Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Τοπιογραφία»

Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 1 έτος
→‎Ιστορία: αφαίρεση περιττού τόνου
(better)
(→‎Ιστορία: αφαίρεση περιττού τόνου)
Ετικέτες: Επεξεργασία από κινητό Επεξεργασία από εφαρμογή κινητού επεξεργασία από εφαρμογή Android
Οι αρχαιότερες μορφές τέχνης ελάχιστα στοιχεία έχουν από οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκληθεί «τοπίο», παρότι σε αυτές παρατηρούνται γραμμές του εδάφους και κάποτε ίχνη βουνών, δέντρων ή άλλων φυσικών χαρακτηριστικών. Τα πρώτα «αποκλειστικά τοπία» χωρίς ανθρώπινες μορφές στην ιστορία της παγκόσμιας τέχνης είναι [[Νωπογραφία|τοιχογραφίες]] από τη [[Μινωικός πολιτισμός|Μινωική Ελλάδα]], που χρονολογήθηκαν στο 1500 π.Χ. περίπου και των οποίων το μόνο σωζόμενο πλήρες δείγμα βρίσκεται σήμερα στο [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο]] των Αθηνών<ref>Honour & Fleming, 53.</ref>. Σκηνές κυνηγιού, ιδίως αυτές στα τοπία των καλαμιώνων του [[Δέλτα του Νείλου]] από την [[Αρχαία Αίγυπτος|Αρχαία Αίγυπτο]], μπορεί να δίνουν μία ισχυρή αίσθηση του τοπίου, αλλά η έμφαση βρίσκεται στις ξεχωριστές μορφές των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων. Για μια αναπαράσταση ενός ολοκληρωμένου τοπίου που να παρουσιάζει συνοχή απαιτείται ένα σύστημα [[Προοπτική (σχέδιο)|προοπτικής]], και αυτό φαίνεται, με βάση γραπτές πηγές, ότι εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στην [[αρχαία Ελλάδα]] κατά τους [[Ελληνιστική περίοδος|ελληνιστικούς χρόνους]], αν και δεν σώζονται δείγματα της ζωγραφικής αυτής σε κάπως μεγάλη κλίμακα. Πολύ περισσότερα είναι τα σωζώμενα δείγματα τοπιογραφίας από την [[Ρωμαϊκή τέχνη|αρχαία ρωμαϊκή τέχνη]], από τον 1ο αιώνα π.Χ. και μετά, ιδίως σε νωπογραφίες που κοσμούσαν δωμάτια στην [[Πομπηία]], το [[Χερκουλάνεουμ]] και αλλού, καθώς και σε [[Ψηφιδωτό|ψηφιδωτά]]<ref>Honour & Fleming, 150-151</ref>.
 
Η κινεζική [[Μελανογραφία|μελανογραφική]] παράδοση του [[σαν σούι]] («νερό του βουνού») ή «καθαρού» τοπίου, στην οποία το μοναδικό ίχνος ανθρώπινης ζωής είναι συνήθως ένας σοφός ή η καλύβα του, χρησιμοποιεί περίτεχνα υπόβαθρα τοπίων και η τοπιογραφία διατηρεί μία κλασική και πολύαντεγραμμένηπολυαντεγραμμένη θέση στην κινεζική παράδοση.
 
Αμφότερη η ρωμαϊκή και η κινεζική παράδοση προτιμούν τα μεγαλοπρεπή πανοράματα φανταστικών τοπίων, που συνήθως περιέχουν στο βάθος μία σειρά εντυπωσιακών βουνών – στην Κίνα συχνά με καταρράκτες και ποτάμια (από όπου και ο όρος «νερό του βουνού), ενώ στη Ρώμη με ποτάμια, λίμνες ή θάλασσα. Τα σώματα νερού χρησιμοποιούνταν συχνά για να γεφυρώσουν το κενό ανάμεσα σε μία κοντινή σκηνή με μορφές και σε μία μακρινή θέα, ένα μόνιμο πρόβλημα για τους τοπιογράφους. Η κινεζική τέχνη έδειχνε γενικά μόνο τη μακρινή θέα, διαφορετικά χρησιμοποιούσε γυμνό έδαφος ή ομίχλη για να παρακάμψει τη δυσκολία αυτή.
3.082

επεξεργασίες