Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Απάτη (μυθολογία)»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
(Απάτη -Άτη/Αάτη (ξεκαθάρισμα σύγχυσης))
μ
Η '''Απάτη''' στην [[ελληνική μυθολογία]] ήταν η προσωποποίηση ή πνεύμα (δαίμονας) της εξαπάτησης, παραπλάνησης, πονηριάς και της απάτης. Ο [[Ησίοδος]] αναφέρει στη [[Θεογονία]] την Απάτη ως κόρη (από παρθενογένεση) της [[Νυξ|Νυκτός]], όπως ήταν ο [[Μόρος]], η Κηρ, ο [[Θάνατος (μυθολογία)|Θάνατος]], ο [[Ύπνος (μυθολογία)|Ύπνος]], τα [[Όνειροι|Όνειρα]], ο [[Μώμος]], η [[Οιζύς]], οι [[Εσπερίδες]], οι [[Μοίρες]], οι [[Κήρες]], η [[Νέμεσις]], η [[Φιλότης (μυθολογία)|Φιλότης]], το [[Γήρας (μυθολογία)|Γήρας]] και η [[Έρις]].<ref>Βλ. στην Εισαγωγή του [[Παναγής Λεκατσάς|Παναγή Λεκατσά]] στο {{cite book|author=Ησίοδου|title=Θεογονία - Ασπίς - Αποσπάσματα Ηοιών|others=(Μετάφραση, σχόλια Π. Λεκατσά)|location=Αθήνα|publisher=Ιω. & Π. Ζαχαρόπουλος (<small>Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων Πεζογράφων και Ποιητών, αρ. 37</small>)|year=1939|pages=79}} Πρβ. ''Θεογονία'' ([[s:Σελίδα%3AHesiodi_Carmina_(1908).djvu/24|223-225]]): «/.../ τίκτε δὲ καὶ Νέμεσιν, πῆμα θνητοῖσι βροτοῖσι, / Νὺξ ὀλοή· μετὰ τὴν δ᾽ Ἀπάτην τέκε καὶ Φιλότητα / Γῆράς τ᾽ οὐλόμενον, καὶ Ἔριν τέκε καρτερόθυμον».</br>
Στη συνέχεια αναφέρει ότι από την Έριδα γεννήθηκαν ο Πόνος, η [[Λήθη (μυθολογία)|Λήθη]], ο Λιμός, τα Άλγη, οι Υσμίνες, οι Φόβοι, οι Μάχες, οι Ανδρικτασίες, τα Νείκη, οι Ψευδολογίες, οι Αμφιλογίες, η Δυσνομία, η ''Άτη'', και ο [[Όρκος (μυθολογία)|Όρκος]]: «αὐτὰρ Ἔρις στυγερὴ τέκε μὲν Πόνον ἀλγινόεντα / Λήθην τε Λιμόν τε καὶ Ἄλγεα δακρυόεντα / Ὑσμίνας τε Μάχας τε Φόνους τ᾽ Ἀνδροκτασίας τε / Νείκεά τε Ψεύδεά τε Λόγους τ᾽ Ἀμφιλλογίας τε / 230 Δυσνομίην τ᾽ Ἄτην τε, συνήθεας ἀλλήλῃσιν, / Ὅρκόν θ᾽, ὃς δὴ πλεῖστον ἐπιχθονίους ἀνθρώπους / πημαίνει, ὅτε κέν τις ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσῃ» (βλ. ''Θεογονία'' [226-232], στο [http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=2&page=5 Ψηφίδες για την ελληνική γλώσσα], ''[[Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας]]''. Ανακτήθηκε στις 24-12-2016.</br>
Σε ορισμένες εκδόσεις η ''Ἄτη'' γραφόταν ως ''Ἀάτη'' και συγχεόταν με την ''Απάτη'': «Δυσνομίην τ᾽ Ἀάτην τε, συνήθεας ἀλλήλῃσιν» (''Θεογονία'', [[s:Σελίδα%3AHesiodi_Carmina_(1908).djvu/25|230]]). Ο Λεκατσάς μεταφράζει την ''Ἀάτην'' ως Απάτη (βλ. ''Θεογονία - Ασπίς - Αποσπάσματα Ηοιών'', σ. 123). Στα αρχαία ελληνικά ''ἀτη'' ήταν η «σύγχυσις φρενών», η απερισκεψία που οφειλόταν σε πλάνη που απέστελναν οι θεοί και ως θεότητα, η «Ἂτη» ήταν η προσωποποίηση της βλάβης του μυαλού και των απερίσκεπτων πράξεων. Βλ. {{cite book|title=[[Μεγάλο λεξικό της ελληνικής γλώσσας#Ελληνική μετάφραση|Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης]]|year=1901|publisher=Εκ του Tυπογραφείου των Καταστημάτων [[Ανέστης Κωνσταντινίδης|Ανέστη Κωνσταντινίδη]]|location=Αθήνα|volume=Α΄|page=427}}</ref>
 
26.886

επεξεργασίες