Άνοιγμα κυρίου μενού

Σικελική άμυνα

σκακιστικό άνοιγμα

Η Σικελική άμυνα είναι σκακιστικό άνοιγμα το οποίο ξεκινάει με τις κινήσεις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):

Σικελική άμυνα
αβγδεζηθ
8
Chessboard480.svg
α8 μαύρος πύργος
β8 μαύρος ίππος
γ8 μαύρος αξιωματικός
δ8 μαύρη βασίλισσα
ε8 μαύρος βασιλιάς
ζ8 μαύρος αξιωματικός
η8 μαύρος ίππος
θ8 μαύρος πύργος
α7 μαύρο πιόνι
β7 μαύρο πιόνι
γ7
δ7 μαύρο πιόνι
ε7 μαύρο πιόνι
ζ7 μαύρο πιόνι
η7 μαύρο πιόνι
θ7 μαύρο πιόνι
α6
β6
γ6
δ6
ε6
ζ6
η6
θ6
α5
β5
γ5 μαύρο πιόνι
δ5
ε5
ζ5
η5
θ5
α4
β4
γ4
δ4
ε4 λευκό πιόνι
ζ4
η4
θ4
α3
β3
γ3
δ3
ε3
ζ3
η3
θ3
α2 λευκό πιόνι
β2 λευκό πιόνι
γ2 λευκό πιόνι
δ2 λευκό πιόνι
ε2
ζ2 λευκό πιόνι
η2 λευκό πιόνι
θ2 λευκό πιόνι
α1 λευκός πύργος
β1 λευκός ίππος
γ1 λευκός αξιωματικός
δ1 λευκή βασίλισσα
ε1 λευκός βασιλιάς
ζ1 λευκός αξιωματικός
η1 λευκός ίππος
θ1 λευκός πύργος
8
77
66
55
44
33
22
11
αβγδεζηθ
Κινήσεις 1.ε4 γ5
ECO B20–B99
Προέλευση Χ/Γ Τζούλιο Πολέριο (1594)
Ονομασία Σικελία
Γονέας Παρτίδα πιονιού του βασιλιά
1.ε4 γ5

Αυτή είναι και η δημοφιλέστερη απάντηση στο 1. ε4 στο επαγγελματικό επίπεδο. Ο Μαύρος ξεκινάει άμεσα αντεπίθεση για το κέντρο, αλλά επιτιθέμενος από τη στήλη "γ" (αντί να απαντήσει συμμετρικά με 1. ... ε5), δημιουργεί μια ασύμμετρη θέση στη σκακιέρα η οποία οδηγεί σε περίπλοκες καταστάσεις. Τυπικώς, ο Λευκός έχει την πρωτοβουλία στην πλευρά του βασιλιά, ενώ ο Μαύρος αποκτά αντιπαιχνίδι στην πλευρά της βασίλισσας, ειδικότερα στη στήλη "γ", μετά την ανταλλαγή του πιονιού του "γ" με το πιόνι "δ" του Λευκού.

17% των παρτίδων μεταξύ γκρανμαίτρ ξεκινάνε με τη Σικελική άμυνα[1], ενώ περίπου μία στις τέσσερις παρτίδες γενικά κάνει χρήση αυτού του ανοίγματος.[2]

Γενικές ιδέεςΕπεξεργασία

Η κεντρική ιδέα είναι οτι ο Μαύρος προσπαθεί να ελέγξει το τετράγωνο δ4 και να αμφισβητίσει την κυριαρχία του Λευκού στο κέντρο της σκακιέρας. Εκτός αυτού, σπρώχνοντας το "γ" πιόνι, ο Μαύρος δημιουργεί μια ασυμμετρία στο παιχνίδι και δημιουργεί δυνατότητες στην πλευρά της βασίλισσας του. Συνήθως αργότερα στην παρτίδα, ο Μαύρος παίρνει το πιόνι στο τετράγωνο δ4 (Ανοιχτή Σικελική Άμυνα) και έτσι αποκτά υπεροχή πιονιών στο κέντρο, καθώς έχει ανταλλάξει ενα περιφερειακό με ενα κεντρικό πιόνι.

ΠροέλευσηΕπεξεργασία

Οι πρώτες καταγραφές σχετικά με το άνοιγμα της Σικελικής Άμυνας βρίσκονται πίσω στα τέλη του 16ου αιώνα και έγιναν από τους Ιταλούς σκακιστές Τζούλιο Πολέριο και Τζιοακκίνο Γκρέκο.[3][4]

Το 1813 ο Άγγλος δάσκαλος Jacob Henry Sarratt οριστικοποίησε την αγγλική ονομασία του ανοίγματος σε "Sicilian Defence" ("Σικελική 'Αμυνα"), αναφερόμενος σε παλιές παρτίδες οι οποίες χρησιμοποιούσαν την ονομασία "il gioco siciliano" ("το Σικελιανό παιχνίδι").[5]. Το άνοιγμα αυτό ήταν σχετικά δημοφιλές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα· το έπαιξαν πολύ οι Λουί-Τσάρλς Μαχέ ντε λα Μπουρντονέ (Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais), Αδόλφος Άντερσεν (Adolf Anderssen), Χάουαρντ Στόντον (Howard Staunton), Λουί Πόλσεν (Louis Paulsen) και Κάρλ Γένις (Carl Jaenisch). Αργότερα το άνοιγμα άρχισε να χάνει τη δημοτικότητά του, καθώς θεωρήθηκε ξεπερασμένο και ανερπαρκές ως άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4. Η Σικελική Άμυνα δεν παίχτηκε ούτε μια φορά, σε καμία από τις 75 παρτίδες στο τουρνουά της Αγ. Πετρούπολης του 1914.[6]

Παρά τις αρνητικές κριτικές, κάποιοι κορυφαίοι παίχτες, όπως οι Εμάνουελ Λάσκερ, Φράνκ Μάρσαλ, Άρον Νίμζοβιτς και Μαξ Όυβε εξακολουθουσαν να παίζουν τη Σικελική Άμυνα. Αργότερα, στα μέσα του 20ου αιώνα, παίχτες όπως οι Ισαάκ Μπολεζλάβσκι, Αλεξάντερ Κότοφ και Μιγκέλ Νάιντορφ συνείσφεραν στη θεωρία και ακόμη αργότερα, μέσω και των προσπαθειών των παγκοσμίων πρωταθλητών Μπόμπι Φίσερ και Γκάρι Κασπάροφ το άνοιγμα ανέκτησε τη δημοτικότητα ως η πιο σταθερή άμυνα απέναντι στην κίνηση 1. ε4.

Βαριάντα ΔράκουΕπεξεργασία

αβγδεζηθ
88
77
66
55
44
33
22
11
αβγδεζηθ
Σικελική άμυνα: Βαριάντα Δράκου
    Ο Μαύρος μπορεί να υιοθετήσει ένα μεγάλο αριθμό διαφορετικών θέσεων, όπως π.χ. αυτές που προκύπτουν από τη βαριάντα του Δράκου:
1.ε4 γ5
2.Ιζ3 δ6
3.δ4 γδ4
4.Ι:δ4 Ιζ6
5.Ιγ3 η6

Η Βαριάντα του Δράκου ονομάστηκε έτσι (α)εξαιτίας του τρομερά επίφοβου χαρακτήρα της, καθώς από αυτο το άνοιγμα προκύπτουν άλλες πολύ επικίνδυνες βαριάντες και (β)επειδή η τοποθέτηση των κομματιών με αυτό τον τρόπο θυμίζει κάπως τον αστερισμό του Δράκου.

Βαριάντα ΝάϊντορφΕπεξεργασία

αβγδεζηθ
88
77
66
55
44
33
22
11
αβγδεζηθ
Σικελική άμυνα: Βαριάντα Νάϊντορφ
    Ένα άλλο δημοφιλές σύστημα αποτελεί η βαριάντα Νάιντορφ:
1.ε4 γ5
2.Ιζ3 δ6
3.δ4 γδ4
4.Ι:δ4 Ιζ6
5.Ιγ3 α6

Η βαριάντα έχει πάρει το όνομά της από τον Αργεντίνο Γκρανμαίτρ Μιγκέλ Νάιντορφ. Με την κίνηση 5. ...α6, ο Μαύρος υπερασπίζει το τετράγωνο β5 αποκλείοντας την εισβολή των ίππων ή του αξιωματικού του Λευκού ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει ενδεχόμενη κίνηση β5 σε μεταγενέστερο χρόνο.

Ο λευκος μπορει να συνεχισει με: 6.Αη5, 6.Αε3, 6.Αε2, 6.Αγ4, 6.η3, 6.Πη1, 6.ζ4.

Κλασική Σικελική (Σικελική Ράουζερ)Επεξεργασία

αβγδεζηθ
88
77
66
55
44
33
22
11
αβγδεζηθ
Σικελική άμυνα: Κλασική σικελική
    Οι θέσεις της κλασικής Σικελικής άμυνας προκύπτουν μετά από:
1.ε4 γ5
2.Ιζ3 δ6
3.δ4 γδ4
4.Ι:δ4 Ιζ6
5.Ιγ3 Ιγ6

Από αυτή τη βαριάντα μια καλή επόμενη κίνηση των μαύρων είναι το η6

Άλλες βαριάντεςΕπεξεργασία

Υπάρχουν πολλές ακόμα βαριάντες της Σικελικής Άμυνας, π.χ.:

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Watson, John (Οκτωβρίου 2006). Mastering the Chess Openings: Unlocking the Mysteries of the Modern Chess Openings, Volume 1. Gambit Publications. σελ. 175. ISBN 1-904600-60-3. 
  2. John Emms, Starting Out: The Sicilian, 2nd ed., p. 5
  3. De Firmian, Nick (2008). Modern Chess Openings: MCO-15 (στα Αγγλικά). Random House Puzzles & Games. σελ. 244. ISBN 0-8129-3084-3. 
  4. Ristoja, Thomas; Ristoja, Aulikki (1995). Perusteet. Shakki (στα Φινλανδικά). WSOY. σελ. 63. ISBN 951-0-20505-2. 
  5. Polugaevsky, Lev; Jeroen Piket; Christophe Guéneau (1995). Sicilian Love: Lev Polugaevsky Chess Tournament, Bueno Aires 1994. New in Chess. σελ. 53. ISBN 90-71689-99-9. 
  6. The Grand International Masters' Tournament at St. Petersburg 1914, David McKay, c. 1915, p. 75.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία