Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ινζελζέ (Ingelger, Ρεν, αρχές 9ου αιώνα – 888) ήταν Γάλλος ευγενής και στρατιωτικός. Ήταν γιος του Τερτύλλου και της Πετρονίλλας. [2] Όταν απεβίωσε ο πατέρας του (877) έγινε διάδοχος στα εδάφη του σύμφωνα με το καταστατικό του Κουϊέρζι, που είχε υπογράψει ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός. Ο Ινζελζέ περιγράφεται σαν μεγάλη στρατιωτική προσωπικότητα, με εξαιρετικό χαρακτήρα. [3]

Ινζέλζερ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση9ος αιώνας
Ρεν
Θάνατος888
Τουρ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
Οικογένεια
ΣύζυγοςΑδελαΐδα του Αμπουάζ
ΤέκναΦούλκων Α΄ του Ανζού
ΓονείςTertúlio de Anjou και Petronilla (?)[1]
ΟικογένειαΟίκος του Ινζέλζερ

Υποκόμης της Ορλεάνης και του ΑνζούΕπεξεργασία

Η μητέρα του είχε συγγένεια με τον Ούγο του Αμπώ, σύμβουλο των βασιλέων των Φράγκων Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και Λουδοβίκου Γ΄. γι'αυτό ο ίδιος δεχόταν συνέχεια προαγωγές. [4] Ο Λουδοβίκος Β΄ τον διόρισε υποκόμη της Ορλεάνης· εκεί ο Ινζελζέ συμμάχησε με ηγετικές οικογένειες της Νευστρίας. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, ανιψιά του Αδαλάρδ αρχιεπισκόπου του Τουρ και στη συνέχεια διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής του Τουρ, υποκόμης του Ανζού και κυβερνήτης της Αδαλάρδης. Οι απόψεις για αυτόν τον διορισμό διαφέρουν: μερικές πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε ως κατάλληλος στρατιωτικός για να προστατεύσει την περιοχή από τους Βίκινγκς, [5] αντίθετα άλλες πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε από εύνοια λόγω της μητέρας του.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Ο Ινζελζέ απεβίωσε το 888 στο Τουρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Σατωννέ-συρ-Σάρτ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φούλκων Α΄ ο Ερυθρός. Οι καλές διασυνδέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας του Αμπουάζ βοήθησαν στην προαγωγή του γιου τους σε κόμη. [6] Ο Ινζελζέ είναι ο δημιουργός της κομητείας του Ανζού και ο γενάρχης του Οίκου του Ινζελζέ. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν το Ανζού μέχρι τον Γοδεφρείδο Β΄ Μαρτέλο. Μετά το τέλος του Γοδεφρείδου Β΄ η κομητεία θα περάσει, ύστερα από επιγαμία με τον Οίκο του Γκατιναί, στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ' και στους απογόνους του μικρότερου αδελφού εκείνου Φούλκωνα Δ΄.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Darryl Roger Lundy: The Peerage.
  2. The anonymous twelfth-century Gesta Consulum Andegavorum names his father as Tertullus nobilem dux, but both the name Tertullus and the title dux are unusual. Another twelfth-century source, the Chronicon Turonensis (c.1180) records that Ingelger was nepos Hugonis ducis Burgundiæ, a nephew of Hugh, Duke of Burgundy—chronologically stretched. Modern scholars are divided as to the historicity of Tertullus and Petronilla.
  3. Bernard S. Bachrach (1993), Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987–1040: A Political Biography of the Angevin Count (Berkeley: University of California Press, ISBN 0-520-07996-5), 4–5.
  4. This man is distinct from abbot Hugh, son of Charlemagne, but the two are frequently confused, resulting in some 19th-century sources erroneously naming Petronilla as granddaughter of Charlemagne.
  5. Cawley, Charles, Anjou: Chapter 1. Comtes d'Anjou, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] at Medieval Lands Project.
  6. The Birth of the West: Rome, Germany, France, and the Creation of Europe in the Tenth Century, By Paul Collins, p.33

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία