Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Πυριδίνη»

Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 1 έτος
μ
Ρομπότ: Αυτόματη αντικατάσταση κειμένου (-|trans_title= +|trans-title=)
μ (png->svg)
μ (Ρομπότ: Αυτόματη αντικατάσταση κειμένου (-|trans_title= +|trans-title=))
 
== Ιστορία ==
[[Αρχείο:ThomasAnderson(1819-1874).jpg|μικρογραφία|Τόμας Άντερσον]]Αναμφίβολα, οι [[Αλχημεία|αλχημιστές]] είχαν αναμφίβολα από παλιά παρασκευάσει ακάθαρτη (χημικά) πυριδίνη, με τη θέρμανση [[Οστό|οστών]] [[Ζώο|ζώων]] και άλλων οργανικών υλών,<ref name="weiss">{{Cite book|title=Pyridine and its Derivatives|last=Weissberger|first=A.|last2=Klingberg|first2=A.|date=1960|publisher=Interscience|volume=1|location=New York}}</ref> , αλλά η παλαιότερη τεκμηριωμένη αναφορά πιστώνεται στο Σκωτσέζο χημικό Τόμας Άντερσον (''Thomas Anderson'').<ref>Anderson, T. (1849). </ref><ref name="Von1849">{{Cite journal|title=Producte der trocknen Destillation thierischer Materien|last=Anderson|first=T.|journal=Annalen der Chemie und Pharmacie|doi=10.1002/jlac.18490700105|year=1849|volume=70|pages=32|trans_titletrans-title=Products of the dry distillation of animal matter}}</ref> Συγκεκριμένα, το 1849, ο Άντερσον μελέτησε το περιεχόμενο του ελαίου που λαμβάνεται μέσω υψηλής θερμοκρασίας θέρμανσης σε οστά ζώων. Μεταξύ άλλων ουσιών, που διαχωρίζονται από το έλαιο αυτό, είναι ένα άχρωμο υγρό με δυσάρεστη οσμή, από την οποία ο Άντερσον απμόνωσε χημικά καθαρή πυριδίνη. δύο χρόνια μετά από την αρχική του ανακάλυψη (δηλαδή το [[1951]]). Περιέγραψε τη νέα (για τότε) ένωση, ως εξαιρετικά υδατοδιαλυτή, εύκολα διαλυτή σε πυκνά [[Οξύ|οξέα]] και [[Άλας|άλατα]], (ενίοτε) με τη βοήθεια κάποιας θέρμανσης, και μόνο ελαφρώς διαλυτή σε διάφορα έλαια.
 
Λόγω της ευφλεκτότητάς της, ο Άντερσον, ονόμασε τη (νέα για τότε) ένωση που ανακάλυψε «πυριδίνη», από την [[Ελληνική γλώσσα|ελληνική]] λέξη «πῢρ» και το επίθεμα «ιδίνη», σύμφωνα με τη χημική ονοματολογία, όπως επίσης η [[Ο-τολουϊδίνη|τολουϊδίνη]], για να υποδείξει ότι δομικά περιέχει ανθρακούχο δακτύλιο, με ένα άτομο αζώτου.<ref name="anderson2">{{Cite journal|title=Ueber die Producte der trocknen Destillation thierischer Materien|last=Anderson|first=T.|journal=Annalen der Chemie und Pharmacie|doi=10.1002/jlac.18510800104|year=1851|volume=80|pages=44|trans_titletrans-title=On the products of dry distillation of animal matter}}</ref>
 
Η χημική δομή της πυριδίνης αποσαφηνίστηκε δεκαετίες μετά την ανακάλυψη της ένωσης. Συγκεκριμένα, οι [[Γουΐλχελμ Κέρνερ]] (''Wilhelm Körner'', [[1869]])<ref>Körner, W. (1869). </ref> και [[Τζέημς Ντιούαρ]] (''James Dewar'', [[1871]])<ref>Dewar, J. (1871). </ref><ref>{{Cite journal|url=http://www.scs.illinois.edu/~mainzv/HIST/bulletin_open_access/bull88-num2.php|title=Koerner, Dewar and the Structure of Pyridine|last=Rocke|first=Alan J.|date=1988|journal=Bulletin for the History of Chemistry|volume=2|page=4}}</ref> πρότειναν ότι, σε αντίστοιχη αναλογία ανάμεσα στην [[κινολίνη]] και το [[ναφθαλίνιο]], η πυριδίνη προέρχεται τυπικά από το [[βενζόλιο]], αντικαθιστώντας μια μεθνιυλομάδα (=CH-) με ένα άτομο αζώτου.<ref>{{Cite book|url=http://www.sciencemadness.org/library/books/lectures_on_the_history_of_the_development_of_chemistry.pdf|title=Lectures on the history of the development of chemistry since the time of Lavoisier.''|last=Ladenburg|first=Albert|authorlink=Albert Ladenburg|pages=283–287}}</ref><ref>{{Cite book|url=https://books.google.com/books?id=RH1l_VQcFDQC&pg=PA216|title=Heterocyclic Chemistry|last=Bansal|first=Raj K.|date=1999|isbn=81-224-1212-2|page=216}}</ref> Η πρόταση των Κέρνερ και Ντιούαρ επιβεβαιώθηκε αργότερα, σε ένα πείραμα στον οποίο πυριδίνη ανάχθηκε σε [[πιπεριδίνη]], με τη χρήση (στοιχειακού) [[Νάτριο|νατρίου]] σε [[αιθανόλη]]. Το [[1876]], ο [[Ουίλιαμ Ράμσεϊ]] (''William Ramsay'') συνέθεσε πυριδίνη με συνδυασμό [[Αιθίνιο|αιθινίου]] και [[Υδροκυάνιο|υδροκυανίου]] σε ένα [[Κλίβανος|κλίβανο]] με σωλήνες ερυθροπυρομένου [[Σίδηρος|σιδήρου]]. Αυτή ήταν η πρώτη σύνθεση ετεροαρωματικής ένωσης.<ref>{{Cite journal|title=A. Henninger, aus Paris. 12. April 1877|journal=Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft|doi=10.1002/cber.187701001202|year=1877|volume=10|pages=727|type=Correspondence}}</ref>
 
Οι τότε μέθοδοι παραγωγής πυριδίνης είχαν χαμηλή απόδοση, οπότε λόγω η αυξανόμενη ζήτηση της ένωσης ώθησε την έρευνα για πιο αποτελεσματικές παραγωγικές οδούς. Μια σημαντική ανακάλυψη, στον τομέα αυτό, έγινε το [[1924]], όταν ο [[Ρωσία|ρώσος]] χημικός [[Αλεξέι Τσιτσιμπαμπίν]] (''Чичибабин, Алексей Евгеньевич'') εφεύρε μια (νέα για τότε) αντίδραση σύνθεσης πυριδίνης, που βασίζεται σε (σχετικά) φθηνά αντιδραστήρια.<ref name="tschi">{{Cite journal|url=http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k90877m/f132.chemindefer|title=Über Kondensation der Aldehyde mit Ammoniak zu Pyridinebasen|last=Chichibabin|first=A. E.|journal=Journal für Praktische Chemie|doi=10.1002/prac.19241070110|year=1924|volume=107|pages=122|trans_titletrans-title=On condensation of aldehydes with ammonia to make pyridines}}</ref> Η μέθοδος αυτή, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τη [[Βιομηχανία|βιομηχανική]] παραγωγή της πυριδίνης (δείτε παρακάτω).
 
== Φυσική παρουσία ==
 
=== Σύνθεση Χαντζσχ ===
Η πρώτη μεγάλης κλίμακας σύνθεση «θυγατρικών» πυριδινών περιγράφηκε το [[1881]] από τον [[Αρθουρ Ρούντολφ Χαντζσχ]] (''Arthur Rudolf Hantzsch'').<ref name=":5">{{Cite journal|title=Condensationsprodukte aus Aldehydammoniak und ketonartigen Verbindungen|last=Hantzsch|first=A.|journal=Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft|issue=2|doi=10.1002/cber.18810140214|year=1881|volume=14|pages=1637|trans_titletrans-title=Condensation products from aldehyde ammonia and ketone-type compounds}}</ref> Η σύνθεση πυριδίνης κατά Χαντζσχ χρησιμοποιεί συνήθως μείγμα 2:1:1 από β-κετοξύ, όπως το [[Ακετοαιθανικό οξύ|ακετοξεικό οξύ]], CH<sub>3</sub>COCH<sub>2</sub>COOH, μια αλδεΰδη, όπως τη μεθανάλη, και αμμωνία ή ένα αζωτούχο άλας, ως δότη αζώτου. Αρχικά λαμβάνεται κάποια «θυγατρική» διυδροπυριδίνη, η οποία στη συνέχεια οξειδώνεται στην αντίστοιχη «θυγατρική» πυριδίνη. Ο [[Εμίλ Κνοεβενάγγελ]] (''Emil Knoevenagel'') απέδειξε ότι με αυτήν τη διεργασία μπορούν να παραχθούν και ασύμμετρα υποκατεστημένα παράγωγα πυριδίνης.<ref name=":6">{{Cite journal|title=Synthesen in der Pyridinreihe. Ueber eine Erweiterung der Hantzsch'schen Dihydropyridinsynthese|last=Knoevenagel|first=E.|last2=Fries|first2=A.|journal=Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft|doi=10.1002/cber.189803101157|year=1898|volume=31|pages=761|trans_titletrans-title=Syntheses in the pyridine series. On an extension of the Hantzsch dihydropyridine synthesis}}</ref>
[[File:Hantzsch_pyridine_synthesis.svg|σύνδεσμος=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Hantzsch_pyridine_synthesis.svg|κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|Σύνθεση Χαντζσχ πυριδίνης με ακετοαιθανικό οξύ, μεθανάλη και [[οξεικό αμμώνιο]] (CH<sub title="Ammonium acetate">3</sub>COONH<sub title="Iron(III) chloride">4</sub>), χρησιμοποιώντας [[Τριχλωριούχος σίδηρος|τριχλωριούχο σίδηρο]] (FeCl<sub>3</sub>), ως οξειδωτικό της διυδροπυριδίνης σε πυριδίνη.]]
 
 
====== Σουλφούρωση ======
Η απευθείας σουλφούρωση πυριδίνης είναι ακόμη πιο δύσκολα πραγματοποιήσιμη από την άμεση νίτρωση. Ωστόσο, το 3-πυριδινοσουλφονικό οξύ μπορεί να ληφθεί με αποδεκτή απόδοση με περίσσεια (πυκνού) [[Θειικό οξύ|θειικού οξέος]] θερμοκρασίας 320&#x20;°C σε βραστή πυριδίνη.<ref>{{Cite journal|title=Note on nicotinic acid from pyridine|last=Gabriel|first=S.|journal=Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft|doi=10.1002/cber.188201501180|year=1882|volume=15|pages=834}}</ref> Η αντίδραση πυριδίνης με τριοξείδιο του θείου (SO<sub>3</sub>) διευκολύνεται με την (προσωρινή έστω) προσθήκη θείου στο άτομο του αζώτου, ειδικότερα δε με την παρουσία [[Θειικός υδράργυρος|θειικού υδραργύρου]] (HgSO<sub>4</sub>), ως καταλύτη.<ref>{{Cite journal|title=Konstitutionsspezifität der Nicotinsäure als Wuchsstoff bei ''Proteus vulgaris'' und ''Streptobacterium plantarum''|last=Möller|first=Ernst Friedrich|last2=Birkofer|first2=Leonhard|journal=Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft (A and B Series)|issue=9|doi=10.1002/cber.19420750912|year=1942|volume=75|pages=1108|trans_titletrans-title=Constitutional specificity of nicotinic acid as a growth factor in ''Proteus vulgaris'' and ''Streptobacterium plantarum''}}</ref>
 
====== Αλογόνωση ======
42.395

επεξεργασίες