Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κραυγαετός»

18.948 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 5 έτη
Μεταβολή ταξινομικού status, προσθήκη νέων στοιχείων
(Μεταβολή ταξινομικού status, προσθήκη νέων στοιχείων)
| εικόνα = Lesser Spotted Eagle Nationalpark Bayerischer Wald 01.jpg
| πλάτος_εικόνας = 280px
| λεζάντα_εικόνας = Ενήλικος Κραυγαετόςκραυγαετός
| status = LC
| status_system = iucn3.1
| regnum = [[Ζώα]] (''Animalia'')
| status_ref = <ref name="iucn">{{IUCN2013.2| assessors = BirdLife International | year = 2013 | title = Aquila pomarina | id = 22696022 | downloaded = 19 Μαρτίου 2014}}</ref>
| regnumphylum = [[ΖώαΧορδωτά]] (''(Animalia)Chordata'')
| phylumclassis = [[ΧορδωτάΠτηνά]] (''(Chordata)Aves'')
| classisordo = [[ΠτηνάΑετόμορφα]] (''(Aves)Accipitriformes'')
| familia = [[Αετίδες]] (''Accipitridae'') Vigors 1824
| ordo = [[Αετόμορφα]] ''(Accipitriformes)''
| subfamilia = [[Αετίνες]] (''Accipitrinae'') {{Ref_label|I|i|none}} <ref>Howard & Moore, p. 98</ref>
| familia = [[Αετίδες]] ''(Accipitridae)''
| subfamiliagenus = [[ΑετίνεςΚλαγγός]] (''(Accipitrinae)Clanga''<ref>Thiollay) Adamowitz, 1994</ref>1858
| species = '''''C. pomarina'''''
| genus = [[Αετός]] ''(Aquila)'' (Brisson, 1760)
| speciesbinomial = '''''A.Clanga pomarina'' '''(Κλαγγός ο (πομερανικός)'''''Κραυγαετός''''') {{Ref_label|I|ii|none}}
| binomial_authority = (C. L. Brehm, 1831)
| binomial = ''Aquila pomarina''
| binomial_authority = C. L. Brehm, 1831
}}
Ο '''Κραυγαετός''' είναι είδοςημερόβιο αρπακτικό πτηνό, ένας από τους [[αετός|αετούαετούς]] που απαντάταιαπαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του ονομασία[[είδος|είδους]] είναι ''AquilaClanga pomarina'' και δεν περιλαμβάνει [[υποείδος|υποείδη]]. Μέχρι(μονοτυπικό) πριν από λίγα χρόνια, το είδος περιελάμβανε 2 υποείδη,<ref>Howard and Moore, p4th ed. 112</ref> αλλά νέα δεδομένα βασισμένα σε έρευνες γενετικού υλικού, έδειξαν ότι αυτά πρέπει να χαρακτηριστούν ως ξεχωριστά [[είδος|είδη]].
==Τάση παγκόσμιου πληθυσμού==
 
*Άγνωστη ? <ref>http://www.iucnredlist.org/details/full/22696022/0</ref>
==Ονοματολογία==
Η επιστημονική ονομασία του [[γένος (βιολογία)|γένους]], ''Clanga'', είναι εκλατινισμένη απόδοση της αρχαίας ελληνικής λέξης ''κλαγγός'' < ''κλαγγή'' «οξεία και διαπεραστική φωνή» < ''κλάγγω'' «θρηνώ, κράζω», <ref>ΠΛΜ, 34:426</ref> με αναφορά στην χαρακτηριστική φωνή του πτηνού. <ref>http://www.hbw.com/species/lesser-spotted-eagle-clanga-pomarina</ref>
Για την προέλευση της λατινικής ονομασίας του [[είδος|είδους]], υπάρχουν δύο εκδοχές: Σύμφωνα με την πρώτη και πιθανότερη εκδοχή, η λατινική λέξη ''pomarina'' πιθανόν να είναι [[δάνειο (γλώσσα)]] από τις ελληνικές λέξεις «πώμα» + «ρίς (ρινός)»,{{πηγή}} διότι και στην αγγλική γλώσσα, η λέξη ''pomarine'' σημαίνει «αυτός που έχει καλυμμένα τα ρουθούνια με λεπιοειδή προσαρτήματα (scales)».<ref>http://dictionary.reference.com/browse/pomarine?s=t&path=/</ref>
 
Για την προέλευση του όρου ''pomarina'' στην επιστημονική ονομασία του [[είδος|είδους]], υπάρχουν δύο εκδοχές: Σύμφωνα με την πρώτη, όχι τόσο πιθανή εκδοχή, η λατινική λέξη ''pomarina'' πιθανόν να είναι [[γλωσσικό δάνειο]] από τις ελληνικές λέξεις «πώμα» + «ρίς (ρινός)», {{πηγή}} διότι και στην αγγλική γλώσσα, η λέξη ''pomarine'' σημαίνει «αυτός που έχει καλυμμένα τα ρουθούνια με λεπιοειδή προσαρτήματα (scales)». <ref>http://dictionary.reference.com/browse/pomarine?s=t&path=/</ref>
Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η λέξη προέρχεται από την πρώην πρωσική επαρχία της [[Πομερανία]]ς, όπου και περιγράφηκε ο [[ολότυπος]] του [[είδος|είδους]].<ref>Viktor Wember: Die Namen der Vögel Europas – Bedeutung der deutschen und wissenschaftlichen Namen, Aula Verlag, Wiebelsheim 2007, ISBN 3-89104-709-6</ref>
 
Σύμφωνα με τη δεύτερη και επικρατέστερη εκδοχή, η λέξη προέρχεται από την πρώην πρωσική επαρχία της [[Πομερανία]]ς, όπου και περιγράφηκε ο [[ολότυπος (βιολογία)|ολότυπος]] του [[είδος|είδους]]. <ref>Viktor Wember: Die Namen der Vögel Europas – Bedeutung der deutschen und wissenschaftlichen Namen, Aula Verlag, Wiebelsheim 2007, ISBN 3-89104-709-6</ref><ref>http://www.hbw.com/species/lesser-spotted-eagle-clanga-pomarina</ref>
Η αγγλική ονομασία του [[είδος|είδους]], είναι μία ευθεία αναφορά στο κηλιδωτό φτέρωμα αλλά και στη σχέση μεγέθους με τον συγγενικό [[Στικταετός|Στικταετό]]: Greater Spotted Eagle o [[Στικταετός]], Lesser Spotted Eagle ο Κραυγαετός.
 
Η αγγλική ονομασία του [[είδος|είδους]], αποτελεί ευθεία αναφορά στο κηλιδωτό πτέρωμα του πτηνού αλλά και στην σχέση μεγέθους του με τον συγγενικό [[Στικταετός|στικταετό]]: ‘Greater Spotted Eagle’ o στικταετός, ‘Lesser Spotted Eagle’ ο κραυγαετός.
Η ελληνική του ονομασία αναφέρεται στη χαρακτηριστική οξεία φωνή του είδους, που συμπεριλαμβάνει μικρές κραυγές σαν «γαβγίσματα»,<ref>Christopher Perrins, p. 90</ref> πράγμα που συμβαίνει, άλλωστε, και στον [[Στικταετός|Στικταετό]].
 
Η ελληνική, λαϊκή ονομασία του πτηνού αναφέρεται στη χαρακτηριστική οξεία φωνή του, που συμπεριλαμβάνει μικρές κραυγές σαν «γαβγίσματα», <ref> Christopher Perrins, p. 90 </ref> πράγμα που συμβαίνει, ωστόσο, και στον [[Στικταετός|στικταετό]].
==Συστηματική Ταξινομική==
==Συστηματική ταξινομική==
Ο Κραυγαετός έχει το [[είδος]] Αquila clanga ([[Στικταετός|Στικταετό]]), ως τον πλησιέστερο συγγενή του. Ο κοινός τους πρόγονος φαίνεται να είχε εμφανιστεί γύρω στη μέση [[Γεωλογικός χρόνος|Πλειόκαινο Περίοδο]], από τους προγόνους του σημερινού Aquila hastata, που ζει στο [[Ιράν]], το [[Πακιστάν]] και την [[Ινδία]]. Αυτός ο «πρωτο-Κραυγαετός" πιθανώς ζούσε στην ευρύτερη περιοχή του [[Αφγανιστάν]], και διασπάστηκε σε ένα βόρειο και ένα νότιο κλάδο, όταν, τόσο οι παγετώνες όσο και οι έρημοι επικράτησαν στην Κεντρική [[Ασία]] όταν άρχισε η τελευταία [[Εποχή των Παγετώνων|εποχή των παγετώνων]]. Ο βόρειος κλάδος, με τη σειρά του, διαχωρίστηκε σε ανατολικό (Aquila clanga) και δυτικό (Aquila pomarina) παρακλάδι του σήμερα, πιθανώς γύρω στην Πλειόκαινο-Πλειστόκαινο Εποχή.<ref>Väli, Ülo (2006)</ref>
Το [[είδος]] περιγράφηκε από τον Γερμανό πάστορα και ορνιθολόγο Κ. Μπρεμ (Christian Ludwig Brehm, 1787 – 1864), ως ''Aquila Pomarina'' (Πομερανία, 1831). Εμφανίζει προβληματική ταξινομική στο επίπεδο του [[γένος (βιολογία)|γένους]], καθόσον μέχρι το 2013, κατατασόταν στο ''Aquila'', δηλαδή στους γνήσιους [[αετός|αετούς]]. Ωστόσο, μαζί με τον [[στικταετός|στικταετό]], μεταφέρθηκαν στο γένος ''Clanga'', <ref>Howard & Moore, 4th ed.</ref><ref>Avibase</ref><HBW (on line)</ref> χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η νέα κατάσταση είναι στατική, με τα διάφορα στοιχεία -κυρίως χρωμοσωμικά- να προκαλούν διαρκείς ανακατατάξεις.
 
Επίσης, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το είδος περιελάμβανε 2 υποείδη, τα ''C. p. pomarina'' και ''C. p. hastata'', <ref>Howard and Moore, p. 112</ref> αλλά νέα δεδομένα βασισμένα σε μελέτες γενετικού υλικού, έδειξαν ότι τα taxons αυτά πρέπει να ταξινομηθούν ως ξεχωριστά [[είδος|είδη]].
*Τα δύο αυτά συγγενικά είδη, ως ομάδα, είναι αρκετά διαφορετικά από τα τυπικά μέλη του [[Γένος (βιολογία)|γένους]] Aquila. Επί πλέον, νέα χρωμοσωμικά δεδομένα έχουν δείξει ότι δεν είναι αναπαραγωγικά απομονωμένα, δηλαδή μπορούν να αναπαραχθούν μεταξύ τους και να δώσουν υβριδικούς πληθυσμούς (ιδιαίτερα οι αρσενικοί Κραυγαετοί με τους θηλυκούς [[Στικταετός|Στικταετούς]]). Μάλιστα, τέτοιοι πληθυσμοί πρέπει να υπάρχουν ήδη στη φύση, με τα θηλυκά υβρίδια να τείνουν να ζευγαρώνουν με αρσενικούς Κραυγαετούς.<ref>Andreas J. Helbig et al</ref><ref>Väli, Ülo & Lõhmus, Asko (2004)</ref>
Ο κραυγαετός έχει το [[είδος ]] ''Αquila clanga'' ([[Στικταετός|στικταετό]]), ως τον πλησιέστερο συγγενή του. Ο κοινός τους πρόγονος φαίνεται να είχε εμφανιστεί γύρω στη μέση [[Γεωλογικός χρόνος|Πλειόκαινο Περίοδο]], από τους προγόνους του σημερινού ''Aquila hastata'', που ζει στο [[Ιράν]], το [[Πακιστάν]] και την [[Ινδία]]. Αυτός ο «πρωτο-κραυγαετός" πιθανώς ζούσε στην ευρύτερη περιοχή του [[Αφγανιστάν]], και διασπάστηκε σε ένα βόρειο και ένα νότιο κλάδο, όταν, τόσο οι παγετώνες όσο και οι έρημοι επικράτησαν στην Κ. [[Ασία]] όταν άρχισε η τελευταία εποχή των παγετώνων. Ο βόρειος κλάδος, με τη σειρά του, διαχωρίστηκε σε ανατολικό (''Aquila clanga'') και δυτικό (''Aquila pomarina'') παρακλάδι του σήμερα, πιθανώς γύρω στην Πλειόκαινο-Πλειστόκαινο Εποχή. <ref>Väli</ref>
 
*Τα δύο αυτά συγγενικά είδη, ως ομάδα, είναι αρκετά διαφορετικά από τα τυπικά μέλη του [[γένος|γένους]] ''Aquila'', τους «γνήσιους αετούς». Επί πλέον, νέα χρωμοσωμικά δεδομένα έχουν δείξει ότι δεν είναι αναπαραγωγικά απομονωμένα, δηλαδή μπορούν να αναπαραχθούν μεταξύ τους και να δώσουν υβριδικούς πληθυσμούς (ιδιαίτερα οι αρσενικοί κραυγαετοί με τους θηλυκούς [[Στικταετός|στικταετούς]]). Μάλιστα, τέτοιοι πληθυσμοί πρέπει να υπάρχουν ήδη στη φύση, με τα θηλυκά υβρίδια να τείνουν να ζευγαρώνουν με αρσενικούς κραυγαετούς. <ref>Helbig et al</ref><ref> Väli et al, 2004</ref>
Μελλοντικά, πιθανώς να ομαδοποιηθούν μαζί με τους «τροπικούς» συγγενείς τους Lophaetus και Ictinaetus, ή να δημιουργηθεί ξεχωριστό, δικό τους γένος.
==Γεωγραφική εξάπλωση==
 
[[Αρχείο: Aquila pomarina dis.PNG|thumb|left|350px|Χάρτης εξάπλωσης του ''Clanga pomarina''<br>Πράσινο σκούρο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Πράσινο ανοικτό = Καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής<br>Μπλέ = Περιοχές διαχείμασης]]
==Γεωγραφική κατανομή==
Ο κραυγαετός είναι [[μετανάστευση πτηνών|πλήρως μεταναστευτικό]] είδος, που απαντά αποκλειστικά στον [[Παλαιός Κόσμος|Παλαιό Κόσμο]], ([[βιογεωγραφική περιοχή|οικοζώνες]]: [[Παλαιαρκτική]], Ινδομαλαϊκή και Αφροτροπική), ιδιαίτερα στην Κ. και Α. [[Παλαιαρκτική]]. Η θερινή ζώνη αναπαραγωγής του έχει τα δυτικά της όρια σε μία γραμμή που ξεκινάει από τη Β. [[Ελλάδα]], τη [[Σλοβενία]], την [[Ουγγαρία]], τη [[Σλοβακία]] και την [[Πολωνία]] και, επεκτείνεται ανατολικότερα προς τον [[Εύξεινος Πόντος|Εύξεινο Πόντο]], τη [[Μικρά Ασία]], τις χώρες του [[Καύκασος|Καυκάσου]] και τις δυτικές ακτές της [[Κασπία Θάλασσα|Κασπίας]] και, βορειότερα στις χώρες της Βαλτικής και την ευρωπαϊκή [[Ρωσία]]. Εκεί, η ζώνη διακόπτεται, για να συνεχιστεί στην [[Ινδία]] και στις χώρες κοντά στα [[Ιμαλάια]], όπου ο κραυγαετός είναι μόνιμος κάτοικος (επιδημητικός.)
 
==Μεταναστευτική συμπεριφορά==
[[Αρχείο:Aquila pomarina dis.PNG|thumb|left|300px| Χάρτης εξάπλωσης του Κραυγαετού. Πράσινο σκούρο: Όλο το έτος (επιδημητικό), Πράσινο ανοικτό: Καλοκαιρινός επισκέπτης (αναπαραγωγή και μετανάστευση), Μπλέ: Περιοχές διαχείμασης]]
Οι κραυγαετοί παραμένουν στην εκάστοτε περιοχή αναπαραγωγής τους, γύρω στους 5 μήνες (μέσα Απριλίου μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου). Εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το γυροπέταγμα, άρα από τα ανοδικά θερμικά ρέυματα, αποφεύγοντας τις μεγάλες υδάτινες μάζες. Το είδος μεταναστεύει μέσω της Τουρκίας, της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Αιγύπτου, του Σουδάν, της Ουγκάντας και της Τανζανίας, για να περάσει τον χειμώνα στην κεντρική και νότια Αφρική: στο Ν. Ζαΐρ, την Β. Ναμίμπια, την Ζάμπια, την Ζιμπάμπουε, την Μοζαμβίκη και την Αγκόλα νότια, προς την Μποτσουάνα και την Β. Νότια Αφρική. <ref>Meyburg et al</ref> Στην Τουρκία και το Ισραήλ, ο κραυγαετός είναι αποδημητικό, διαβατικό είδος. Οι αριθμοί των πληθυσμών που διήλθαν από το Ισραήλ κατά την φθινοπωρινή μετανάστευση, μεταξύ του 1982 και του 1996, κυμάνθηκαν από 50.000 έως 140.000 πουλιά. <ref>Tsovel & Allon</ref>
 
Ο Κραυγαετός είναι μεταναστευτικό [[είδος]] που απαντάται αποκλειστικά στον [[Παλαιός Κόσμος|Παλαιό Κόσμο]], ιδιαίτερα στην κεντρική και ανατολική [[Παλαιαρκτική]]. Η θερινή ζώνη αναπαραγωγής του έχει τα δυτικά της όρια σε μία γραμμή που ξεκινάει από τη Β. [[Ελλάδα]], τη [[Σλοβενία]], την [[Ουγγαρία]], τη [[Σλοβακία]] και την [[Πολωνία]] και, επεκτείνεται ανατολικότερα προς τον [[Εύξεινος Πόντος|Εύξεινο Πόντο]], τη [[Μικρά Ασία]], τις χώρες του [[Καύκασος|Καυκάσου]] και τις δυτικές ακτές της [[Κασπία Θάλασσα|Κασπίας]] και, βορειότερα στις χώρες της Βαλτικής και την ευρωπαϊκή [[Ρωσία]]. Εκεί διακόπτεται, για να συνεχιστεί στην [[Ινδία]] και στις χώρες κοντά στα [[Ιμαλάια]], όπου ο Κραυγαετός είναι μόνιμος κάτοικος (επιδημητικός.)
 
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται στην [[Αφρική]] και, κυρίως στη [[Ζιμπάμπουε]], τη [[Ζάμπια]], τη [[Ναμίμπια]], τη [[Μοζαμβίκη]] και τη [[Νότια Αφρική]].<ref>B.-U. Meyburg et al</ref>
 
Στην [[Ελλάδα]], όπως προαναφέρθηκε, έρχεται το καλοκαίρι για να αναπαραχθεί, αλλά οι πληθυσμοί του είναι μικροί, σε περιοχές της κεντρικής και βόρειας χώρας.<ref name="Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102">Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102</ref>
 
==Μεταναστευτικές οδοί==
Οι Κραυγαετοί παραμένουν στην εκάστοτε περιοχή αναπαραγωγής τους, γύρω στους 5 μήνες (μέσα Απριλίου μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου). Η μετανάστευση προς νότον έχει ως κύριες περιοχές διέλευσης την περιοχή του [[Βόσπορος|Βοσπόρου]] ([[Ελλάδα]], [[Μικρά Ασία]] <ref name="B. Acar, M. Beaman & R. F. Porter">B. Acar, M. Beaman & R. F. Porter</ref> και τη [[Μέση Ανατολή]], ιδιαίτερα τη στενή παραθαλάσσια περιοχή του [[Ισραήλ]], όπου παρατηρούνται υψηλές συγκεντρώσεις, κατά τη μετάβαση προς την [[Αφρική]].<ref name="B. Acar, M. Beaman & R. F. Porter"/><ref>A. Tsovel & D. Allon</ref>
 
Σημαντικές περιοχές αποδημητικής «συμφόρησης» (bottle-neck) κατά την μετανάστευση περιλαμβάνουν το Μπουργκάς (Βουλγαρία), τον Βόσπορο ([[Ελλάδα]], [[Μικρά Ασία]], <ref>Acar et al</ref> το πέρασμα Belen (Τουρκία), τον Λίβανο, το Ισραήλ, το Σουέζ και Borcka / Arhavi (Καύκασος, Τουρκία). Ένα (1) νεαρό άτομο που έφερε δορυφορικό κολάρο, κάλυψε 6.000 χιλιόμετρα από την Λετονία στο Σουδάν σε μόλις ένα (1) μήνα, παραμένοντας εκεί για πάνω από 6 εβδομάδες, πριν συνεχίσει προς την Κένυα. ΟΙ ενήλικες επιστρέφουν στις περιοχές αναπαραγωγής τον Απρίλιο. <ref>planetofbirds.com</ref>
*Στην [[Ελλάδα]], ο κραυγαετός έρχεται μόνο το καλοκαίρι (τέλη Απριλίου-τέλη Σεπτεμβρίου) για να αναπαραχθεί, <ref>RDB, p. 152, 216</ref><ref>ΣΠΕΕ, σ. 246</ref> αλλά οι πληθυσμοί του είναι μικροί, σε περιοχές της κεντρικής και βόρειας χώρας (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα). <ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102</ref> Από την Κρήτη αναφέρεται ως διαβατικός μετανάστης επισκέπτης, <ref>Σφήκας, σ. 28</ref> το ίδιο και στην Κύπρο. <ref>Σφήκας, σ. 25</ref>
<ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 267</ref>
<ref>Handrinos & Akriotis, p. 139</ref>
==Βιότοπος==
Ο Κραυγαετόςκραυγαετός, όπως και ο συγγενικός του [[Στικταετόςστικταετός]], είναι δασόβιο αρπακτικό και μάλιστα προτιμάει περιοχές στα δασοόρια, με εδάφη πλούσια σε θρεπτικά στοιχεία και μακριά από την ανθρώπινη παρουσία. <ref>Ferguson-Lees & Christie, p. 725</ref> Στα βόρεια της επικράτειάς του ([[Γερμανία]], [[Πολωνία]], χώρες της Βαλτικής, [[Ρωσία]]) συχνάζει ευρέως σε υγρές, πεδινές περιοχές με φυλλοβόλα και μικτά δάση και τις παρακείμενες βαλτώδεις περιοχές. Από το ύψος της [[Σλοβακία]]ς και της [[Ουγγαρία]]ς και νοτιότερα, προτιμάει τα φυλλοβόλα δάση μεγαλύτερου υψομέτρου, που εναλλάσσονται με λιβάδια, ξηρούς λόφους και βουνά. Έτσι, για παράδειγμα, στηστην [[Ρουμανία]] βρίσκεται σε υψόμετρα μεταξύ 300 και 1600 μέτρων, ενώ στηστην [[Βουλγαρία]] μέχρι τα 1400 μέτρα. Στην ινδική υποήπειρο απαντά σε πεδινές δασικές εκτάσεις, εναλλασσόμενες με καλλιέργειες. Στα αφρικανικά εδάφη διαχείμασης, προτιμάει την υγρή ανοικτή ή διάσπαρτη με δένδρα [[σαβάνα]], συχνά μαζί με τον [[στεπαετός|στεπαετό]]. <ref>Ferguson-Lees & Christie, p. 725</ref>
*Στην Ελλάδα, ο κραυγαετός θεωρείται [[αετός]] με αρκετά εξειδικευμένο οικοσύστημα. Απαντά σε πεδινά και ημι-πεδινά δάση, πάντοτε όμως σε γειτνίαση με υγροτόπους γλυκού νερού, όπου αναζητεί την τροφή του. <ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref> Ειδικά στο δάσος της Δαδιάς, στην ΒΑ. [[Ελλάδα]], παρατηρείται σχεδόν αποκλειστικά σε ξερά δάση από πεύκα, σε υψόμετρο μεταξύ 100 και 300 μέτρων, ενώ τα δάση φυλλοβόλων συνήθως αποφεύγονται. <ref>Vlachos & Papageorgiou </ref> Πάντως, όταν κυνηγάει, συχνάζει στα μεγάλα ξέφωτα, δασολίβαδα, χωράφια με διάσπαρτα δένδρα, ή ανοιχτές κοιλάδες με μικρά έλη, ρυάκια και θάμνους. <ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102</ref>
 
Στις περιοχές του νότιου ορίου της επικράτειας, στο δάσος της Δαδιάς, στη βορειοανατολική [[Ελλάδα]], παρατηρείται σχεδόν αποκλειστικά σε ξερά δάση από πεύκα, σε υψόμετρο μεταξύ 100 και 300 μέτρων, ενώ τα δάση φυλλοβόλων συνήθως αποφεύγονται.<ref name="C. G. Vlachos & N. K. Papageorgiou">C. G. Vlachos & N. K. Papageorgiou</ref> Πάντως, όταν κυνηγάει, συχνάζει στα μεγάλα ξέφωτα, δασολίβαδα, χωράφια με διάσπαρτα δένδρα, ή ανοιχτές κοιλάδες με μικρά έλη και ρυάκια.<ref name="Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102"/>
Σε γενικές γραμμές χρησιμοποεί τους βιότοπους του [[Στικταετός|Στικταετού]], αλλά η παρουσία νερού δεν είναι γι’αυτόν πάντοτε απαραίτητη.
 
Από μελέτες μέσω [[τηλεμετρία]]ς, φάνηκε ότι ο απαραίτητος ζωτικός χώρος για ένα ζευγάρι αναπαραγωγής, ήταν κατά μέσο όρο, 27, 1 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη [[Γερμανία]] και μόλις 11,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα στη [[Λεττονία]], προφανώς λόγω της αφθονότερης τροφής στις πεδιάδες της βαλτικής χώρας.<ref>W. Scheller et al</ref>
 
==Μορφολογία==
[[Αρχείο: Aquila pomarina orlik krzykliwyAM.jpg |thumb|right|300px| Ενήλικος Κραυγαετός (ραχιαία όψη)]]
Ο κραυγαετός είναι μετρίου μεγέθους ευρωπαϊκός [[αετός]] και, κατ’ ουσίαν, μόνον ο [[σταυραετός]] είναι μικρότερος από αυτόν. Σε γενικές γραμμές είναι παρόμοιος στην εμφάνιση με τον κοντινό συγγενή του [[στικταετός|στικταετό]], με τον οποίο μάλιστα, μοιράζεται μέρος της επικράτειάς του και είναι δύσκολο στην παρατήρηση πεδίου να τους ξεχωρίσει ένα μη-έμπειρο μάτι, ιδιαίτερα όταν πετάει. Αυτό, δημιουργεί προβλήματα στη συγκέντρωση δεδομένων, που είναι τόσο απαραίτητα για την καταγραφή των πληθυσμών του.
 
Σε γενικές γραμμές, είναι ''λίγο μεγαλύτερος και πιο ανοικτόχρωμος'' από τον [[στικταετός|στικταετό]], με σχετικά ''μακρύτερη, στρογγυλεμένη ουρά και πιό λεπτές πτέρυγες'', ενώ το κεφάλι και ο λαιμός μοιάζουν με της [[γερακίνα]]ς. <ref>Mullarney et al, p. 96</ref> Επίσης, το χαρακτηριστικό ανοικτόχρωμο «μπάλωμα» που διαθέτουν και τα δύο είδη στη βάση της ουράς τους, είναι ''πιο αχνό'' στον κραυγαετό. Τέλος, η λεπτή ταινία στα [[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|δευτερεύοντα ερετικά]] φτερά, που διακρίνεται σχετικά καλά στον [[Στικταετός|στικταετό]], στον κραυγαετό σχεδόν δεν διακρίνεται. Κατά τα άλλα, έχει τα χαρακτηριστικά μοτίβα του στικταετού. Το σύνολο του σώματος, το κεφάλι, η άνω επιφάνεια των πτερύγων και τα [[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|κάτω καλυπτήρια]] των πτερύγων είναι ανοικτά καφέ, μερικές φορές καφεκίτρινα <ref>Mullarney et al, p. 96</ref> και κάνουν αντίθεση με το συνολικό σκούρο καφέ-γκρι των πτερύγων και της ουράς. Επίσης, δύο αχνά, λευκά σημάδια, ημισεληνοειδούς σχήματος, ή κόμματος (‘comma’) μπορεί να υπάρχουν στο κάτω μέρος της πτέρυγας, στην βάση των εξωτερικών πρωτευόντων ερετικών φτερών. <ref>Mullarney et al, p. 96</ref>
Ο Κραυγαετός είναι από τα μικρότερα μέλη του γένους Aquila και, κατ’ουσίαν, μόνον ο [[Σταυραετός]] είναι μικρότερος σε μέγεθος από αυτόν. Μοιάζει πολύ στο παρουσιαστικό με τον [[Στικταετός|Στικταετό]] και, είναι δύσκολο στην παρατήρηση πεδίου να τους ξεχωρίσει ένα μη έμπειρο μάτι, ιδιαίτερα όταν πετάει. Αυτό, δημιουργεί προβλήματα στη συγκέντρωση δεδομένων, που είναι τόσο απαραίτητα για την καταγραφή των πληθυσμών του.
 
Η ίριδα είναι πορτοκαλί-κίτρινη, το [[ράμφος (πτηνά)|κήρωμα]] και τα δάκτυλα των ποδιών έχουν μια κίτρινη απόχρωση. Οι ταρσοί είναι φουντωτά πτερωμένοι (tight ‘trousers’ <ref>Ferguson-Lees & Christie, p. 725</ref>. Η βάση του ράμφους είναι γκρίζα, ενώ το κύριο μέρος του είναι μαύρο. Τα ρουθούνια, όπως και στον [[στικταετός|στικταετό]], είναι στρογγυλά. <ref>Mullarney et al, p. 96</ref><ref>Όντρια (Ι), σ. 79</ref>
Σε γενικές γραμμές, είναι πιο ανοιχτόχρωμος από τον [[Στικταετός]], με σχετικά μακρύτερη ουρά και πιό λεπτές πτέρυγες. Το πέταγμά του είναι επίσης πιο «κομψό» και ανάλαφρο. Επίσης, το χαρακτηριστικό ανοιχτόχρωμο «μπάλωμα» που διαθέτουν και τα δύο είδη στη βάση της ουράς τους, είναι πιο αχνό στον Κραυγαετό. Τέλος, η λεπτή ταινία στα [[δευτερεύοντα ερετικά (φτερά)|δευτερεύοντα]] ερετικά φτερά, που διακρίνεται σχετικά καλά στον [[Στικταετός|Στικταετό]], στον Κραυγαετό σχεδόν δεν φαίνεται. Κατά τα άλλα, έχει τα χαρακτηριστικά του Στικταετού. Το σύνολο του σώματος, το κεφάλι, η άνω επιφάνεια των πτερύγων και τα κατώτερα καλυπτήρια είναι ανοιχτά καφέ, μερικές φορές καφεκίτρινα και κάνουν αντίθεση με το συνολικό σκούρο καφέ- γκρι των πτερύγων και της ουράς.
*Το ύψος της [[ράμφος (πτηνά)|ρινοθήκης]], μπροστά από το [[ράμφος (πτηνά)|κήρωμα]] είναι μεγαλύτερο από 1,7 εκατοστά (μικρότερο στον [[στικταετός|στικταετό]]. <ref>Όντρια (Ι), σ. 79</ref>
 
Τα νεαρά άτομα, έχουν ασπροκίτρινες κηλίδες στο πάνω μέρος του πτερώματός τους που, τα διαφοροποιεί άμεσα από τα ενήλικα άτομα, αλλά ''δεν είναι τόσο πολλές (συνήθως μόνο δύο <ref>Scott & Forrest, p. 58</ref>) και έντονες'' όσο στους νεαρούς στικταετούς. <ref>Flegg, p. 90</ref> Επίσης, τα καλυπτήρια στις πτέρυγες είναι ''πιο ανοικτόχρωμα'' και το λευκό χρώμα στο [[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|ουροπύγιο]] συνήθως δεν υπάρχει. <ref>Flegg, p. 90</ref> Από κοντινή απόσταση διακρίνεται κιτρινομπέζ «μπάλωμα» στην πίσω πλευρά του [[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|στέμματος]]. <ref>Bruun, p. 74</ref><ref>Mullarney et al, p. 96</ref>
Η ίριδα είναι πορτοκαλί-κίτρινη, ενώ το κήρωμα και τα δάχτυλα των ποδιών έχουν μια κίτρινη απόχρωση. Η βάση του ράμφους είναι γκρίζα, ενώ το κύριο μέρος είναι μαύρο.
 
Τα νεαρά άτομα, έχουν ασπροκίτρινες κηλίδες στο πάνω μέρος του φτερώματός τους που, τα διαφοροποιεί άμεσα από τα ενήλικα άτομα, αλλά δεν είναι τόσο πολλές και έντονες όσο στους νεαρούς Στικταετούς. Επίσης, τα καλυπτήρια στις πτέρυγες είναι πιο ανοιχτόχρωμα. Αποκτούν το πλήρες φτέρωμα των ενηλίκων στα τρία χρόνια, περίπου.<ref>D. Forsman</ref>
 
Τα φύλα είναι όμοια στη μορφολογία, αλλά τα θηλυκά είναι αρκετά βαρύτερα από τα αρσενικά.
*Μήκος σώματος: (54)-60 έως 64-(69) εκατοστά.
*Άνοιγμα πτερύγων: (140)-145 έως 160-(170) εκατοστά.
*Βάρος: Αρσενικό 1000-1400 γραμμάρια, θηλυκό 1300-2200 γραμμάρια.
 
==Κυνήγι==
Ο Κραυγαετός χρησιμοποιεί τρεις μεθόδους κυνηγιού: βάδισμα στο έδαφος, έφοδο από κρυψώνα και έφοδο από αέρα. Την πρώτη μέθοδο χρησιμοποιεί ,όταν η περιοχή έχει γρασίδι ή σε χωράφια και είναι κάτι που το κάνει πολύ καλά. Στη δεύτερη περίπτωση, χρησιμοποιεί δένδρα, φράχτες ή θημωνιές, ενώ στην τρίτη πετάει κάνοντας κύκλους (soaring), σχετικά χαμηλά και πολλές φορές κόντρα στον άνεμο, για να εποπτεύει τη λεία του.
 
Τα φύλα είναι όμοια στη μορφολογία, αλλά τα θηλυκά είναι λίγο μεγαλύτερα και αρκετά βαρύτερα από τα αρσενικά, περίπου κατά 10%. <ref>Ferguson-Lees & Christie, p. 725</ref>
==Βιομετρικά στοιχεία==
*Μήκος σώματος: (54-) 60 έως 64 (-69) εκατοστά
*Άνοιγμα πτερύγων: (134-) 145 έως 160 (-168) εκατοστά
*Μήκος χορδής πτέρυγας: ♂ 44,5 έως 48,0 εκατοστά, ♀ 47,0 έως 50,5 εκατοστά
*Μήκος ουράς: ♂ 20 έως 23 εκατοστά, ♀ 22 έως 25 εκατοστά
*Μήκος ταρσού: 8,8 έως 9,8 εκατοστά
*Βάρος: ♂ (1.000-) 1.200 έως 1.400 γραμμάρια, ♀ 1.300 έως 1800 (-2.200) γραμμάρια
Πηγές: <ref>Singer, p. 141</ref><ref>Ferguson-Lees & Christie, p. 725</ref><ref>Grimmett et al, p. 132</ref><ref>Mullarney et al, p. 96</ref><ref>Flegg, p. 90</ref><ref>Heinzel et al, p. 98</ref><ref>Perrins, p. 90</ref><ref>Bruun, p. 74</ref><ref>Όντρια (Ι), σ. 79</ref><ref>Scott & Forrest, p. 58</ref><ref>http://www.ibercajalav.net</ref><ref>planetofbirds.com</ref> <ref>ΠΛΜ, 3:162</ref><ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102, 184</ref>
==Τροφή==
[[Αρχείο: Natrix natrix persa3.jpg|thumb|leftright|300px|Το Νερόφιδονερόφιδο (''Natrix natrix'') από τα αγαπημένα εδέσματα του Κραυγαετούκραυγαετού στην Ελλάδα]]
Η διατροφή του κραυγαετού περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα από [[σπονδυλόζωα]] του εδάφους στο μέγεθος λ.χ. ενός λαγού, αλλά και [[ασπόνδυλα]] ή και θνησιμαία -αλλά όχι συχνά όπως ο [[στικταετός]]-. Σε γενικές γραμμές τρέφεται με μικρά [[θηλαστικά]], ιδιαίτερα [[τρωκτικά]] (π.χ. νυφίτσες), [[αμφίβια]], [[ερπετά]] (φίδια), μεγάλα [[έντομα]] και μετρίου μεγέθους [[πτηνά]]. <ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102</ref>
 
Ειδικά στο δάσος της Δαδιάς, στην ΒΑ. [[Ελλάδα]], ανάλυση των αποβαλλομένων, άπεπτων σφαιριδίων (pellets) έδειξε ότι το διαιτολόγιο του κραυγαετού αποτελείται κατά σειράν ποσόστωσης από ερπετά, πτηνά, σαύρες, έντομα και μικρά τρωκτικά, ενώ θεωρείται βέβαιο ότι υπάρχει και σημαντικό ποσοστό αμφιβίων (μη ανιχνευόμενο στα pelets). <ref>Βλάχος, 1989, 1991 in Handrinos & Akriotis, p. 139</ref>
Η διατροφή του Κραυγαετού περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα από [[σπονδυλόζωα]] του εδάφους στο μέγεθος λ.χ. ενός λαγού, αλλά και [[ασπόνδυλα]] ή και θνησιμαία -αλλά όχι συχνά όπως ο [[Στικταετός]]-. Σε γενικές γραμμές τρέφεται με μικρά [[θηλαστικά]], ιδιαίτερα [[τρωκτικά]] (π.χ. νυφίτσες), [[αμφίβια]], [[ερπετά]] (φίδια), μεγάλα [[έντομα]] και μετρίου μεγέθους [[πτηνά]].<ref name="Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102"/>
 
Πάντως, η διατροφή των νεοσσών ποικίλλει πολύ. Σε μελέτες που έγιναν κατόπιν ερευνών, βρέθηκαν αρκετά διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με την περιοχή. (βλ. Αναπαραγωγή).
==Τεχνικές θήρευσης==
 
Ο κραυγαετός είναι ευκίνητος και ανάλαφρος κυνηγός, που πετάει χαμηλά πάνω από τις κορυφές των δένδρων και τα ξέφωτα. <ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 102</ref>
Ο κραυγαετός χρησιμοποιεί τρεις μεθόδους κυνηγιού: βάδισμα στο έδαφος, έφοδο από κρυψώνα και έφοδο από αέρα. Την πρώτη μέθοδο χρησιμοποιεί, όταν η περιοχή έχει γρασίδι ή σε χωράφια και είναι κάτι που το κάνει πολύ καλά, καθώς βαδίζει πολύ καλά. Στην δεύτερη περίπτωση, χρησιμοποιεί δένδρα, φράχτες ή θημωνιές ενώ στην τρίτη, πετάει κάνοντας κύκλους (soaring), σχετικά χαμηλά και πολλές φορές κόντρα στον άνεμο, για να εποπτεύει την λεία του.
==Πτήση==
Οι πτέρυγες του κραυγαετού, όπως στον στικταετό, διατηρούνται ίσιες κατά την πτήση όταν γυροπετάει, αλλά οι άκρες τους είναι ελαφρά γερμένες προς τα κάτω στο ύψος των καρπικών αρθρώσεων, όταν πλανάρει (gliding). <ref>Grimmett et al, p. 132</ref> Ωστόσο, η ουρά δείχνει μακρύτερη και οι πτέρυγες λεπτότερες. <ref>Bruun, p. 74</ref>Τα φτεροκοπήματα είναι γρήγορα <ref>Mullarney et al, p. 96</ref> αλλά μάλλον ασθενικά και, από μικρή απόσταση, διακρίνονται 6 «δάκτυλα» (ακραία [[ανατομική και φυσιολογία πτηνών|πρωτεύοντα ερετικά]] φτερά), αντί για 7 στον [[στικταετός|στικταετό]]. <ref>Bruun, p. 74</ref> Το πέταγμά του είναι επίσης πιο «κομψό» και ανάλαφρο, όχι τόσο βαρύ και «νωθρό» όσο του στικταετού, <ref>Χανδρινός & Δημητρόπουλος, σ. 104</ref> με πιο «ρηχά» φτεροκοπήματα. <ref>Scott & Forrest, p. 58</ref>
==Φωνή==
Το κάλεσμα του κραυγαετού μοιάζει με εκείνο του [[στικταετός|στικταετού]], σαν ''λεπτό «γάβγισμα» κουταβιού'' (sic) είναι όμως πιο υψίσυχνο. <ref>Flegg, p. 90</ref><ref>Ferguson-Lees & Christie, σ. 730</ref>
*[http://www.xeno-canto.org/species/Clanga-pomarina Δείγματα φωνής] (εξωτερικός σύνδεσμος)
==Αναπαραγωγή==
Από μελέτες μέσω [[τηλεμετρία|τηλεμετρίας]], φάνηκε ότι ο απαραίτητος ζωτικός χώρος για ένα ζευγάρι αναπαραγωγής, ήταν κατά μέσο όρο, 27,1 χμ2 στην [[Γερμανία]] και μόλις 11,4 χμ2 στην [[Λεττονία]], προφανώς λόγω της αφθονότερης τροφής στις πεδιάδες της βαλτικής χώρας. <ref>Scheller et al</ref>
Ο Κραυγαετός φθάνει στις περιοχές αναπαραγωγής στα μέσα της Άνοιξης, περίπου, και η αναζήτηση ταιριού αρχίζει αμέσως. Η φωλιά κατασκευάζεται στο δάσος, συνήθως στα δασοόρια και όχι συχνά κοντά σε νερό, όπως κάνει ο [[Στικταετός]]. Βρίσκεται πάνω σε δέντρα, σε ύψη που ποικίλλουν από 6-25 μέτρα από το έδαφος, αλλά όχι στην κορυφή τους.<ref>Harrison,p. 103</ref> Έχουν μεγέθη που ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή και τα χρόνια επαναχρησιμοποίησής τους -οι παλιές είναι πολύ μεγαλύτερες-. Για παράδειγμα, στη [[Λιθουανία]], ο μέσος όρος διαμέτρου είναι 90 εκατοστά και το ύψος 61 εκατοστά, περίπου <ref>E. Drobelis</ref> Το υλικό επίστρωσης είναι χορτάρι και πράσινα κλαδιά, που επαναπροστίθενται κατά την επώαση.
 
Ο κραυγαετός φθάνει στις περιοχές αναπαραγωγής στα μέσα της άνοιξης, περίπου, και η αναζήτηση ταιριού αρχίζει αμέσως. Η φωλιά κατασκευάζεται και από τους δύο εταίρους <ref>Perrins, p. 90</ref> στο δάσος, συνήθως στα δασοόρια και όχι τόσο συχνά κοντά σε νερό, όπως κάνει ο [[στικταετός]]. Βρίσκεται πάνω σε δέντρα, σε ύψη που ποικίλλουν από 6-25 μέτρα από το έδαφος, αλλά όχι στην κορυφή τους. <ref>Harrison,p. 103</ref> Έχουν μεγέθη που ποικίλλουν ανάλογα με την περιοχή και τα χρόνια επαναχρησιμοποίησής τους -οι παλιές είναι πολύ μεγαλύτερες-. Για παράδειγμα, στην [[Λιθουανία]], ο μέσος όρος διαμέτρου είναι 90 εκατοστά και το ύψος 61 εκατοστά, περίπου. <ref>Drobelis</ref> Το υλικό επίστρωσης είναι χορτάρι και πράσινα κλαδιά, που επαναπροστίθενται κατά την επώαση.
Η γέννα, σπάνια στα τέλη Απριλίου, αλλά συνήθως αρχές μέχρι τα μέσα Μαΐου, αποτελείται συνήθως από δύο αυγά, σπανίως μόνο ένα ή τρία αυγά. Για παράδειγμα, στη [[Λιθουανία]] σε 37 δείγματα, βρέθηκε 1 αυγό 8 φορές, 3 αυγά 1 φορά, και 2 αυγά 28 φορές (76%), ενώ στην [[Ουγγαρία]] οι αντίστοιχοι αριθμοί σε 72 δείγματα, ήσαν, 1/20, 3/1 και 2/51 (71%).<ref name="ReferenceA">L. Haraszthy, J. Bagyura & T. Szitta:</ref>
 
Η γέννα πραγματοποιείται συνήθως στις αρχές μέχρι τα μέσα Μαΐου, σπάνια στα τέλη Απριλίου. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος, αν και μπορεί να αναπληρωθεί, κάποιες φορές, εάν καταστραφεί. <ref>Harrison, p. 104</ref> Αποτελείται από (1-) 2 (-3) ελαφρώς υποελλειπτικά, μη-γυαλιστερά αβγά, διαστάσεων 62.9 Χ 50,8 χιλιοστών, <ref>Harrison, p. 104</ref> είναι δηλαδή μικρότερα από του [[στικταετός|στικταετού]]. Στην [[Λιθουανία]] σε 37 δείγματα, βρέθηκε 1 αβγό 8 φορές, 3 αβγά 1 φορά, και 2 αβγά 28 φορές (76%), ενώ στην [[Ουγγαρία]] οι αντίστοιχοι αριθμοί σε 72 δείγματα, ήσαν, 1/20, 3/1 και 2/51 (71%). <ref>Haraszthy et al</ref>
Τα αυγά γεννιούνται με διαφορά τριών ημερών μεταξύ τους.<ref name="Harrison,p. 104">Harrison,p. 104</ref> Η επώαση, που γίνεται κατά κύριο λόγο από το θηλυκό, ξεκινάει από το πρώτο αυγό και διαρκεί 38 έως 41 ημέρες. Σε αντίθεση με τον [[Στικταετός|Στικταετό]], ο [[καϊνισμός]] είναι εδώ υποχρεωτικός και, σχεδόν πάντοτε, επιβιώνει μόνον ο πρώτος νεοσσός διότι σκοτώνει με ραμφίσματα τον δεύτερο. Σημειωτέον ότι το φαινόμενο του [[καϊνισμός|καϊνισμού]] είναι έμφυτο και δεν υπαγορεύεται από τις εκάστοτε διατροφικές ανάγκες των νεοσσών. Από βιντεοσκόπηση σε φωλιά, στη [[Γερμανία]] (Mecklenburg-Vorpommern), φάνηκε ότι ο πρώτος νεοσσός άρχισε να επιτίθεται στον δεύτερο από την ημέρα που εκκολάφθηκε και, μόλις 2,5 ημέρες αργότερα κατάφερε να τον θανατώσει και χρησιμοποιήθηκε ως τροφή για τον ίδιο.<ref>W. Scheller & B.-U. Meyburg</ref>
 
Τα αβγά εναποτίθενται με διαφορά τριών ημερών μεταξύ τους. <ref>Harrison,p. 104</ref> Η επώαση, που γίνεται κατά κύριο λόγο από το θηλυκό, ξεκινάει από το 1ο αβγό και διαρκεί 38 έως 41 ημέρες. <ref>Perrins, p. 90</ref> Σε αντίθεση με τον [[Στικταετός|στικταετό]], ο [[καϊνισμός]] είναι είναι υποχρεωτικός και, σχεδόν πάντοτε, επιβιώνει μόνον ο πρώτος νεοσσός διότι σκοτώνει με ραμφίσματα τον δεύτερο. Σημειωτέον ότι, το φαινόμενο του [[καϊνισμός|καϊνισμού]] είναι έμφυτο και δεν υπαγορεύεται από τις εκάστοτε διατροφικές ανάγκες των νεοσσών. Από βιντεοσκόπηση σε φωλιά, στη [[Γερμανία]] (Mecklenburg-Vorpommern), φάνηκε ότι ο πρώτος νεοσσός άρχισε να επιτίθεται στον δεύτερο από την ημέρα που εκκολάφθηκε και, μόλις 2,5 ημέρες αργότερα κατάφερε να τον θανατώσει και χρησιμοποιήθηκε ως τροφή για τον ίδιο. <ref>Scheller & Meyburg</ref>
Η διατροφή του νεοσσού που επιβιώνει, ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με την περιοχή αναπαραγωγής. Έτσι, από παρακολούθηση φωλιάς στη [[Γερμανία]] (Mecklenburg-Vorpommern), το 90% της παρεχομένης από τους γονείς τροφής, ήταν μικρά [[θηλαστικά]], ενώ το υπόλοιπο ήταν [[αμφίβια]], [[σαύρες]] και [[ωδικά πτηνά]]. Στη [[Λευκορωσία]], το 62% ήταν [[αμφίβια]], με κύρια λεία τον κοινό βάτραχο, ενώ στην [[Ουγγαρία]], το 79,7% ήταν [[θηλαστικά]], με βασική λεία τους χωραφοπόντικες (Microtus sp.) και τα [[λέμινγκ]]ς.<ref name="ReferenceA"/><ref>V. Ivanovsky</ref>
 
Η διατροφή του νεοσσού που επιβιώνει, ποικίλλει σημαντικά, ανάλογα με την περιοχή αναπαραγωγής. Έτσι, από παρακολούθηση φωλιάς στη [[Γερμανία]] (Mecklenburg-Vorpommern), το 90% της παρεχομένης από τους γονείς τροφής, ήταν μικρά [[θηλαστικά]], ενώ το υπόλοιπο ήταν [[αμφίβια]], [[σαύρες]] και ωδικά πτηνά. Στη [[Λευκορωσία]], το 62% ήταν [[αμφίβια]], με κύρια λεία τον κοινό βάτραχο, ενώ στην [[Ουγγαρία]], το 79,7% ήταν [[θηλαστικά]], με βασική λεία τους χωραφοπόντικες και τα [[λέμινγκ]]ς. <ref>Ivanovsky</ref><ref>Haraszthy et al</ref>
Στο δάσος της [[Δαδιά]]ς, η μελέτη έδειξε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα, με το 80,2% της διατροφής των νεοσσών να είναι [[ερπετά]], με τη βασική λεία να είναι το [[Νερόφιδο]] (Natrix natrix) (41,6%) και να ακολουθείται από τον [[Σαπίτης|Σαπίτη]] (Malpolon monspessulanus) (20,8%) και [[σαύρα|σαύρες]] του [[Γένος (βιολογία)|γένους]] Lacerta.<ref name="C. G. Vlachos & N. K. Papageorgiou"/>
*Στο δάσος της Δαδιάς, η μελέτη έδειξε εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα, με το 80,2% της διατροφής των νεοσσών να είναι [[ερπετά]], με τη βασική λεία να είναι το [[νερόφιδο]] (''Natrix natrix'') (41,6%) και να ακολουθείται από τον [[Σαπίτης|σαπίτη]] (''Malpolon monspessulanus'') (20,8%) και [[σαύρα|σαύρες]] του [[γένος|γένους]] ''Lacerta''. <ref>Vlachos & Papageorgiou</ref>
 
Στις περιοχές διαχείμασης, στην αφρικανική [[σαβάνα]], η διατροφή των νεοσσών, όπως είναι φυσικό, εμπλουτίζεται με τερμίτες, ακρίδες και πουλιάστρουθιόμορφα του γένους ''Quelea''. <ref>A. Kemp</ref>
 
Το φτέρωμα αποκτάται περίπου στις 20 με 24 ημέρες και, ο νεοσσός αρχίζει να τρέφεται μόνος του στις 33 ημέρες. Το πρώτο πέταγμα γίνεται στις 50 έως 55 ημέρες, ενώ τα νεαρά πουλιά παραμένουν κοντά στη φωλιά για 3 εβδομάδες ακόμη.<ref name="Harrison,p. 104"/> Αποκτούν το πλήρες φτέρωμα των ενηλίκων στα 3 χρόνια.
 
Η πτέρωση επιτυγχάνεται στις 20 με 24 ημέρες, περίπου, ο δε νεοσσός αρχίζει να τρέφεται μόνος του στις 33 ημέρες. Το πρώτο πέταγμα γίνεται στις 50 έως 55 (-58) ημέρες, ενώ τα νεαρά πουλιά παραμένουν κοντά στη φωλιά για 3 εβδομάδες ακόμη. <ref>Harrison, p. 104</ref> Αποκτούν το πλήρες πτέρωμα των ενηλίκων στα 3 χρόνια. <ref>Forsman</ref>
==Κατάσταση πληθυσμού==
Το [[είδος]] παραμένει σχετικά σταθερό, διότι οι παλαιότερες καταμετρήσεις ήσαν κατά μεγάλο ποσοστό ελλιπείς, επειδή πολλές χώρες δεν έδιναν στοιχεία. Σήμερα η IUCN, εντάσσει τον Κραυγαετόκραυγαετό στην κατηγορία Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), <ref name="iucn">http://www.iucnredlist.org/details/full/22696022/0</ref> αυτό όμως αφορά στον παγκόσμιο πληθυσμό και όχι στα επί μέρους κράτη, όπου μπορεί να παρουσιάζεται πρόβλημα (όπως λ.χ. η [[Ελλάδα]]). Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί στην Α. [[Ευρώπη]] (μέχρι 30003.000 ζευγάρια), βρίσκονται στηστην [[Λευκορωσία]], τητην [[Ρουμανία]], τητην [[Λεττονία]] και την [[Πολωνία]], ενώ αντίθετα στα δυτικά ([[Γερμανία]] [[Σλοβενία]]), είναι πολύ μικροί (κάτω από 150 ζευγάρια). <ref>T. Mebs & D. Schmidt</ref>
===Κατάσταση στην Ελλάδα===
Για την [[Ελλάδα]], ο κραυγαετός αποτελεί καλοκαιρινό αναπαραγόμενο επισκέπτη (από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο). Παλαιότερα φώλιαζε σε όλα τα μακεδονικά δάση, ενώ είχε αναφερθεί και στην Στερεά Ελλάδα (Βιοωτία, Ακαρνανία). <ref>RDB, σ. 216-7</ref>
Σήμερα φωλιάζει στην Κ. (Θεσσαλία, Ήπειρος) και Β. Ελλάδα (Μακεδονία, Θράκη), με σποραδικές εμφανίσεις στα νησιά (Κρήτη, Ν. Πελοπόννησος), κατά την φθινοπωρινή μετανάστευση, σε αριθμούς που μειώνονται συνεχώς. Ο αναπαραγόμενος πληθυσμός είναι μόλις 67-90 ζευγάρια με μειωτικές τάσεις. <ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref>
 
Οι κύριες αιτίες είναι περιβαλλοντικές: αποψίλωση των πεδινών δασών, εκχέρσωση φυτοφρακτών, αποξήρανση ελωδών εκτάσεων και εντατική υλοτομία. <ref>RDB, σ. 203</ref><ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref> Παρά την [[λαθροθηρία]], που πάντοτε είναι πρόβλημα, δεν φαίνεται αυτή να είναι η κύρια αιτία μείωσης του πληθυσμού του, ίσως όμως να είναι τα φυτοφάρμακα, ιδιαίτερα στις περιοχές διατροφής του (έλη, υγρά λιβάδια), οι οποίες και πρέπει να διαφυλαχθούν. <ref>RDB, σ. 216-7</ref> Τοπικά, απειλείται από ανθρώπινες επεμβάσεις στα ενδιαιτήματα φωλιάσματος, κυρίως από τη λειτουργία λατομείων και την διάνοιξη δρόμων. <ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref>
Για την [[Ελλάδα]], ο Κραυγαετός αποτελεί καλοκαιρινό αναπαραγόμενο επισκέπτη (από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο). Παλαιότερα φώλιαζε σε όλα τα μακεδονικά δάση, ενώ είχε αναφερθεί και στη Στερεά Ελλάδα (Βιοωτία, Ακαρνανία).
Για τους προαναφερθέντες λόγους, ειδικά στην [[Ελλάδα]], το είδος έχει ενταχθεί στην κατηγορία '''Τρωτά (Vulnerable)'''. <ref>RDB, σ. 216</ref><ref>Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref>
===Μέτρα διαχείρισης===
Ο κραυγαετός είναι προστατευόμενο είδος με την πλειονότητα του αναπαραγόμενου πληθυσμού να βρίσκεται σε περιοχές του δικτύου ΖΕΠ/Natura 2000. Απαιτούνται διαχειριστικά σχέδια και αποτελεσματική προστασία των περιοχών όπου αναπαράγεται, κυρίως όμως των ενδιαιτημάτων τροφοληψίας του. Χρειάζεται επίσης συστηματική παρακολούθηση των πληθυσμών του. <ref>Χαράλαμπος Αλιβιζάτος & Γιώργος Χανδρινός in Χανδρινός Γιώργος (Ι), σ. 266</ref>
==Άλλες ονομασίες==
Ο Κραυγαετός είναι πιθανότατα, ο Νηττοφόνος, ή Μορφνός, ή Πλάγγος των αρχαίων. <ref>Απαλοδήμος, σ. 21</ref> Στην [[κύπρος|Κύπρο]] αποκαλείται Κράχτης <ref>Σφήκας, σ. 25</ref> και Φλυαρογεράκα. <ref> http://avibase.bsc-eoc.org/</ref>
== Σημειώσεις ==
<div style="font-size:90%">
'''i.''' {{Note_label|I|i|none}} Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το [[Γένος (βιολογία)|γένος]] ''Clanga'', ανήκει στην ξεχωριστή υποοικογένεια (Buteoninae). Όμως, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση αυτής της ταξινόμησης, γι’αυτό ακολουθείται η κατά Howard & Moore και ITIS άποψη, που αποτελούν τις εγκυρότερες επιστημονικές πηγές.
 
'''ii.''' {{Note_label|I|ii|none}} Για την συγκεκριμένη απόδοση, βλ. Ονοματολογία.
Σήμερα φωλιάζει στην Κεντρική (Θεσσαλία) και Βόρεια Ελλάδα, με σποραδικές εμφανίσεις στα νησιά (Κρήτη), κατά τη μετανάστευση, σε αριθμούς που μειώνονται συνεχώς. Οι κύριες αιτίες είναι περιβαλλοντικές: αποψίλωση των πεδινών δασών, αποξήρανση ελωδών εκτάσεων και εντατική υλοτομία.<ref>«Κόκκινο Βιβλίο», σ. 203</ref> Παρά την [[λαθροθηρία]], που πάντοτε είναι πρόβλημα, δεν φαίνεται αυτή να είναι η κύρια αιτία μείωσης του πληθυσμού του, ίσως όμως να είναι τα φυτοφάρμακα, ιδιαίτερα στις περιοχές διατροφής του (έλη, υγρά λιβάδια), οι οποίες και πρέπει να διαφυλαχθούν.<ref>«Κόκκινο Βιβλίο», σ. 216-7</ref>
 
Ειδικά στην [[Ελλάδα]], έχει ενταχθεί στην κατηγορία Τρωτά (Vulnerable).<ref>«Κόκκινο Βιβλίο», σ. 216</ref>
 
==Άλλες ονομασίες==
Ο Κραυγαετός είναι πιθανότατα, ο Νηττοφόνος, ή Μορφνός, ή Πλάγγος των αρχαίων.<ref>Απαλοδήμος, σ. 21</ref>
 
==Παραπομπές==
{{Παραπομπές|230em}}
 
==Πηγές==
*Βλάχος, Χ. 1989. ''Η οικολογία του Κραυγαετού (Aquila pomarina) στο δάσος Δαδιάς του Νομού Έβρου''. Διδακτορική Διατριβή, Τμήμα Δασολογίας κα Φυσικού Περιβάλλοντος, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 119 σελίδες.
{{wikispecies|Aquila pomarina|Aquila pomarina}}
*Acar B., M. Beaman & R. F. Porter: ''Status and Migration of Birds of Prey in Turkey. In: R. D. Chancellor (Hrsg.)'': World Conference on Birds of Prey. Vienna, 1–3 October, 1975. Report of Proceedings. International Council for Bird Preservation, Hampshire, 1977: S. 182–187
{{commonscat}}
*Bishop, K. David (1999): ''Preliminary notes on some birds in Bhutan''. Forktail 15: 87-91. PDF fulltext
*Howard and Moore, ''Checklist of the Birds of the World'', 2001.
*Brazil, M. 2009. ''Birds of East Asia: eastern China, Taiwan, Korea, Japan, eastern Russia''. Christopher Helm, London.
*Collin Harrison, ''Nests, Eggs and Nestlings Of British and European Birds'', Collins, 1988.
*del Hoyo, J., Collar, N.J., Christie, D.A., Elliott, A. and Fishpool, L.D.C. 2014. ''HBW and BirdLife International Illustrated Checklist of the Birds of the World''. Lynx Edicions BirdLife International.
*del Hoyo, J.; Elliott, A.; Sargatal, J. 1994. ''Handbook of the Birds of the World, vol. 2: New World Vultures to Guineafowl''. Lynx Edicions, Barcelona, Spain.
*Dovrat E.: ''The Kefar Kassem Raptor Migration Survey, Autumns 1977–1987: a brief summary''. In: D. Yekutiel (Hrsg.): Raptors in Israel: Passage and wintering populations. Eilat, 1991: S. 13–30
*Drobelis E.: ''On the Biology of the Lesser Spotted Eagle Aquila pomarina in Lithuania''. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: S. 283-284.
*Ferguson-Lees, J. and Christie, D.A. 2001. ''Raptors of the world''. Christopher Helm, London.
*Forsman D.: ''The Raptors of Europe and the Middle East – A Handbook of Field Identification''. T & A D Poyser, London, 1999: S. 316–347
*Handrinos, G. (1987): ''The significance of Greece for migrating and wintering raptors''. In “Rapaci mediterranei III”. Suppl. Ric. Biol. Selvaggina 12:99-113
*Haraszthy L., J. Bagyura & T. Szitta: Zur Biologie des Schreiadlers Aquila pomarina in Ungarn. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 305–312.
*Helbig Andreas J., Ingrid Seibold, Annett Kocum, Dorit Liebers, Jessica Irwin, Ugis Bergmanis, Bernd U. Meyburg, Wolfgang Scheller, Michael Stubbe and Staffan Bensch: ''Genetic differentiation and hybridization between greater and lesser spotted eagles (Accipitriformes: Aquila clanga, A. pomarina)''. Journal of Ornithology, Band 146, Heft 3, 2005: S. 226-234.
*IUCN. 2013. IUCN Red List of Threatened Species (ver. 2013.2). Available at:http://www.iucnredlist.org. (Accessed: November 2015).
*Ivanovsky V.: Notes on the breeding biology of Spotted Eagles Aquila clanga and A. pomarina in Byelorussia. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 297–299.
*Kemp A.: ''Concentration of non-breeding Lesser Spotted Eagles Aquila pomarina at abundant food: a breeding colony of Red-billed Quelea Quelea quelea in the Kruger National Park, South Africa''. Acta ornithoecologica 4, 2001: S. 325–329.
*Mebs T. & D. Schmidt: Die Greifvögel Europas, Nordafrikas und Vorderasiens. Franckh-Kosmos, Stuttgart 2006, ISBN 3-440-09585-1: S. 188
*Meyburg B.-U., C. Meyburg., T. Bělka, O. Šreibr & J. Vrana: ''Migration, wintering and breeding of a Lesser Spotted Eagle (Aquila pomarina) from Slovakia tracked by satellite''. Journal of Ornithology 145, 2004: S. 1–7.
*Meyburg, Bernd-U.; Eichaker, Xavier; Meyburg, Christiane & Paillat, Patrick (1995): ''Migrations of an adult Spotted Eagle tracked by satellite''. Brit. Birds 88: 357-361. PDF fulltext
*Parry, S.J., Clark, W.S. and Prakash, V. 2002. ''On the taxonomic status of the Indian Spotted Eagle Aquila hastata''. Ibis 144: 665-675.
*Porter, R.; Aspinall, S. 2010. ''Birds of the Middle East''. Christopher Helm, London.
*Rich, T.D.; Beardmore, C.J.; Berlanga, H.; Blancher, P.J.; Bradstreet, M.S.W.; Butcher, G.S.; Demarest, D.W.; Dunn, E.H.; Hunter, W.C.; Inigo-Elias, E.E.; Martell, A.M.; Panjabi, A.O.; Pashley, D.N.; Rosenberg, K.V.; Rustay, C.M.; Wendt, J.S.; Will, T.C. 2004. ''Partners in flight: North American landbird conservation plan''. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY.
*Scheller W. & B.-U. Meyburg: Untersuchungen zur Brutbiologie und Nahrungsökologie des Schreiadlers Aquila pomarina mittels ferngesteuerter Videokamera: Zur Technik und einigen Ergebnissen. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 245–256.
*Scheller W., U. Bergmanis, B.-U. Meyburg, B. Furkert, A. Knack & S. Röper: Raum-Zeit-Verhalten des Schreiadlers (Aquila pomarina). Acta ornithoecologica 4.2–4, 2001: S. 75–236.
*Sibley, C.G. and Monroe, B.L. 1990. ''Distribution and Taxonomy of Birds of the World''. Yale University Press, New Haven, USA.
*Sibley, C.G. and Monroe, B.L. 1993. ''A supplement to 'Distribution and Taxonomy of Birds of the World''. Yale University Press, New Haven, USA.
*Snow, D.W. and Perrins, C.M. 1998. ''The Birds of the Western Palearctic, Volume 1: Non-Passerines''. Oxford University Press, Oxford.
*Strix, 2012. ''Developing and testing the methodology for assessing and mapping the sensitivity of migratory birds to wind energy development''. BirdLife International, Cambridge.
*Tsovel A. & D. Allon: ''Soaring bird migration survey in the Northern Valleys of Israel, Autumns 1988–1990. In: D. Yekutiel (Hrsg.): Raptors in Israel: Passage and wintering populations''. Eilat, 1991: S. 31–45
*Väli, Ülo (2006): ''Mitochondrial DNA sequences support species status for the Indian Spotted Eagle Aquila hastata''. Bull. B.O.C. 126(3): 238-242. PDF fulltext
*Väli, Ülo & Lõhmus, Asko (2004): ''Nestling characteristics and identification of the lesser spotted eagle Aquila pomarina, greater spotted eagle A. clanga, and their hybrids''. J. Ornithol. 145(3): 256-263. doi:10.1007/s10336-004-0028-7 PDF fulltext
==Βιβλιογραφία==
*«Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας» (RDB), Αθήνα 1992
*Bertel Bruun, ''Birds of Britain and Europe'', Hamlyn 1980.
*Bob Scott and Don Forrest, ''The Birdwatcher’s Key'', Frederick Warne & Co, 1979
*Christopher Perrins, ''Birds of Britain and Europe'', Collins 1987.
*BertelColin BruunHarrison & Alan Greensmith, ''Birds of Britainthe and EuropeWorld'', HamlynEyewitness Handbooks, London 1980.1993
*HermannColin Heinzel, RSR Fitter & John ParslowHarrison, ''BirdsNests, of BritainEggs and EuropeNestlings withOf North AfricaBritish and MiddleEuropean EastBirds'', Collins, 19951988.
*Dennis Avon and Tony Tilford, ''Birds of Britain and Europe, a Guide in Photographs'', Blandford 1989
*Πάπυρος Λαρούς-Μπριτάνικα, τόμος 3 , λήμμα «Αετός»
*Detlef Singer, ''Field Guide to Birds of Britain and Northern Europe'', The Crowood Press, Swindon 1988
*Ιωάννη Όντρια, ''Πανίδα της Ελλάδας'', τόμος ''Πτηνά''.
*Enticott Jim and David Tipling: ''Photographic Handbook of the Seabirds of the World'', New Holland, 1998
*Γ. Χανδρινού-Α. Δημητρόπουλου, ''Αρπακτικά Πουλιά της Ελλάδας'', εκδόσεις Ευσταθιάδη, Αθήνα, 1982.
*Gray, Mary Taylor ''The Guide to Colorado Birds'', Westcliffe Publishers, 1998
*Handrinos, G. (1987): The significance of Greece for migrating and wintering raptors. In “Rapaci mediterranei III”. Suppl. Ric. Biol. Selvaggina 12:99-113
*Handrinos & Akriotis, ''The Birds of Greece'', Helm 1997
*Hermann Heinzel, RSR Fitter & John Parslow, Birds of Britain and Europe with North Africa and Middle East, Collins, 1995
*Howard and Moore, ''Checklist of the Birds of the World'', 2003.
*Jim Flegg, ''Field Guide to the Birds of Britain and Europe'', New Holland, London 1990
*Jobling, J. 1991. ''A dictionary of scientific bird names''. University Press, Oxford.
*Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, ''Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης'', ΕΟΕ, 2007
*Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant, ''Τα Πουλιά της Ελλάδας Της Κύπρου και της Ευρώπης'', Collins
*Linnaeus, Carolus (1758). ''Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis''. Tomus I. Editio decima, reformata (in Latin). Holmiae (Laurentii Salvii).
*Peter Colston and Philip Burton, ''Waders of Britain and Europe'', Hodder & Stoughton, 1988
*R. Grimmett, C. Inskipp, T. Inskipp, ''Birds of Nepal'', Helm 2000
*Rob Hume, RSPB ''Complete Birds of Britain and Europe'' DK, 2002
*Γ. Χανδρινός, Α. Δημητρόπουλος, ''Αρπακτικά Πουλιά της Ελλάδας'', Αθήνα 1982
*Valpy, Francis Edward Jackson, ''An Etymological Dictionary of the Latin Language''
*Βασίλη Κλεισούρα, ''Εργοφυσιολογία'', εκδ. Συμμετρία, Αθήνα 1990
*Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, ''Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας'', Αθήνα 2002
*Γιώργος Σφήκας, ''Πουλιά και Θηλαστικά της Κρήτης'', Ευσταθιάδης, 1989
*Γιώργος Σφήκας, ''Πουλιά και Θηλαστικά της Κύπρου'', Ευσταθιάδης, 1991
*Ιωάννη Όντρια (I), ''Πανίδα της Ελλάδας'', τόμος ''Πτηνά''.
*Ιωάννη Όντρια (II), ''Συστηματική Ζωολογία'', τεύχος 3.
*Ιωάννου Χατζημηνά, ''Επίτομος Φυσιολογία'', εκδ. Γρ. Παρισιάνου, Αθήνα 1979
*Ντίνου Απαλοδήμου, ''Λεξικό των ονομάτων των πουλιών της Ελλάδας'', 1988.
*''Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα'', εκδ. 1996 (ΠΛΜ)
*«Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας, Αθήνα 1992»
*''Πάπυρος Λαρούς'', εκδ. 1963 (ΠΛ)
*B. Acar, M. Beaman & R. F. Porter: Status and Migration of Birds of Prey in Turkey. In: R. D. Chancellor (Hrsg.): World Conference on Birds of Prey. Vienna, 1–3 October, 1975. Report of Proceedings. International Council for Bird Preservation, Hampshire, 1977: S. 182–187
*''Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά της Ελλάδας'' (ΣΠΕΕ), ΕΟΕ 1994
*E. Dovrat: The Kefar Kassem Raptor Migration Survey, Autumns 1977–1987: a brief summary. In: D. Yekutiel (Hrsg.): Raptors in Israel: Passage and wintering populations. Eilat, 1991: S. 13–30
*Σταύρακας Λευτέρης & Σπύρος Σκαρέας: ''Τα πουλιά της Αττικής'', WildGreece Editions, 2015
*E. Drobelis: On the Biology of the Lesser Spotted Eagle Aquila pomarina in Lithuania. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: S. 283-284.
*Χανδρινός Γιώργος (Ι), «Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας»
*D. Forsman: The Raptors of Europe and the Middle East – A Handbook of Field Identification. T & A D Poyser, London 1999: S. 316–331
*L. Haraszthy, J. Bagyura & T. Szitta: Zur Biologie des Schreiadlers Aquila pomarina in Ungarn. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 305–312.
*V. Ivanovsky: Notes on the breeding biology of Spotted Eagles Aquila clanga and A. pomarina in Byelorussia. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 297–299.
*A. Kemp: Concentration of non-breeding Lesser Spotted Eagles Aquila pomarina at abundant food: a breeding colony of Red-billed Quelea Quelea quelea in the Kruger National Park, South Africa. Acta ornithoecologica 4, 2001: S. 325–329.
*T. Mebs & D. Schmidt: Die Greifvögel Europas, Nordafrikas und Vorderasiens. Franckh-Kosmos, Stuttgart 2006, ISBN 3-440-09585-1: S. 188
*B.-U. Meyburg, C. Meyburg., T. Bělka, O. Šreibr & J. Vrana: Migration, wintering and breeding of a Lesser Spotted Eagle (Aquila pomarina) from Slovakia tracked by satellite. Journal of Ornithology 145, 2004: S. 1–7.
*W. Scheller & B.-U. Meyburg: Untersuchungen zur Brutbiologie und Nahrungsökologie des Schreiadlers Aquila pomarina mittels ferngesteuerter Videokamera: Zur Technik und einigen Ergebnissen. In: Meyburg, B.-U. & Chancellor, R. D. (eds): Eagle Studies. WWGBP, Berlin, London, Paris 1996, ISBN 3-9801961-1-9: 245–256.
*W. Scheller, U. Bergmanis, B.-U. Meyburg, B. Furkert, A. Knack & S. Röper: Raum-Zeit-Verhalten des Schreiadlers (Aquila pomarina). Acta ornithoecologica 4.2–4, 2001: S. 75–236.
*A. Tsovel & D. Allon: Soaring bird migration survey in the Northern Valleys of Israel, Autumns 1988–1990. In: D. Yekutiel (Hrsg.): Raptors in Israel: Passage and wintering populations. Eilat, 1991: S. 31–45
*C. G. Vlachos & N. K. Papageorgiou: Breeding biology and feeding of the Lesser Spotted Eagle Aquila pomarina in Dadia Forest, North-Eastern Greece. In: Meyburg, B.-U. &
 
{{Ενσωμάτωση κειμένου|de|Schreiadler}}
1.955

επεξεργασίες