Άνοιγμα κυρίου μενού

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η Δίκη ήταν μία από τις Ώρες. Κατά τον Ησίοδο στη Θεογονία του ήταν κόρη του πατέρα των θεών και των ανθρώπων Δία και της Τιτανίδας Θέμιδας και αδερφή της Ειρήνης και της Ευνομίας.[1] Αποτελούσε την προσωποποίηση της έννοιας της δικαιοσύνης, όπως και η μητέρα της, καθώς και της ηθικής τάξης. Απεικονιζόταν ως νεαρή, αδύνατη γυναίκα που κουβαλούσε μια ζυγαριά και φορούσε ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι. Συχνά ταυτιζόταν με την Αστραία, θεότητα της δικαιοσύνης και της αγνότητας, που συνδεόταν με τον αστερισμό της Παρθένου. Στον προς τιμήν της ορφικό ύμνο αναφέρεται ότι η Δίκη στέκεται δίπλα στον ιερό θρόνο του Δία, παρατηρεί το βίο των ανθρώπων και επεμβαίνει, όποτε χρειαστεί ως "δικαία τιμωρός κατά των αδίκων".[2] Η αντίστοιχη θεά για τους Ρωμαίους ήταν η Γιουστίτια (Iustitia).

Δίκη
AstraeaVSH.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Δίκη (Αρχαία Ελληνικά)
Οικογένεια
ΓονείςΔίας και Nomos και Θέμις και Ευσέβεια (μυθολογία)
ΑδέλφιαEunomia
Ειρήνη
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

  • Ο αστεροειδής 99 Δίκη (99 Dike), που ανακαλύφθηκε το 1868, πήρε το όνομά του από τη μυθική αυτή θεότητα.

Παραπομπές - ΑναφορέςΕπεξεργασία

  1. "δεύτερον ἠγάγετο λιπαρὴν Θέμιν, ἣ τέκεν Ὥρας,
    Εὐνουμίην τε Δίκην τε καὶ Εἰρήνην τεθαλυῖαν (Ησιόδου, "Θεογονία", στ. 901-2).
  2. "Δίκης" (ορφικός ύμνος).

Βιβλιογραφικές πηγέςΕπεξεργασία

  • Ησίοδος, Θεογονία.
  • Κακριδής Ι.Θ., επιμ. (1986), Ελληνική Μυθολογία, Τόμος 2: Οι Θεοί, Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
  • Κωνσταντινίδης Α. (1997), Λεξικό κυρίων ονομάτων. Μυθολογικό, ιστορικό, γεωγραφικό, Αθήνα: εκδ. Εκάτη.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία