Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σχολή του Μάνχαϊμ»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
({{χωρίς παραπομπές|10|01|2013}})
Στα πλαίσια της επιστήμης της [[μουσικολογία]]ς, ο όρος '''Σχολή του Μάνχαϊμ''' αναφέρεται στις καινοτόμες τεχνικές που υιοθετήθηκαν από την αυλική ορχήστρα της πόλης [[Μάνχαϊμ]], περί τα τέλη του 18ου αιώνα. Παράλληλα, υπό τον ίδιο όρο συγκαταλέγονται και οι συνθέτες οι οποίοι έγραψαν μουσική για την εν λόγω ορχήστρα, και συνεπώς το ύφος που αναπτύχθηκε στους κόλπους της.
 
Ειδικότερα, στις καινοτόμες τεχνικές που πιστώνονται ως επινόηση και «σήμα κατατεθέν» της ορχήστρας[[ορχήστρα]]ς, υπήρξε η διαφοροποίηση του μέρους των [[Πνευστά|πνευστών]] από τα [[έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας|έγχορδα]], καθώς και το περίφημο ''[[κρεσέντο]]'', η βαθμιαία δηλαδή μεγέθυνση του ήχου από το σύνολο της ορχήστρας. Το ''γενικό κρεσέντο'' και οι εν γένει ομαδικές «μουσικές χειρονομίες» (γενικές παύσεις, γενική ελάττωση του ήχου), όπως και οι διάφορες μιμήσεις εν είδει «ειδικού εφφέ» (κελάηδισμα πουλιών, «εκτόξευση της ρουκέτας» κλπ) υπήρξαν εξαιρετικά δημοφιλείς στη φιλότεχνη τάξη της εποχής, κάτι που καταφαίνεται στα μουσικά έργα της περιόδου.
 
Ανάμεσα στους συνθέτες που συγκαταλέγονται στη Σχολή του Μάνχαϊμ διακρίνονται οι [[Γιόχαν Στάμιτς]] και [[Καρλ Στάμιτς]], [[Φραντς Ξάβιε Ρίχτερ]], [[Κρίστιαν Κάναμπιχ]] κ.α. Μέσω του ρεπερτορίου της, η ορχήστρα και ο ιδιάζων για την εποχή τρόπος της, συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη και εδραίωση άλλων μουσικών σχημάτων, αλλά και επηρρέασε σημαντικά την καλλιτεχνική προσέγγιση πολλών συνθετών, όπως τους [[Φραντς Γιόζεφ Χάυντν]], [[Λέοπολντ Χόφμαν]] καθώς και τον [[Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ]], κάτι που αποτυπώνεται κυρίως στα μεταγενέστερα έργα τους.
10.216

επεξεργασίες