Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιζνίκ»

4 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 9 μήνες
καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{main|Νίκαια (Βιθυνία)}}
 
Το 1331, Ο [[Ορχάν |Ορχάν Α΄]] απέσπασε τοτην ΙζνίκΝίκαια από τους [[Βυζαντινή αυτοκρατορία|Βυζαντινούς]] και για μια μικρή περίοδο η πόλη έγινε [[πρωτεύουσα]] του [[Οθωμανικό εμιράτο|οθωμανικού εμιράτου]]{{sfn|Raby|1989|p=19–20}}. Η μεγάλη [[εκκλησία]] της αγ. Σοφίας στο κέντρο της πόλης μετατράπηκε σε [[τζαμί]] και έγινε γνωστό ώς τζαμί Οχράν<ref>{{citation| last=Tsivikis | first= Nikolaos | date=23 Μαρτίου 2007 | title=Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor | contribution= Nicaea, Church of Hagia Sophia | publisher= Foundation of the Hellenic World | url=http://www.ehw.gr/l.aspx?id=8506 | accessdate=19 Φεβρουαρίου 2012 }}.</ref>. Κοντά στην περιοχή χτίστηκαν λουτρά και [[μεντρεσές]]<ref>{{citation | title= St. Sophia Museum | url= http://archnet.org/library/sites/one-site.jsp?site_id=3018 | publisher= ArchNet | accessdate= 19 February 2012 | archiveurl= https://web.archive.org/web/20131008223228/http://archnet.org/library/sites/one-site.jsp?site_id=3018 | archivedate= 2013-10-08 | url-status= dead }}.</ref>. Το 1334 ο Ορχάν έκτισε τζαμί και [[ιμαρέτ]]<ref>Δημόσια κουζίνα</ref> έξω από την πύλη Γενίσεχιρ στη νότια πλευρά της πόλης{{sfn|Raby|1989|p=20}}.
 
Ο Άραβας περιηγητής [[Ιμπν Μπατούτα]], έμεινε στοστην ΙζνίκΝίκαια στα τέλη του 1331, λίγο μετά την κατάληψη της πόλης από τον Οχράν<ref>{{harvnb|Dunn|2005|p=158 note 20}}. Ο Raby (1989, σ. 20) υποδεικνύει την περίοδο 1334 έως 1339.</ref>. Σύμφωνα με τον Μπατούτα η πόλη ήταν ερειπωμένη και κατοικείτο από μικρό πληθυσμό στην υπηρεσία του [[σουλτάνος|σουλτάνου]]. Εντός των τειχών καλλιεργούνταν κήποι και κάθε οικία περιβαλλόταν από δεντρόκηπο. Η πόλη παρήγαγε φρούτα, καρύδια, κάστανα και μεγάλα γλυκά σταφύλια{{sfn|Raby|1989|p=20}}{{sfn|Defrémery|Sanguinetti|1854|pp=[http://books.google.co.uk/books?id=m-UHAAAAIAAJ&pg=PA323#v=onepage&q&f=false 323–324]}}.
 
Σε μία απογραφή του 1520 καταγράφτηκαν 379 μουσουλμανικά και 23 χριστιανικά νοικοκυριά, ενώ σε μεταγενέστερη απογραφή του 1624 καταγράφηκαν 351 μουσουλμανικά και 10 χριστιανικά νοικοκυριά. Υποθέτοντας πέντε άτομα ανά νοικοκυριό, φαίνεται πως ο πληθυσμός σε εκείνη την περίοδο κυμαινόταν στις 2.000 άτομα. Διάφορες εκτιμήσεις του 18ου και του 19ου αι. αποδίδουν παρόμοιους αριθμούς{{sfn|Raby|1989|pp=20–21}}. Η πόλη ήταν φτωχή και ο πληθυσμός μικρός, ακόμα και όταν η παραγωγή κεραμεικών έφτασε την κορύφωσή της στο δεύτερο μισό του 16ου αι.{{sfn|Raby|1989|p=21}}.
Τα υπολείμματα αυτά της πόλης καταστράφηκαν το 1921 στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1919-1922), οι κάτοικοι έγιναν πρόσφυγες και πολλά ιστορικά κτήρια καταστράφηκαν<ref>{{citation | last=Uyan | first=Ayhan | date=28 November 2011 | title= İznik’te Milli Mücadelede Yunan Tahribatı | publisher=iznikrehber.com | url= http://www.iznikrehber.com/yazarlar.php?kimlik=24-iznik%E2%80%99te+milli+mucadelede+yunan+tahribati-ayhan+uyan | accessdate=19 June 2013 }}</ref>.
 
== Κεραμεική Ιζνίκ==
[[αρχείο:Iznik tiles in Selimiye Mosque.JPG|right|200px]]
ΤοΗ Ιζνίκ είναι γνωστό για τα [[Κεραμεική Ιζνίκ|φημισμένα κεραμεικά]] του. Με σημείο κορύφωσης τον 16ο αι., επί σουλτάνου [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν Α']], τα αγγειοπλαστικά εργαστήρια παρήγαγαν κεραμικά πλακίδια για την επένδυση τοίχων, αγγεία, επιτραπέζια σκεύη και άλλα αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Τα προϊόντα αυτά ήταν περιζήτητα από την οθωμανική αυτοκρατορική αυλή και τις πλούσιες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης, συναγωνίζονταν μάλιστα τα αντίστοιχα [[Κίνα|κινεζικά]] προϊόντα από [[πορσελάνη]] (Ιζνίκ Σινί)<ref name=IME/>. Από τον 19ο αι. μάλιστα, ήταν αντικείμενο αναζήτησης των ξένων περιηγητών και συλλεκτών<ref name=IME>''[http://www.ehw.gr/asiaminor/Forms/fLemmaBody.aspx?lemmaid=4790 Κεραμική στην Οθωμανική Μ. Ασία (Νίκαια - Τσανάκκαλε)], Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε 25/08/2010.</ref>. Τα κεραμεικά Ιζνί χρησιμοποιήθηκαν και για την κόσμηση χριστιανικών ναών <ref>Για παράδειγμα "''Οι κεραμεικές πλάκες της μονής της Παναχράντου στην Άνδρο ανήκουν στους χρόνους της χρυσής εποχής της περίφημης παραγωγής του Iznik (δεύτερο μισό του 16ου αιώνα)''. Βλ. Κορρέ-Ζωγράφου, Κατερίνα 2004,
''Τα κεραμεικά Ιζνίκ της μονής Παναχράντου Άνδρου'' Καΐρειος Βιβλιοθήκη, ISBN 960-7709-19-5.</ref>.
 
Ανώνυμος χρήστης