Άνοιγμα κυρίου μενού

Αντρέ Ζιντ

Γάλλος λογοτέχνης, κάτοχος βραβείου Νόμπελ

Ο Αντρέ Ζιντ (André Gide, 22 Νοεμβρίου 186919 Φεβρουαρίου 1951)[15] ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Το 1947 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας.

Αντρέ Ζιντ
Gide 1920 cropped.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
André Gide (Γαλλικά)
Γέννηση22  Νοεμβρίου 1869[1]
Παρίσι[2]
Θάνατος19  Φεβρουαρίου 1951[3][4][5][6][7][8][9][10]
Παρίσι[11]
ΕθνικότηταΓάλλοι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[4]
ΣπουδέςΛύκειο Ερρίκος Δ'
École alsacienne
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδημοσιογράφος
παραγωγός ταινιών
δοκιμιογράφος
θεατρικός συγγραφέας
μυθιστοριογράφος
ημερολογιογράφος
ταξιδιωτικός συγγραφέας
μεταφραστής[12]
αυτοβιογράφος
συγγραφέας
δημιουργός γραπτών έργων
ΕργοδότηςLe Figaro
Αξιοσημείωτο έργοThe Immoralist
Strait is the Gate
La Symphonie Pastorale
The Counterfeiters
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜαντλέν Ζιντ (έως 1938)
ΤέκναΚατρίν Ζιντ
ΓονείςΠωλ Ζιντ και Ζυλιέτ Ζιντ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΒραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (1947)[13][14]
Goethe Plaque of the City of Frankfurt (1949)
Υπογραφή
André Gide signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
O Αντρέ Ζιντ

Πίνακας περιεχομένων

H ζωή τουΕπεξεργασία

Το 1893 και το 1894 ταξίδεψε στη βόρεια Αφρική κι εκεί ανεφάνησαν οι ομοφυλοφιλικές του τάσεις, που εδραιώθηκαν λίγο αργότερα με τη γνωριμία του Όσκαρ Ουάιλντ και του λόρδου Άλφρεντ Ντάγκλας.

Παρά ταύτα, νυμφεύθηκε μια εξαδέλφη του, τη Μαντλέν Ροντώ.

Το 1916 δημιουργεί ερωτική σχέση με τον μετέπειτα σκηνοθέτη Μαρκ Αλλεγκρέ, δεκαπέντε μόλις ετών, γιο στενού φίλου του. Ακόμη σκανδαλωδέστερη ήταν η απολογία της παιδεραστίας Κορυντόν (1924), που επέσυρε γενική καταδίκη.

Το 1923 έγινε πατέρας μιας κόρης από την πολύ νεώτερή του Ελίζαμπετ βαν Ρύσσελμπέργκε, κόρη του Βέλγου ζωγράφου Τεό βαν Ρύσσελμπέργκε, φίλου του επίσης. Ήταν το μοναδικό του παιδί.

Από τον Ιούλιο του 1926 μέχρι τον Μάιο του 1927 ταξίδεψε στη Γαλλική Ισημερινή Αφρική με τον Αλλεγκρέ, οι σχέσεις του με τον οποίον είχαν διαταραχτεί προς στιγμή από το «επεισόδιο Ρύσσελμπέργκε». Μετά την επιστροφή, η ερωτική τους σχέση τερματίστηκε γιατί στο ταξίδι αυτό ο Αλλεγκρέ ανακάλυψε τις γυναίκες του Κογκό και τις γυναίκες εν γένει.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο Ζιντ προσέγγισε τον κομμουνισμό και το 1936 δέχθηκε πρόσκληση των σοβιετικών αρχών να επισκεφθεί τη Σοβιετική Ένωση.

Τα έργα τουΕπεξεργασία

Ο Ζίντ άρχισε τη συγγραφική σταδιοδρομία του με το αυτοβιογραφικό έργο Τα τετράδια του Αντρέ Βαλτέρ το 1891.

Από το 1891 μέχρι το 1893 έγραψε επηρεασμένος από τις θεωρίες του συμβολισμού.

Ενώ τα μέχρι το 1900 έργα του ασχολούνται με προβλήματα ατομικότητας, ο Ανηθικολόγος και η Στενή Πύλη εξετάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ακόμη κι αυτές του γάμου (ο δικός του φαίνεται πως δεν ολοκληρώθηκε). Αποκορύφωμα της νέας αυτής δημιουργικής περιόδου ήταν οι Κιβδηλοποιοί, περιγραφή της εξεγερμένης νεότητας και της σύγκρουσης των γενεών.

Με το ταξίδι του στην ισημερινή Γαλλική Αφρική άρχισε να έρχεται σε επαφή με ευρύτερα κοινωνικά προβλήματα. Το Ταξίδι στο Κογκό και ο Γυρισμός από το Τσαντ επικρίνουν τη γαλλική αποικιοκρατική πολιτική. Όταν γύρισε στη Γαλλία εξέφρασε την απογοήτευσή του στα δύο σύντομα έργα του Επιστροφή από την ΕΣΣΔ και Διορθώσεις της Επιστροφής.

Τελευταίο του σημαντικό έργο ήταν ο Θησέας, όπου εκφράζει την εμπιστοσύνη του στον άνθρωπο και στην αξία του παρελθόντος.

Σε όλο το έργο του Ζιντ, και ιδιαίτερα στο Ημερολόγιό του, καθώς και στη ζωή του την ίδια, φαίνεται καθαρά ότι βρισκόταν κάτω από την πίεση των αντίρροπων δυνάμεων της προτεσταντικής πειθαρχίας και απόλυτης ελευθερίας, της παράδοσης και ανταρσίας, του ασκητισμού και αισθησιασμού. Ο επιτυχής συγκερασμός όλων αυτών των τάσεων τον κατέστησε ένα από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Γαλλίας.

Επιλογή έργων και ελληνικές μεταφράσειςΕπεξεργασία

  • Les cahiers d'André Walter («Τα τετράδια του Αντρέ Βαλτέρ», 1891)
  • Paludes («Τέλματα», 1895)
—μτφ. Γ. Ζακοπούλος (Εκδόσεις "Δελφίνι", Αθήνα, 1993)
  • Les nourritures terrestres («Οι γήινες τροφές», 1897)
  • Le Prométhée mal enchaîné («Ο Προμηθέας κακοαλυσσοδεμένος», 1899)
  • Le roi Candaule («Ο βασιλιάς Κανδαύλης», 1901, δράμα)
  • L'immoraliste («Ὁ ἀνηθικολόγος», 1902)
—μτφ. Γιάννης Λὸ Σκόκκο (ἐκδ. "Κοράλι")
  • Saül («Σαούλ», 1903, δράμα)
  • Prétextes («Προφάσεις», 1903)
  • Le retour de l'enfant prodigue («Η επιστροφή του ασώτου», 1907)
  • La porte étroite («Η στενή πύλη», 1909)
—μτφ. Θ.Ι. Αποστολόπουλος (εκδ. "Αριστ.Μαυρίδη", 1957)
  • Isabelle («Ἰσαβέλλα», 1911)
—μτφ. Γιάννης Λὸ Σκόκκο ("Ἄγκυρα")
  • Les caves du Vatican («Τα υπόγεια του Βατικανού», 1914)
—μτφ. Στ.Κουμανούδης (εκδ. "Οδυσσέας")
  • La symphonie pastorale («Η ποιμενική συμφωνία», 1919)
—μτφ. Φούλα Ζησιμάτου ("Άγκυρα")
  • Corydon («Κορύδων», 1920)
  • Dostoïevsky («Ντοστογιέφσκι», 1923 )
  • Incidences («Συμπτώσεις», 1924)
  • Les faux-monnayeurs («Οι κιβδηλοποιοί», 1925)
—μτφ. Άρης Δικταίος (εκδ. "Δωδώνη", Αθήνα 1977, 383 σελ., ISBN 978-960-248-216-2)
— μτφ. Ανδρέας Παππάς (εκδ. "Πόλις", Αθήνα 2014, 528 σελ., ISBN 978-960-435-454-2)
  • Si le grain ne meurt («Αν δεν πεθάνει ο σπόρος», 1926)
  • Le journal des faux-monnayeurs («Το ημερολόγιο των Κιβδηλοποιών», 1926)
— μτφ. Άρης Δικταίος (εκδ. "Δωδώνη", Αθήνα 1977, 383 σελ., ISBN 978-960-248-216-2)
— μτφ. Ανδρέας Παππάς (εκδ. "Πόλις", Αθήνα 2014, 528 σελ., ISBN 978-960-435-454-2)
  • Voyage au Congo («Ταξίδι στο Κογκό», 1927)
  • Le retour de Tchad («Ο γυρισμός από το Τσαντ», 1928 )
  • L'école des femmes («Το σχολείο των γυναικών», 1929)
— μτφ. Ν. Αθανασιάδης (εκδ. "Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος")
  • Œdipe («Οιδίπους», 1931), θεατρικό
— μτφ. Βασίλης Βασιλικός ("Νέα Εστία" 1978 Α΄)
  • Les nouvelles nourritures («Οι νέες [γήινες] τροφές», 1935)
  • Retour de l'U. R. S. S. («Επιστροφή από την ΕΣΣΔ», 1936)
  • Retouches â mon Retour de l'U. R. S. S. («Διορθώσεις στην Επιστροφή μου από την ΕΣΣΔ», 1937)
  • Le Treizième Arbre («Το 13ο δέντρο»), θεατρικό
— μτφ. Ἰάνης Λὸ Σκόκκο ("Θέατρο του Ονείρου", πρόγραμμα)
  • Thésée («Θησέας», 1946)
— μτφ. Δ. Πετρίδου ("Παρατηρητής")
  • Journal 1889 –1949 («Ημερολόγιο 1889-1949», 1950)

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Nobelprize.org. data.nobelprize.org/resource/laureate/618. Ανακτήθηκε στις 12  Οκτωβρίου 2018.
  2. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 10  Δεκεμβρίου 2014.
  3. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 9  Απριλίου 2014.
  4. 4,0 4,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11904849c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. (Αγγλικά) SNAC. w6xg9s2v. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. (Αγγλικά) Internet Broadway Database. 4119. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. (Αγγλικά) Find A Grave. 9267056. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. International Music Score Library Project. Category:Gide,_André. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. (Αγγλικά) Internet Speculative Fiction Database. 227685. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. (Αγγλικά) Discogs. 833340. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  11. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  12. Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ: «গীতাঞ্জলি» (Αγγλικά, μπενγκάλι γλώσσα) Macmillan Publishers. 1910.
  13. www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1947/.
  14. www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/.
  15. www.biblionet.gr