιλιάς της Ντέιρα, η κόρη του Έλφλεντ έγινε αργότερα ηγουμένη του Ουίτμπι και τάφηκε εκεί.<ref>Bede, Ecclesiastical History, Book III, Chapter 24. The Winwæd is thought to be the River Went; Keynes, "Penda".</ref>
Ο [[Αλκουίνος της Υόρκης]] ο οποίος έγραψε περίπου έναν αιώνα μετά τον θάνατο του τον περιγράφει ''"πολύ δίκαιο, γενναίο στην μάχη, αξιόπιστο στην ειρήνη και γενναιόδωρο απέναντι σε όλους άθεους και ευσεβείς"''.<ref>Proposography of Anglo-Saxon England, quoting Alcuin's The Bishops, Kings and Saints of York.</ref>
 
==Παραπομπές==
<references />
 
==Πηγές==
 
*"The Annals of Tigernach" (in Middle Irish). CELT: Corpus of Electronic Texts. Retrieved 2007-04-22.
*"The Annals of Ulster, volume 1". CELT: Corpus of Electronic Texts. Retrieved 2007-04-22.
*Bede, Ecclesiastical History of the English People. Translated by Leo Sherley-Price, revised R.E. Latham, ed. D.H. Farmer. London: Penguin, 1990.
*Blair, Peter Hunter, The World of Bede. Cambridge: Cambridge University Press, reprinted 1990.
*Charles-Edwards, T.M., Early Christian Ireland. Cambridge: Cambridge University Press, 2000.
*Eddius, "Life of Wilfrid" in D.H. Farmer (ed.) & J.H. Webb (trans.), The Age of Bede. London: Penguin, 1998.
*Fraser, James, The Pictish Conquest: The Battle of Dunnichen 685 & the birth of Scotland. Stroud: Tempus, 2006.
*Grimmer, Martin (October 2006). "The Exogamous Marriages of Oswiu of Northumbria". The Heroic Age, issue 9. Retrieved 2007-04-06.
*Higham, N.J., The Convert Kings: Power and religious affiliation in early Anglo-Saxon England. Manchester: Manchester University Press, 1997.
*Higham, N.J., The Kingdom of Northumbria AD 350–1100. Stroud: Sutton, 1993.
*Holdsworth, Philip, "Oswiu" in M. Lapidge, et al., (eds), The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. Oxford: Blackwell, 1999.
*Keynes, Simon, "Penda" in M. Lapidge, et al., (eds), The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. Oxford: Blackwell, 1999.
*Kirby, D.P., The Earliest English Kings. London: Unwin Hyman, 1991.
*Stenton, Sir Frank, Anglo-Saxon England. Oxford: Oxford University Press, 3rd edition, 1971.
*Stevens, Wesley M., "Easter Controversy" in M. Lapidge, et al., (eds), The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. Oxford: Blackwell, 1999.
*Veith, Kenneth (1997). "The Columban Church in northern Britain, 664–717: a reassessment" (pdf). Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland, volume 127. Retrieved 2007-04-06.
*Williams, Ann, Kingship and Government in Pre-Conquest England, c. 500–1066. Basingstoke: Macmillan, 1999.
*Yorke, Barbara, Kings and Kingdoms in Early Anglo-Saxon England. London: Seaby, 1990.
*Yorke, Barbara, The Conversion of Britain: Religion, Politics and Society in Britain c. 600–800. London: Longman, 2006.
*Zaluckyj, Sarah, Mercia: The Anglo-Saxon Kingdom of Central England. Logaston: Logaston Press, 2001.
*Ziegler, Michelle (Winter 2001). "Oswald and the Irish". The Heroic Age, issue 4. Retrieved 2007-04-22.
 
{{s-start}}
18.828

επεξεργασίες