Το έργο Αντίνα ή Ο χαλίφης της Βαγδάτης (ιταλικά: Αdina, ossia II califfo di Bagdad) είναι μονόπρακτη φαρσοκωμωδία του Τζοακίνο Ροσσίνι. Έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιουνίου 1826 στο Εθνικό Θεάτρο Σάο Κάρλος της Λισαβόνας. Το έργο είναι μια παραλλαγή της όπερας Απαγωγή από το Σεράι.

Το εξώφυλλο του λιμπρέτου

Ιστορικό σύνθεσηςΕπεξεργασία

Ο Ροσσίνι είχε αναθέσει την όπερα στον επιθεωρητή των πορτογαλικών θεάτρων. Η όπερα προοριζόταν ως δώρο για μια άγνωστη σοπράνο που είχε γοητεύσει τον επιθεωρητή με τις εμφανίσεις της στο θέατρο. Σύμφωνα με την κριτική έκδοση της όπερας του 2001 ''Ο Ροσσίνι συνέθεσε μόνο τέσσερις από τους εννέα αριθμούς του έργου. Την Εισαγωγή, την Καβατίνα, το Κουαρτέτο και το Φινάλε και τους άλλους αριθμούς τους συνέθεσε ένας συνεργάτης του. Επίσης το έργο έχει χαρακτηριστεί ως ''πιο σοβαρό οπερατικό είδος από ό, τι θα περίμενε κανείς για μια μονόπρακτη φάρσα''.

ΡόλοιΕπεξεργασία

Ρόλος Τύπος φωνής
Αντίνα Σοπράνο
Σελίμο Τενόρος
Χαλίφης Μπάσος
Αλί Τενόρος
Μουσταφά Μπάσος

ΠλοκήΕπεξεργασία

Τόπος: Βαγδάτη

Σκηνή: Κήπος του Χαλίφη

Οι υπηρέτες του Χαλίφη της Βαγδάτης γιορτάζουν τον γάμο του με την σκλάβα του, την Αντίνα. Θέλει να την παντρευτεί γιατί του θυμίζει μια άλλη γυναίκα που αγαπούσε κάποτε. Όλοι είναι χαρούμενοι εκτός από τον Σελίμο, τον πρώην εραστή της, ο οποίος σχεδιάζει να την κλέψει από το χαρέμι και να φύγουν για να ζήσουν ευτυχισμένοι. Έτσι πληρώνει με ένα πουγκί νομίσματα τον Μουσταφά, τον κηπουρό για να τον βοηθήσει στο σχέδιο του. Η Αντίνα μια και νόμιζε ότι ο Σελίμο ήταν νεκρός, δέχτηκε την πρόταση του Χαλίφη να την παντρευτεί. Όμως όταν βλέπει ζωντανό τον Σελίμο, συγκινείται και σχεδιάζουν μαζί πως θα φύγουν, με τη βοήθεια των Μουσταφά και Αλί, φίλος του Σελίμο. Το σχέδιο τους αποτυγχάνει όμως καθώς συλλαμβάνονται από τον Χαλίφη, ο οποίος καταδικάζει το ζευγάρι σε θάνατο. Όταν ακούει η Αντίνα για την καταδίκη του Σελίμο σε θάνατο λιποθυμάει και ο Χαλίφης βλέπει στο λαιμό της το μενταγιόν που φορούσε η χαμένη του κόρη. Τελικά αποκαλύπτεται ότι η Αντίνα ήταν η χαμένη κόρη του Χαλίφη, ο οποίος τελικά ελευθερώνει τον Σελίμο και τους αφήνει να παντρευτούν.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία