Αριστοκράτες του Εγκλήματος

Φιλμ νουάρ του Τζόζεφ Λιούις

Οι Αριστοκράτες του εγκλήματος (Πρωτότυπος τίτλος: The Big Combo), είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1955 σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λιούις και πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Κόντε, Κορνέλ Γουάιλντ, Ζαν Γουάλας και ο Λι Βαν Κλιφ.[4]

Αριστοκράτες του εγκλήματος
(The Big Combo)
The Big Combo poster.jpg
Η κινηματογραφική αφίσα
ΣκηνοθεσίαJoseph H. Lewis[1][2][3]
ΠαραγωγήSidney Harmon
ΣενάριοΦιλιπ Γιορντάν
ΠρωταγωνιστέςCornel Wilde[1][2][3], Ρίτσαρντ Κόντε[1][2][3], Brian Donlevy[1][3], Jean Wallace[1][3], Λι Βαν Κλιφ[1][3], Earl Holliman[1][3], Τεντ ντε Κόρσια[1][3], Γουίτ Μπίσελ[1][3], Robert Middleton[1][3], Helen Walker[1][3], John Hoyt[1][3] και Τζέι Άντλερ
ΜουσικήΝτέιβιντ Ραξίν
ΦωτογραφίαΤζον Άλτον
Πρώτη προβολή1955
Διάρκεια87 λεπτό
ΠροέλευσηΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
ΓλώσσαΑγγλικά
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΥπόθεσηΕπεξεργασία

Ο Υπάστυνομος του 93ου τμημάτος, Λεόναρντ Ντάιμοντ βρίσκεται σε προσωπική καταδίωξη για να βρει ενοχοποιητικά στοιχεία εναντίον του κ. Μπράουν, αργηγού εγκληματικής οργάνωσης. Ο Ντάιμοντ έχει επίσης μια επικίνδυνη εμμονή με την σύντροφο του Μπράουν, την Σούζαν Λόουελ, η οποία θα κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Κατά την επίσκεψη του στο νοσοκομείο για να δει σε τι κατάσταση είναι η Σούζαν, αυτήν θα παραμιλάει και θα αναφέρει διαρκώς το όνομα "Αλίσια". Ο Ντάιμοντ υποψιάζεται ότι πρόκειται για κάποιο σημαντικό πρόσωπο του Μπράουν και προσπαθεί να την εντοπίσει.

Ο αρχηγός Πίτερσον θα πει στον Ντάιμοντ, ότι γνωρίζει που είναι κρυμμένος ένας παλιός συνεργάτης του Μπράουν, ονόματι Μπετίνι, που ίσως του πει για την Αλίσια. Ο Ντάιμοντ πηγαίνει και τον βρίσκει τον Μπετίνι, ο οποίος του λέει ότι η Αλίσια είναι η σύζυγος του Μπράουν και ότι κατά την διάρκεια μιας κρουαζιέρας προς την Πορτογαλία, ο Μπράουν πιθανόν την σκότωσε και την πέταξε στη θάλασσα δεμένη με την άγκυρα του πλοίου.

Στη συνέχεια ο Ντάιμοντ βρίσκει την Σούζαν και προσπαθεί να την πείσει να παράτησει τον Μπράουν και παράδεχεται ότι την έχει ερωτευθεί. Η Σούζαν του λέει ότι δεν έχει την δύναμη να το κάνει και τότε ο Ντάιμοντ της δείχνει μια φωτογραφία με την Αλίσια, τον Μπράουν με το παλιό αφεντικό του, τον Γκράτσι. Η Σούζαν μετά στο σπίτι της αντιμετωπίζει τον Μπράουν και του λέει για την Αλίσια. Έκεινος παράδεχεται ότι είναι η σύζυγος του και ότι είναι ζωντανή και ζει στη Σικελία μαζί με τον Γκράτσι.

Ο Μπράουν δίνει εντολή στους δύό μπράβους του, τον Μάνγκο και τον Φάντε να σκοτώσουν τον Ντάιμοντ, αλλά αυτοί καθώς πάνε στο διαμερισμά του κάνουν λάθος και πυροβολούν την φίλη του, την Ρίτα. Ο Ντάιμοντ εν τω μεταξύ βρίσκει μια πιο πρόσφατη φωτογραφία της Αλίσια και διαπιστώνει ότι δεν ζει στη Σικελία (υπάρχει χιόνι στο εδάφος). Αυτό τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Αλίσια είναι ζωντανή και ο Μπράουν δολοφόνησε στο πλοίο τον Γκράτσι για να πάρει αυτός την ηγεσία της Οργάνωσης. Μετά από έρευνα ο Ντάιμοντ εντοπίζει την Αλίσια σε ένα σανατόριο και ζητά την βοήθεια της.

Ο κλοιός θα αρχίσει να σφίγγει για τον Μπράουν, καθώς ο Ντάιμοντ θα βρίσκει ολόενα και περισσότερα ενοχοποιητικά γι' αυτόν. Ο υπαρχηγός του, Μακλούρ βλέποντας το τέλος του Μπράουν, σχεδιάζει να τον σκοτώσει ζητώντας την βοήθεια του Φάντε και του Μίνγκο, ανεπιτυχώς όμως καθώς την στιγμή που θα συναντήθουν όλοι, ο Φάντε πιστός στον Μπράουν θα σκοτώσει τον Μακλούρ. Εν τω μεταξύ η Αλίσια θα δεχτεί να βοήθησει τον Ντάιμοντ και να καταθέσει εις βάρος του σύζυγου της Μπράουν.

Ο Μπράουν θα αρπάξει με το ζόρι την Σούζαν και θα κατευθυνθεί προς ένα ιδιωτικό αερόδρομιο με σκοπό να εξαφανιστεί. Ο πιλότος όμως καθυστερεί να εμφανιστεί και θα φτάσει τότε εκεί ο Ντάιμοντ. Η Σούζαν θα ρίξει έναν προβολέα πάνω στον Μπράουν και εκείνος θα αρχίσει να πυροβολεί μέσα αδιάκριτως. Ο Ντάιμοντ ξεπροβάλει μέσα από την ομίχλη και συλλαμβάνει τον Μπράουν.

Διανομή ρόλωνΕπεξεργασία

ΥποδοχήΕπεξεργασία

ΚριτικέςΕπεξεργασία

 
Το εμβληματικό τέλος της ταινίας στο αεροδρόμιο καταδεικνύει το κινηματογραφικό στιλ του Τζον Άλτον

Οι κριτικές για την ταινία σήμερα είναι ως επί το πλείστον θετικές. Ο Κρις Ντάσιελ από τον ιστότοπο "CineScene" βρίσκει τον διάλογο «ως τρέξιμο του μύλου», αλλά επαινεί τον σκηνοθέτη της ταινίας, γράφοντας ότι «ο Λιούις είχε μια αξιοσημείωτη ικανότητα να εισάγει την ποίηση σε πιο μπανάλ υλικό, και ότι το The Big Combo είναι μία από τις καλύτερες προσπάθειές του ...δεν είναι τόσο εκπληκτικά εφευρετική όσο η καλύτερη ταινία του Λιούις, Gun Crazy (1949), αλλά είναι μια ποιότητα, ικανοποιητική και σκοτεινή».[5]

Στο προσωπικό του περιοδικού Variety άρεσε η σκηνοθεσία, η μουσική και η φωτογραφία της ταινίας, παρά το «αινιγματικό, μη αξιόπιστο σχέδιο». Έγραψαν, «Οι παραστάσεις συνάδουν με την σκηνοθεσία από τον Τζόζεφ Λιούις και, σε αυτό το βαθμό το σκορ, είναι καλές. Η φωτογραφία από τον Τζον Άλτον, μία από τις καλύτερες του,[6] και μια παρτιτούρα από τζαζ μουσική του Ντέιβιντ Ράξιν με σόλο πιάνο συμβαδίζουν με τη σκληρή διάθεση της ταινίας.[7]

Οι κριτικοί έχουν συγκρίνει την ποιότητα των "Αριστοκρατών του εγκλήματος " με την Η Μεγάλη Κάψα του Φριτς Λανγκ ως ένα από τα σπουδαία κλασικά αστυνομικά φιλμ νουάρ όσον αφορά το στυλ.[8]

Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία (Ιούλιος 2021) θετικής έγκρισης 92% για την ταινία βασισμένες σε 14 κριτικές με μέσο όρο 7.04/10.[9]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 www.imdb.com/title/tt0047878/. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2016.
  2. 2,0 2,1 2,2 www.interfilmes.com/filme_222062_Imperio.do.Crime-(The.Big.Combo).html. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2016.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 www.filmaffinity.com/en/film186545.html. Ανακτήθηκε στις 8  Ιουλίου 2016.
  4. «Τα 100 καλύτερα φιλμ νουάρ όλων των εποχών». Slant magazine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 2019.  (Αγγλικά)
  5. CineScene Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine. film review, 2004.
  6. Kemp, Philip. International Dictionary of Films and Filmmakers. Vol 4: Writers and Production Artists, New York-London, 2000.
  7. Variety. Staff film review, 1955 (no specific date given). Last accessed: June 5, 2012.
  8. Silver, Alain, and Elizabeth Ward, eds. Film Noir: An Encyclopedic Reference to the American Style, film noir analysis by Carl Macek, page 29. Woodstock, New York: The Overlook Press, 3rd edition, 1992. (ISBN 0-87951-479-5).
  9. «Αριστοκράτες του εγκλήματος (1955)». Rotten Tomatoes. Ανακτήθηκε στις 9 Ιουλίου 2021. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία