Ο Δημήτρης Μίχος (1890-1963) ήταν έλληνας αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, αντιστασιακός και διοικητής του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο. Θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της Εθνικής Αντίστασης στην Πελοπόννησο.

Δημήτρης Μίχος
MICHOS-1.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1890
Θάνατος1963
Αθήνα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός ηγέτης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΒαλκανικοί πόλεμοι

Στρατιωτική υπηρεσίαΕπεξεργασία

Ο Δημήτρης Μίχος γεννήθηκε στους Λαπαναγούς του Δήμου Κερπινής του τότε Νομού Αχαϊοηλίδος το 1889. Οι γονείς του ήταν ο αγρότης Γεώργιος (με το παρατσούκλι «Μαχαίρας») και η Θεογνωσία (το γένος Γιαννακλή), οι οποίοι απέκτησαν και άλλα παιδιά (Χρήστος, Ευστάθιος, Βασιλική, Αθανασία, Ανδριάνα, Κατερίνα και Αθηνά). Το 1900 όταν τελείωσε το Δημοτικό, έδωσε εξετάσεις για το Σχολαρχείο, στις οποίες πέτυχε. Τελειώνοντάς το φεύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες με το πλοίο Πατρίς από την Πάτρα και στις 18 Μαρτίου 1910 φτάνει στο Ellis island, στη Νέα Υόρκη.

Στην Αμερική (όπου δύο χρόνια πριν είχε μεταναστεύσει ο μεγαλύτερος αδελφός του, ενώ δυό χρόνια μετά θα μεταβεί για λίγο και ο μικρότερος) θα μείνει λίγα χρόνια. Όταν θα ξεκινήσουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, θα επιστρέψει στην Ελλάδα και θα υπηρετήσει ως εθελοντής στο Στρατό, συμμετέχοντας στους πολεμικούς αγώνες στους οποίους θα εμπλακεί η Ελλάδα τα προσεχή έτη, αρχικά ως έφεδρος και τελικά ως μόνιμος στρατιωτικός. Ως υπαξιωματικός έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Τα έτη 1914-15 παρακολούθησε την Δασοκομική Σχολή Βυτίνας και το 1916 διορίστηκε ως δασοφύλακας. Ενόσω θα υπηρετεί ως έφεδρος και μέχρι τη μονιμοποίησή του στο Στρατό το 1924 θα εξελίσσεται στην υπηρεσία φτάνοντας στο βαθμό του Αρχιφύλακα Δασών Α’ τάξεως. Το 1917 μετατάχθηκε στην νεοϊδρυθείσα αεροπορική δύναμη του Ελληνικού Στρατού και έγινε πιλότος. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία όπου διακρίθηκε. Υπήρξε ένα από τα βασικά στελέχη της νεοσύστατης (Βασιλικής) Πολεμικής Αεροπορίας προάχθηκε σε εκπαιδευτή νυχτερινών πτήσεων και έφθασε το βαθμό του Υποσμήναρχου ως υποδιοικητής του αεροδρομίου του Τατοΐου. Αποστρατεύθηκε το 1939, αλλά μετά την κήρυξη του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940 επαναφέρθηκε στην υπηρεσία ως Αντισμήναρχος κι ανέλαβε διοικητής του αεροδρομίου του Φάληρου.

 
Ομάδα ανταρτών του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Δημήτρη Μίχο, "Καπετάν Μίχο" όρθιο στο κέντρο

Αντιστασιακή δράσηΕπεξεργασία

Τον πρώτο χειμώνα της Κατοχής προσπάθησε να δημιουργήσει τοπική αντιστασιακή οργάνωση με το όνομα "Νέα Φιλική Εταιρεία", αλλά σύντομα ήρθε σε επαφή με το ΕΑΜ στο οποίο εντάχθηκε. Λόγω της δράσης του φυλακίστηκε από τους Ιταλούς για μερικούς μήνες. Μετά την απελευθέρωσή του και τέθηκε επικεφαλής του νεοσύστατου ΕΛΑΣ στην περιοχή της Αχαΐας (αντάρτικο ψευδώνυμο «Σταυραετός» ή "Γέρο-Μίχος" αλλά έγινε γνωστός ως "καπετάν Μίχος"). Συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία αντάρτικών μονάδων, έδωσε την πρώτη μάχη ανταρτών κατά των Ιταλών στο Πυργάκι Αιγιαλείας και κατηύθυνε πολλές άλλες μάχες (Μάχη του Λεοντίου). Αργότερα ορίστηκε γενικός αρχηγός του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου και τον Απρίλιο του 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ στην Κυβέρνηση του Βουνού.

Μετά τον πόλεμοΕπεξεργασία

Το 1945, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας όταν άρχισε η περίοδος της "Λευκής Τρομοκρατίας" και ο διωγμός των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές της Πάτρας, καταδικάστηκε δε από το «Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων» αρχικά το 1946 σε ποινή 8 ετών και αργότερα το 1950 σε ποινή 10 ετών που συγχωνεύθηκαν σε 15 έτη και εν συνεχεία μειώθηκαν σε 7. Εξέτισε την ποινή του μέχρι το Σεπτέμβριο του 1952 στις φυλακές Πατρών και Αίγινας.

Σε αυτή τη δίκη ο Γερο-Μίχος με την απολογία του ανέτρεψε το κατηγορητήριο και κατέληξε: «Ζητώ από τη δικαιοσύνη της πατρίδας μου να εξαρθεί ψηλά, πολύ ψηλά για να μην επηρεαστεί από τις πολιτικές διαμάχες και να αποδώσει λευκούς στην κοινωνία τους τιμημένους αγωνιστές που κατέχουν αυτά εδώ τα εδώλια. Ως προς το κίνημα της εθνικής αντιστάσεως, κανείς δε θα μπορέσει να το σπιλώσει. Είναι ένα μαργαριτάρι που λαμπρύνει την ιστορία μας». Το 1950 καταδικάστηκε εκ νέου σε δεκαετή φυλάκιση. Στη φυλακή έγραψε τις αναμνήσεις του - τα «Τετράδια» - που διασώζονται με τον τίτλο "Ο Αντιστασιακός Αγών εις τον Μωριά". Πέθανε στην Αθήνα το 1963.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Ηλία Παπαστεργιόπουλου, "Ο Μωρηάς στα όπλα"(Εθνική Αντίσταση 1941-1944), Έρευνα και Κριτική της Νεοελληνικής ιστορίας), εξάτομο, Αθήνα 1965-1980.
  • Τα Φίλια και οι απανταχού Φιλιώτες, Τεύχος 18 "Η μάχη των Φιλίων" του Γιάννη Α. Παπαρρηγόπουλου.
  • http://metwpoistorias.blogspot.com/2009/01/blog-post_23.html
  • Αρχείο Δημοτικού Μουσείου Καλαβρυτικού Ολοκαυτώματος

ΣύνδεσμοιΕπεξεργασία

http://metwpoistorias.blogspot.com/2009/01/blog-post_23.html

https://www.ekirikas.com/%CF%84%CE%BF-%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%80%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%B1%CF%80/