Άνοιγμα κυρίου μενού

Μαρόκο (ταινία, 1930)

κινηματογραφική ταινία του 1930
(Ανακατεύθυνση από Μαρόκο (ταινία 1930))

Η ταινία Μαρόκο (αγγλ. Morocco) είναι αισθηματικό δράμα, παραγωγής 1930 σε σκηνοθεσία Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ[1], βασισμένο στο μυθιστόρημα του Μπενό Βινί Amy Jolly, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Τζουλς Φέρθμαν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μαρλέν Ντίτριχ και ο Γκάρι Κούπερ. Η ταινία αποτελεί την πρώτη αμερικανική ταινία της Ντίτριχ και της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Η ταινία προτάθηκε συνολικά για τέσσερα βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας[1].

Μαρόκο
Morocco1930.jpg
ΣκηνοθεσίαΓιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ
ΠαραγωγήΧέκτορ Τέρνμπουλ
ΣενάριοΤζουλς Φέρθμαν
Μπένο Βινί (μυθιστόρημα)
ΠρωταγωνιστέςΓκάρι Κούπερ
Μαρλέν Ντίτριχ
Άντολφ Μεντζού
ΜουσικήΚαρλ Χάγκος
ΦωτογραφίαΛι Γκαρμς και Lucien Ballard
Εταιρεία παραγωγήςParamount Pictures
Πρώτη προβολήCountry flag 14/11/1930
Κυκλοφορία1930
Διάρκεια91 λεπτά
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαAγγλικά

Το 1992 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.

Πίνακας περιεχομένων

ΥπόθεσηΕπεξεργασία

 
Ο Γκάρι Κούπερ με τη Μαρλέν Ντίτριχ σε στιγμιότυπο της ταινίας.

Η Αμί Ζολί (Μάρλεν Ντίτριχ) μια τραγουδίστρια σε καμπαρέ και με μυστηριώδες παρελθόν, φτάνει στο Μαρόκο και πιάνει δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Εκεί γνωρίζει το γυναικοκατακτητή λεγεωνάριο Τομ Μπράουν (Γκάρι Κούπερ), τον οποίο ερωτεύεται. Παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους πλούσιους θαμώνες του κέντρου επιδιώκουν τη συντροφιά της εκείνη επιλέγει να περάσει τη νύχτα με το λεγεωνάριο. Ο Μπράουν ερωτεύεται την Αμί και ένα ερωτικό ειδύλλιο γεννιέται. Όταν όμως ο Μπράουν κρυφακούει τη συζήτηση της Έιμι με έναν από τους θαμώνες του κέντρου, τον πλούσιο Κένιγκτον Λα Μπεσιέ (Άντολφ Μεντζού), που κάνει πρόταση γάμου στην Αμί, ο Τομ αποφασίζει να αναλάβει μια επικίνδυνη αποστολή στην έρημο, όντας πεπεισμένος ότι μόνο ο Κένιγκτον θα μπορούσε να δώσει στην όμορφη τραγουδίστρια τη ζωή που ονειρεύεται. Την παραμονή όμως των αρραβώνων της με τον Κένινγκτον η Αμί το σκάει και τρέχει να βρει τον άνδρα που αγαπάει πραγματικά.

Πληροφορίες ΠαραγωγήςΕπεξεργασία

Αμέσως μετά την επιτυχία της ταινίας Ο γαλάζιος άγγελος (Der Blaue Engel, 1930), η Ντίτριχ υπέγραψε συμβόλαιο με την Paramount Pictures και ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα στο Χόλυγουντ, έχοντας στο πλευρό της το μέντορά της, σκηνοθέτη Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ. Πρώτο της εγχείρημα ήταν η ταινία Μαρόκο, στο πλευρό ενός νεότατου Γκάρι Κούπερ και σε σκηνοθεσία Φον Στέρνμπεργκ. Η Ντίτριχ δε μιλούσε ακόμη αγγλικά και γι' αυτό το λόγο οι ατάκες της στην ταινία ήταν λίγες. Ιδέα της Ντίτριχ ήταν επίσης εκείνη του αμφιλεγόμενου λεσβιακού φιλιού κατά το τέλος της παρουσίασης του νούμερου της Αμί Ζολί[1]. Η Ντίτριχ κατάφερε με έξυπνο τρόπο να αποφύγει τη λογοκρισία εξηγώντας ότι σε περίπτωση που έκοβαν τη σκηνή του φιλιού θα έπρεπε να κόψουν και την αμέσως επόμενη σκηνή στην οποία η Ζολί δίνει στον Μπράουν (Κούπερ) ένα τριαντάφυλλο, σκηνή στην οποία ξεκινάει το ειδύλλιο μεταξύ των δυο. Η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική και καθιέρωσε τόσο την Ντίτριχ, όσο και τον Γκάρι Κούπερ ως κινηματογραφικούς αστέρες. Ο Κούπερ κατά τη δεκαετία του '30, εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες στο ρόλο του λεγεωνάριου (Οι λογχοφόροι της Βεγγάλης (The Lives of a Bengal Lancer, 1935) και Μπο Ζεστ (Beau Geste, 1939).

ΒραβείαΕπεξεργασία

Η Ντίτριχ προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο έχασε από τη Μαρί Ντρέσλερ για την ταινία "Μιν και Μπιλ" (Min & Bill, 1931), ενώ η ταινία προτάθηκε για άλλα τρία όσκαρ: για την υποδειγματική σκηνοθεσία του Φον Στέρνμπεργκ, για την ασπρόμαυρη φωτογραφία της και για την καλλιτεχνική της διεύθυνση. Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που η Ντίτριχ προτάθηκε για το πολυπόθητο αγαλματίδιο.

Υποψηφιότητα:

  • Σκηνοθεσίας – Γιόζεφ Φον Στέρνμπεργκ
  • Α’ Γυναικείου Ρόλου – Μαρλέν Ντίτριχ
  • Φωτογραφίας - Λι Γκαρμς
  • Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Χανς Ντράιερ

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 «Morocco (1930)». The New York Times. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2012. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία