Σαρλ Ρενάρ

Γάλλος σχεδιαστής αερόπλοιων

Ο Σαρλ Ρενάρ (γαλλικά: Charles Renard‎, Νταμπλαίν, 23 Νοεμβρίου 1847Παρίσι, 13 Απριλίου 1905), ήταν Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός.

Σαρλ Ρενάρ
Charles Renard.jpg
Ο Σαρλ Ρενάρ το 1884
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Charles Renard (Γαλλικά)
Γέννηση23  Νοεμβρίου 1847[1][2][3]
Damblain
Θάνατος13  Απριλίου 1905[3]
Παρίσι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[4]
ΣπουδέςΠολυτεχνική Σχολή του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμηχανικός
αεροπόρος[5]
αεροναύτης[6]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΤαξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
Βραβείο Πονσελέ (1907)
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Το La France του 1884, το πρώτο πλήρως ελεγχόμενο αερόπλοιο
Πιστοποιητικό κατοχής μεριδίου της Société Francaise des Trains Renard SA, ημερομηνία έκδοσης 29 Ιανουαρίου 1907

ΑερόπλοιαΕπεξεργασία

Μετά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870-1871 άρχισε να εργάζεται στον σχεδιασμό αερόπλοιων στο τμήμα αεροναυτικής του Γαλλικού Στρατού. Το 1884, μαζί με τον Αρτύρ Κ. Κρεμπς και τον αδελφό του Πωλ, κατασκεύασε το La France, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 9 Αυγούστου 1884 στο Σαλαί Μεντόν, κάνοντας μια κυκλική πτήση διάρκειας 23 λεπτών. Πρόκειται για την πρώτη φορά που ιπτάμενη μηχανή πραγματοποίησε πτήση η οποία κατέληξε στο σημείο της απογείωσής της.[7] Το 1889 εκτέθηκε στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού.

Προτιμώμενοι αριθμοίΕπεξεργασία

Εισήγαγε επίσης ένα πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενο σύστημα προτιμώμενων αριθμών γνωστό ως αριθμοί Ρενάρ το οποίο ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του και απέκτησε διεθνή αναγνώριση ISO 3. Βοήθησε τον Γαλλικό Στρατό να περιορίσει τον αριθμό των διαφορετικών σχοινιών αεροστάτων που διέθετε στα αποθέματά του από 425 στα 17.[8]

Οδικός ΣυρμόςΕπεξεργασία

Ο συνταγματάρχης Ρενάρ εφηύρε τον Οδικό Συρμό Ρενάρ που αναπτύχθηκε αρχικά από την εταιρεία Darracq, που τον παρουσίασε το 1903 ενώ αναπτύχθηκε περαιτέρω στην Αγγλία από την Daimler. Η κύρια μονάδα κινητήρα που παράγει την ισχύ μεταδίδει την ενέργεια μέσω ενός συνεχούς άξονα που είναι ενωμένος μεταξύ των βαγονιών με έναν καθολικό σύνδεσμο με τους κινητήριους τροχούς κάθε βαγονιού. Κάθε ένα από αυτά, που έχει έξι τροχούς, είναι το κεντρικό ζεύγος και είναι επενδυμένο με σίδηρο, ώστε οι κραδασμοί από το οδόστρωμα να απορροφώνται από τα ελατήρια και τα ελαστικά στους άλλους τροχούς. Κάθε βαγόνι κατευθύνεται από αυτό που βρίσκεται μπροστά του μέσω μιας σειράς ράβδων και συνδέσμων και όταν ένα τρένο Renard παίρνει μια στροφή κάθε βαγόνι ακολουθεί ακριβώς την πορεία του προηγουμένου του.[9] Τροφοδοτούνταν από έναν κινητήρα 16,1 λίτρων Daimler.[10]

ΑκαδημίαΕπεξεργασία

Πιεσμένος από την άρνηση της γαλλικής κυβέρνησης να χρηματοδοτήσει τα πειράματά του καθώς και την απόρριψη της αίτησης του να γίνει μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, αυτοκτόνησε τον Απρίλιο του 1905.[11] Η Ακαδημία αναγνώρισε τα επιτεύγματά του με το βραβείο Prix Plumey το 1902[12] και το βραβείο Prix Poncelet που το απονεμήθηκε μετά το θάνατό του το 1907.[13]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) Βάση δεδομένων Léonore. Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας. LH/2291/39. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 birth certificate. diffusion.ad88.ligeo-archives.com/ark:/50275/vta568fe6518fa08/daogrp/0/layout:linear/idsearch:RECH_f3fc64fbdec3d11264e65a2e86daee3c#id:669023795?gallery=true&brightness=100.00&contrast=100.00&center=1091.58949589451,-1809.9636989624348&zoom=7. Ανακτήθηκε στις 9  Νοεμβρίου 2018.
  3. 3,0 3,1 3,2 GeneaStar. renardlouis.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb10607837f. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  6. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  7. Hallion 2003, σελ. 87
  8. «Preferred Numbers». www.sizes.com. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2018. 
  9. The Commercial Motor-vehicle And Boat Exhibition. The Times, Monday, 11-03-1907, σελ. 4, τχ. 38277
  10. Lord Montagu and David Burgess-Wise Daimler Century; Stephens 1995 (ISBN 1-85260-494-8)
  11. Hallion 2003, σελ. 88
  12. «Séance du 22 décembre». Le Moniteur scientifique du Doctor Quesneville: 139. February 1903. http://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uc1.c2557120;view=1up;seq=147. 
  13. «Prizes Awarded by the Paris Academy of Sciences». Nature 77: 138–139. 12-12-1907. doi:10.1038/077138a0. https://books.google.com/books?id=C5lFAAAAYAAJ&pg=PA138. 
  • Hallion, Richard P., Taking Flight. New York: Oxford University Press, 2003 (ISBN 0-1951-6035-5)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία