Ο Αντιπρόεδρος του Πολυεθνικού Κράτους της Βολιβίας (ισπανικά: Vicepresidente del Estado Plurinacional de Bolivia ) ή Αντιπρόεδρος της Βολιβίας είναι η δεύτερη υψηλότερη πολιτική θέση στη Βολιβία. Ο Αντιπρόεδρος αναπληρώνει τον Πρόεδρο αν ο πρόεδρος δεν μπορεί, σε μια δεδομένη στιγμή, να εκπληρώσει τα καθήκοντα του.

Ο πρώτος αντιπρόεδρος της Βολιβίας ήταν ο Χοσέ Ραμόν ντε Λοάιθα, ο οποίος εξελέγη από τον Πρόεδρο Πέδρο Μπλάνκο και την συνέλευση το 1828. Το Σύνταγμα του 1839 αφαίρεσε τη θέση του Αντιπροέδρου, καθιστώντας τον Πρόεδρο της Γερουσίας το δεύτερο υψηλότερο πολιτικό πρόσωπο της χώρας. Ο Ιλαριόν Ντάσα επανέφερε το αξίωμα του αντιπροέδρου με νέο σύνταγμα το 1878, αλλά αντιπρόεδροι εξελέγησαν και πάλι από το 1880 και έπειτα.

Το Σύνταγμα του 1880 περιείχε δύο Αντιπροέδρους. Εξελέγονταν με άμεση, λαϊκή ψήφο όπως και ο πρόεδρος αλλά με διαφορετικές εξουσίες: Ο Πρώτος Αντιπρόεδρος προέδρευε της Γερουσίας και είχε το δικαίωμα αντικατάστασης ή και διαδοχής του προέδρου, ενώ ο Δεύτερος Αντιπρόεδρος είχε μόνο την αρμοδιότητα αντικατάστασης ή διαδοχής του Προέδρου, σε περίπτωση απουσίας, παραίτησης, αδυναμίας εκτέλεσης καθήκοντος ή θανάτου του Πρώτου Αντιπροέδρου. Αυτή η διπλή αντιπροεδρία ήταν σε ισχύ μέχρι το 1921, όταν η Συνδιάσκεψη-Σύμβαση του 1921, που συγκλήθηκε από τον Μπαουτίστα Σααβέδρα, κατάργησε τη διπλή Αντιπροεδρία.

Η αντισυνταγματική κυβέρνηση του Κάρλος Κιντανίγια τροποποίησε το Σύνταγμα καταργώντας τη θέση του Αντιπροέδρου, με απλό διάταγμα, κάνοντας πάλι τον Πρόεδρο της Γερουσίας δεύτερο υψηλότερο πολιτικό πρόσωπο της χώρας. Έτσι ο Ενρίκε Πενιαράνδα είχε εκλεγεί χωρίς Αντιπρόεδρο. Αυτό το σύστημα διατηρήθηκε μέχρι το 1945, όταν το Κογκρέσο όρισε τον Χουλιάν Μοντεγιάνο ως αντιπρόεδρο του Γκουαλμπέρτο Βιγιαροέλ.