Ο Αρσένιο Παστόρ Ερίκο (Arsenio Pastor Erico, 30 Μαρτίου 191523 Ιουλίου 1977) ήταν Παραγουανός ποδοσφαιριστής, ο κορυφαίος στην ιστορία της χώρας του.[1][2][3] Αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού επιθετικού και διέπρεψε με τη φανέλα της αργεντίνικης Ιντεπεντιέντε. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς όλων των εποχών ψηφίστηκε 49ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.[4]

Αρσένιο Ερίκο
Προσωπικές πληροφορίες
Πλήρες όνομαΑρσένιο Παστόρ Ερίκο
Ημερ. γέννησης30 Μαρτίου 1915
Τόπος γέννησηςΑσουνσιόν, Παραγουάη
Ημερ. θανάτου23 Ιουλίου 1977 (62 ετών)
Τόπος θανάτουΜπουένος Άιρες, Αργεντινή
Ύψος1,83 μ.
ΘέσηΕπιθετικός
Επαγγελματική καριέρα*
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1930–1933Κλουμπ Νασιονάλ33(30)
1933–1946Ιντεπεντιέντε325(295)
1942Κλουμπ Νασιονάλ1(2)
1946–1947Ουρακάν7(0)
1947–1949Κλουμπ Νασιονάλ6(4)
Σύνολο372(331)
Εθνική ομάδα
ΠερίοδοςΟμάδαΣυμμ.(Γκ.)
1933–1938Παραγουάη56(26)
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα.
† Συμμετοχές (Γκολ).

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ο Αρσένιο Ερίκο γεννήθηκε στην Ασουνσιόν, πρωτεύουσα της πατρίδας του. Ο πατέρας του ήταν ιταλικής καταγωγής και δεν άργησε να τον κατευθύνει προς το ποδόσφαιρο και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της τοπικής Νασιονάλ. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα σε ηλικία μόλις 15 ετών, το 1930.[5] Το 1932 οι διοργανώσεις στην Παραγουάη σταμάτησαν λόγω του «Πολέμου του Τσάκο» και ο νεαρός Ερίκο εντάχθηκε σε μια ομάδα εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού, η οποία έδινε φιλικούς αγώνες στην Αργεντινή και την Παραγουάη για να συγκεντρώσει χρήματα υπέρ των θυμάτων του πολέμου. Σε ένα σύνολο 26 αγώνων, που έγιναν σε διάφορες περιοχές της Αργεντινής και της Παραγουάης, η ομάδα του Ερίκο, έχασε μόλις τους επτά και οι επιδόσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες. Εντυπωσίασε τους ανθρώπους της Ιντεπεντιέντε και της Ρίβερ Πλέιτ με τους πρώτους να επιτυγχάνουν να εξασφάλισαν άμεσα τη μετεγγραφή του.[2][6]

Μολονότι στο νέο ξεκίνημά του ταλαιπωρήθηκε από αλλεπάλληλους τραυματισμού, σημείωσε το πρώτο του γκολ στο δεύτερο αγώνα του και γρήγορα καθιερώθηκε στην αρχική ενδεκάδα της Ιντεπεντιέντε και πρωταγωνίστησε στην κατάκτηση των Πρωταθλημάτων του 1938 και 1939.[2] Ήταν επίσης ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αναδείχθηκε τρεις συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης (1937 – 47 γκολ, 1938 – 43, 1939 – 40).[7] Τις δύο πρώτες χρονιές ήταν και και κορυφαίος σε όλο τον κόσμο.[8] Μάλιστα το 1938 θα μπορούσε να έχει πετύχει περισσότερα, αλλά εσκεμμένα δε σκόραρε στους τελευταίους αγώνες, επειδή μια εταιρεία τσιγάρων που λάνσαρε μια συσκευασία με τίτλο «43», είχε προαναγγείλει ότι θα δώσει χρηματικό βραβείο σε όποιον παίκτη πετύχαινε ακριβώς 43 τέρματα. Τα χρήματα που κέρδισε τα μοιράστηκε με τους συμπαίκτες του.[9] Συχνά τον αποκαλούσαν «ο κόκκινος άλτης» λόγω της μεγάλης έφεσης στο σκοράρισμα με κεφαλιές.[5] Μετά από δεκατρία χρόνια στους «Κόκκινους Διαβόλους» της Αβεγιανέδα, μεταγράφηκε στην Ουρακάν του Μπουένος Άιρες (1946), όπου αγωνίσθηκε μόλις 7 φορές. Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στην πρώτη του ομάδα, τη Νασιονάλ, από το 1947 έως το 1949.[10]

Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Α' Κατηγορία Αργεντινής με 295 γκολ. Ίδιο αριθμό τερμάτων έχει και ο Άνχελ Λαμπρούνα, όμως ο Ερίκο προπορεύεται στις στατιστικές επειδή τα σημείωσε σε μικρότερο αριθμό αγώνων.[11] Σε πρωταθλήματα πρώτης κατηγορίας σημείωσε συνολικά 331 τέρματα σε 372 αγώνες.[12]

Ο Ερίκο δεν ευτύχησε να έχει επιτυχίες με την Εθνική Ομάδα της χώρας του. Φόρεσε τη φανέλλα της 56 φορές και πέτυχε 26 γκολ, αλλά κανείς από αυτούς τους αγώνες δεν ήταν σε μεγάλη διοργάνωση. Πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1938 του είχε προταθεί ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσόν για να πολιτογραφηθεί Αργεντινός, αλλά είχε αρνηθεί.[13]

Ήταν το είδωλο του Αλφρέδο Ντι Στέφανο.[14] Η περιγραφή του Αργεντινού ίσως να είναι η πιο καλή μαρτυρία της ποδοσφαιρικής του παρουσίας: «Ο Ερίκο ήταν διαφορετικός από όλους, από όλα όσους είδα. Ένας αξιόλογος παίκτης. Όλα αυτά περιλαμβάνονται, χωρίς υπερβολή, στα πέντε γράμματα της λέξης ρήγμα. Για μένα, ζογκλέρ τσίρκου, καλλιτέχνης. Συγγνώμη, ένας υπέροχος καλλιτέχνης».[15]

Μετά το τέλος της καριέρας του εγκαταστάθηκε στην Αργεντινή μέχρι το θάνατό του και συχνά ταξίδευε στην πατρίδα του για να επισκεφτεί συγγενείς. Το γήπεδο της Νασιονάλ φέρει το όνομά του, καθώς και ένα στάδιο του Defensores del Chaco. Απεβίωσε το 1977 και θάφτηκε στο Μπουένος Άιρες. Αυτό δημιούργησε ένταση μεταξύ των δύο χωρών, καθώς οι Παραγουανοί είχαν ζητήσει το σώμα του Ερίκο να θαφτεί στην Ασουνσιόν, αλλά οι Αργεντινοί αρνήθηκαν. Οι οπαδοί της Ιντεπεντιέντε τον αποχαιρέτησαν όπως έπρεπε. Νικώντας στην Αβεγιανέδα τη Ρίβερ Πλέιτ με 2–1, κάνοντας ανατροπή και φωνάζοντας: «Se siente, se siente, Erico este presente» (Το νιώθω, το νιώθω, ο Ερίκο είναι παρών).[5]

Μετά από δεκαετίες προσπαθώντας να φέρει το σώμα του πίσω στην πατρίδα του, η Παραγουάη πέτυχε τελικά το 2010, ώστε τελικά να αναπαυτεί ανάμεσα στους συμπατριώτες του. Το γεγονός ότι η Αργεντινή ήθελε να διατηρήσει το σώμα του και αγωνίστηκε για αυτό το δικαίωμα ήταν, με έναν περίεργο τρόπο, πηγή υπερηφάνειας για πολλούς Παραγουανούς, οι οποίοι συχνά θεωρούνταν κατώτεροι από τους γείτονές τους στη Νότια Αμερική.[16]

Τίτλοι και διακρίσειςΕπεξεργασία

Ιντεπεντιέντε

Νασιονάλ

  • Πρωτάθλημα Παραγουάης : 1942

Ατομικές διακρίσεις

  • Πρώτος σκόρερ Πρωταθλήματος Αργεντινής (3) : 1937, 1938, 1939
  • Πρώτος σκόρερ των πρωταθλημάτων του κόσμου (2) : 1937, 1938
  • IFFHS : 49ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα και κορυφαίος της χώρας του

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Recordatión a un grande». Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2020. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Erico, orgullo nacional». Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2021. 
  3. «IFFHS' Players and Keepers of the Century for many countries». Ανακτήθηκε στις 25 Απριλίου 2021. 
  4. «IFFHS' Century Elections». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Αρσένιο Ερίκο: Ο πρώτος κεφαλοσφαιριστής και το είδωλο του Αλφρέδο Ντι Στέφανο». Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2021. 
  6. «Arsenio Erico Finally Comes Home To Paraguay, 32 Years After His Death». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  7. «Argentina - List of Top scorers». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  8. «World League Topscorers 1889-2005». Ανακτήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2021. 
  9. «Arsenio Erico — Remembering Alfredo Di Stefano's Hero». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  10. «Arsenio Erico». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  11. «Argentina - All-Time Top scorers». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  12. «IFFHS Top Division Scorers». Ανακτήθηκε στις 20 Απριλίου 2020. 
  13. «Legendary players : Arsenio Erico». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  14. «Πρωτοπόροι άλλης εποχής». Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2020. 
  15. «Arsenio Erico». Ανακτήθηκε στις 25 Ιουνίου 2020. 
  16. «ARSENIO ERICO: THE LEGEND WHO BRIDGED PARAGUAYAN AND ARGENTINE FOOTBALL». Ανακτήθηκε στις 24 Ιουνίου 2020. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία