Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σφαγή του Οραντούρ-συρ-Γκλαν»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
 
== Ιστορικό ==
Τον Φεβρουάριο του 1944, το 2ο τμήμα SS Panzer ''Das Reich'' τοποθετήθηκε στη νότια γαλλική πόλη Βαλάνς (Valence), Tarn-et-Garonne, βόρεια της [[Τουλούζη|Τουλούζης]], περιμένοντας να ανεφοδιαστεί με νέο εξοπλισμό και καινούργιο προσωπικό. Μετά την [[Απόβαση στη Νορμανδία|Συμμαχική απόβαση στις ακτές της Νορμανδίας]] τον Ιούνιο του 1944, το τμήμα διατάχθηκε να μετακινηθεί βόρεια για να βοηθήσει στη αναχαίτιση της εισβολής των Συμμάχων. Μία από τις μονάδες του ήταν το 4ο Σύνταγμα Γρεναδιέρων SS Panzer ("«Der Führer"»).<ref>«Rubrique Valence d'Agen» , ''Archives du Tarn-et-Garonne'' , 11 Ιουνίου 2011.</ref>
 
Στα τέλη Μαΐου 1944, η Ανώτατη Διοίκηση της [[Βέρμαχτ]] (OKW) επεσήμανε «έντονη αύξηση της δραστηριότητας των κινήσεων αντίστασης στη νότια Γαλλία, ιδίως στις περιοχές [[Κλερμόν-Φεράν|Κλερμόν Φεράν]] και [[Λιμόζ]]. Αυτή η περιγραφή επιβεβαιώνεται από εκείνη του περιφερειακού νομάρχη της Λιμόζ.
 
== Σφαγή ==
Στις 10 Ιουνίου, περίπου 150 στρατιώτες ''(''ενός αποσπάσματος του 1 <sup>ου</sup> Τάγματος του 4 <sup>ου</sup> Συντάγματος πάντσερ γρεναδιέρων «Der Führer» που ανήκε στη θωρακισμένη Μεραρχία SS " «Das Reich "») με επικεφαλής τον Ντίκμαν περικύκλωσαν το Οραντούρ Συρ Γκλάν και διέταξαν όλους τους κατοίκους να συγκεντρωθούν στην πλατεία του χωριού για να εξεταστούν τα έγγραφα ταυτότητάς τους. Η συγκέντρωση των κατοίκων ολοκληρώθηκε περίπου στις 14.45, από έναν Αλσατό άνδρα των Waffen SS που ανέλαβε χρέη διερμηνέα μεταφράζοντας τα λόγια του διοικητή του Ντίκμαν: «Ενημερωθήκαμε πως στο χωριό υπάρχουν κρυφά όπλα και πυρομαχικά, όποιος διαθέτει όπλο να προχωρήσει μπροστά». Τότε άρχισαν οι απειλές ότι θα πυρποληθούν τα σπίτια και θα ανατιναχθούν οι αποθήκες.<ref>Farmer 1994, <abbr>p.</abbr> 34-39</ref>
 
Μετά από περισσότερο από μία ώρα, οι άνδρες των [[Σούτσσταφφελ|SS]] τούς χώρισαν σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Στις 3 μ.μ 350 γυναίκες και τα παιδιά μεταφέρθηκαν στην εκκλησία, όπου και κλειδώθηκαν και το χωριό λεηλατήθηκε. Μετά από περίπου μιάμιση ώρα, οι SS πυροδότησαν μια βόμβα καπνού στην εκκλησία. Όταν τα παράθυρα της εκκλησίας έσπασαν, εκείνοι που παγιδεύτηκαν, πυροβολήθηκαν ή σκοτώθηκαν με τη ρίψη χειροβομβίδων. Ακόμη και οι προσπάθειες διαφυγής εμποδίστηκαν αφού τελικά ξέσπασε φωτιά στην εκκλησία.<ref>Farmer, Sarah (1999). "Martyred Village" . ''The New York Times''</ref>
Το πρωί της 11ης Ιουνίου οι μαρτυρίες των πρώτων ανθρώπων που εισήλθαν στο χωριό σόκαραν. Ένας από τους πρώτους που εισήλθαν στο Οραντούρ μαζί με συνοδεία άλλων ανδρών κατέθεσε:
 
« Όλα τα κτίρια, όπως η εκκλησία, το σχολείο, το δημαρχείο, το ταχυδρομείο, το ξενοδοχείο όπου ζούσε η οικογένειά μου, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από καμμένα ερείπια. […] Συνολικά, είδαμε μόνο τρία απανθρακωμένα πτώματα μπροστά από ένα κρεοπωλείο και το σώμα μιας γυναίκας που δεν είχε καεί, αλλά πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του λαιμού.»
 
Μία μέρα αργότερα πρόσθεσε:
Μέχρι το 1958, όλοι οι Γερμανοί κατηγορούμενοι είχαν αφεθεί ελεύθεροι. Ο στρατηγός [[Χάιντς Λάμμερντινγκ]] της Μεραρχίας Das Reich, ο οποίος είχε δώσει εντολές για αντίποινα κατά της Αντίστασης, πέθανε το Ιανουάριο του 1971, μετά από μια επιτυχημένη επιχειρηματική σταδιοδρομία. Τη στιγμή της δίκης ζούσε στο [[Ντύσσελντορφ|Ντίσελντορφ]], στην πρώην βρετανική ζώνη κατοχής της [[Δυτική Γερμανία|Δυτικής Γερμανίας]]. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, αλλά ποτέ δεν εκδόθηκε από τη Δυτική Γερμανία.<ref>Le maire d'Oradour-sur-Glane: «Il était dénué de toute humanité» , ''Le Parisien'' ,</ref><ref>Farmer, Sarah. ''Oradour : arrêt sur mémoire'', Paris, Calmann-Lévy, 1994, pp. 30–34</ref> Η τελευταία δίκη ενός μέλους Waffen-SS που είχε εμπλακεί στη σφαγή πραγματοποιήθηκε το 1983. Ο πρώην SS- ''Obersturmführer'' [[Χάιντς Μπαρτ]] εντοπίστηκε στην [[Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας|Ανατολική Γερμανία]]. και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από την Πρώτη Γερουσία του Δημοτικού Δικαστηρίου του Βερολίνου. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή στην επανενωμένη Γερμανία το 1997 και πέθανε τον Αύγουστο του 2007.
 
Στις 8 Ιανουαρίου 2014, ο [[Βέρνερ Κριστουκάτ]], ένα 88χρονο πρώην μέλος του τρίτου λόχου του 1ου τάγματος του συντάγματος "«Der Führer"» των SS κατηγορήθηκε, από το κρατικό δικαστήριο στην [[Κολωνία]], με 25 κατηγορίες δολοφονίας και εκατοντάδες κατηγορίες σε σχέση με τη σφαγή στο Οραντούρ συρ Γκλάν.<ref>"German Court Finds Lack of Proof Tying Ex-Soldier to Nazi Massacre". ''The New York Times''.</ref><ref>Smale, Alison. "In Germany, Former SS Man, 88, Charged With Wartime Mass Murder". ''The New York Times''.</ref> Στις 9 Δεκεμβρίου 2014, το δικαστήριο έκλεισε την υπόθεση, επικαλούμενο έλλειψη μαρτύρων ή αξιόπιστων αποδεικτικών στοιχείων που να μπορούν να διαψεύσουν τον ισχυρισμό του υπόπτου ότι δεν έλαβε μέρος στη σφαγή.<ref>"Court drops case against German over WWII French village massacre"</ref>
 
==Μνημείο==
Μετά τον πόλεμο, ο στρατηγός [[Σαρλ ντε Γκωλ]] αποφάσισε ότι το χωριό δεν πρέπει ποτέ να ξαναχτιστεί, αλλά να παραμείνει μνημείο για τη σκληρότητα της ναζιστικής κατοχής. Το νέο χωριό Οραντούρ Συρ Γκλάν (πληθυσμός 2.375 το 2012), βορειοδυτικά του τόπου της σφαγής, χτίστηκε μετά τον πόλεμο. Τα ερείπια του αρχικού χωριού παραμένουν ως μνημείο των νεκρών και της φρικαλεότητας των ναζιστικών εγκλημάτων.
 
Το 1999 ο Γάλλος πρόεδρος [[Ζακ Σιράκ]] εγκαινίασε μουσείο μνήμης, το ''Center de la mémoire d'Oradour'', κοντά στην είσοδο του ''Village Martyr'' ("«μαρτυρικό χωριό"»). Το μουσείο περιλαμβάνει αντικείμενα που ανακτήθηκαν από τα καμένα κτίρια: τα ρολόγια σταμάτησαν τη στιγμή που οι ιδιοκτήτες τους κάηκαν ζωντανοί, γυαλιά έλιωσαν από την έντονη ζέστη και διάφορα προσωπικά αντικείμενα.
 
==Παραπομπές==
4.956

επεξεργασίες