Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σύνταγμα της Ισπανίας»

Επιστροφή σε προηγούμενη έκδοση (ούτε μια πηγή) - Παρακαλώ προσθέστε πηγές
(Επιστροφή σε προηγούμενη έκδοση (ούτε μια πηγή) - Παρακαλώ προσθέστε πηγές)
Ετικέτα: Αντικατάσταση
Το '''Ισπανικό Σύνταγμα του 1978''' ([[ισπανικά]]: ''Constitución Española'') είναι ο τρέχων υπέρτατος νόμος του [[Ισπανία|Βασιλείου της Ισπανίας]]. Επικυρώθηκε μέσω δημοψηφίσματος στις 6 Δεκεμβρίου 1978 και υπογράφηκε από τον Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.<ref>https://boe.es/legislacion/documentos/ConstitucionINGLES.pdf</ref> Η υπογραφή του σηματοδοτεί την ισπανική μετάβαση στη δημοκρατία, έπειτα από μια σειρά γεγονότα που ακολούθησαν το θάνατο του [[Φρανθίσκο Φράνκο]] το 1975.<ref>http://www.history.com/this-day-in-history/spanish-king-ratifies-democratic-constitution</ref><ref>https://prezi.com/ehgu9ixcsu4-/the-constitution/</ref>
[[Αρχείο:Constitucion_espanola_1978.JPG|δεξιά|250x250px]]
Το '''Ισπανικό Σύνταγμα του 1978'''([[ισπανικά]]: ''Constitución Española'') είναι ο τρέχων υπέρτατος νόμος του [[Ισπανία|Βασιλείου της Ισπανίας]]. Επικυρώθηκε μέσω δημοψηφίσματος στις 6 Δεκεμβρίου 1978 και υπογράφηκε από τον Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ στις 27 Δεκεμβρίου και δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της 29ης Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. <ref>https://boe.es/legislacion/documentos/ConstitucionINGLES.pdf</ref> Η δημοσίευση του Συντάγματος σήμανε τη μετάβαση στη δημοκρατία, η οποία έλαβε χώρα ως ένα αποτέλεσμα του θανάτου στις 20 Νοεμβρίου 1975, του πρώην επικεφαλής του κράτους, στρατηγού Φράνκο, μια σειρά από πολιτικά γεγονότα και την ιστορική μετατροπή του πρώην δικτατορικού καθεστώτος σε ένα «κράτος κοινωνικό και δημοκρατίας που υποστηρίζει την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και τον πολιτικό πλουραλισμό ως ανώτερες αξίες του νομικού συστήματος, όπως διακηρύσσεται στο άρθρο 1 του Συντάγματος. Ενισχύει επίσης την αρχή της εθνικής κυριαρχίας, η οποία εδρεύει στον λαό, και καθιερώνει την κοινοβουλευτική μοναρχία ως μορφή κυβέρνησης. Καταργούνται οι Νόμοι του Βασιλείου, που εγκρίθηκε το 1938 και τροποποιήθηκε πολλές φορές μέχρι το 1977 ακριβώς για να ανοίξει δρόμο για τη δημοκρατία.<ref>http://www.history.com/this-day-in-history/spanish-king-ratifies-democratic-constitution</ref><ref>https://prezi.com/ehgu9ixcsu4-/the-constitution/</ref>
 
Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο [[Βασιλιάς της Ισπανίας]] είναι ο αρχηγός του κράτους. Ωστόσο, τα καθήκοντα του βασιλιά είναι απλώς συμβολικά και εκείνος δεν φέρει καμία εκτελεστική εξουσία.<ref>http://www.dailymail.co.uk/news/article-2662329/A-kiss-new-Queen-Spain-King-Felipe-takes-crown-tearful-Juan-Carlos-Letizia-worlds-glamorous-monarchs-wife.html</ref> Η κυβέρνηση, της οποίας ο πρόεδρος είναι χρισμένος από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, κατευθύνει την εκτελεστική εξουσία, ενώ η δικαστική εξουσία ασκείται από τους δικαστές.<ref>http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Hist_Normas/Norm/const_espa_texto_ingles_0.pdf</ref>
 
Το Σύνταγμα βασίζεται στην άρρηκτη ενότητα του ισπανικού Έθνους, την κοινή και αδιαίρετη πατρίδα όλων των Ισπανών, και δημιουργεί μια εδαφική οργάνωση που βασίζεται στην αυτονομία των δήμων, επαρχιών και αυτόνομων περιφερειών, που διέπουν συμπεριλαμβανομένης την αρχή της αλληλεγγύης. Οι τοπικές κοινότητες, όπως οι δήμοι και οι επαρχίες, απολαμβάνουν διοικητική αυτονομία και τα θεσμικά τους όργανα ενεργούν σύμφωνα με υπηρέτηση του νομικού πλαισίου που έχει θέσει το κράτος και οι αυτόνομες κοινότητες.
 
Ο βασιλιάς είναι ο αρχηγός του κράτους, σύμβολο της ενότητας και σταθερότητας και μετριάζει την τακτική λειτουργία των θεσμών, αναλαμβάνει την υψηλότερη εκπροσώπηση του ισπανικού κράτους στις διεθνείς σχέσεις, ιδιαίτερα με τις χώρες της ιστορικής κοινότητας της, και ασκεί λειτουργίες που αποδίδονται ρητά στο Σύνταγμα και τους νόμους. Οι πράξεις τους έχουν τυπικό χαρακτήρα, η απόφαση των οποίων εξαρτάται από την αρμόδια αρχή, κατά περίπτωση, είναι ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων, ή ένας υπουργός.
 
Στο συνταγματικό κείμενο καθιερώνεται έμμεσα η κατανομή των εξουσιών, η θεμελιώδης ιδέα της φιλελεύθερης σκέψης. Βάσει της εθνικής κυριαρχίας επιτρέπει την εκλογή, με καθολική ψηφοφορία(άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών), τους εκπροσώπους του κυρίαρχου λαού στο Κοινοβούλιο, σχεδιασμένο σαν ένα με δύο σώματα, που αποτελεί τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία . Και τα δύο μοιράζονται την νομοθετική εξουσία, αν και υπάρχει μια υπεροχή του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων, η οποία είναι επίσης αποκλειστικά υπεύθυνη για την ανάληψη του Προέδρου της κυβέρνησης και της ενδεχόμενης παύσης του με πρόταση μομφής ή ζήτημα εμπιστοσύνης . Ωστόσο, τόσο το Κογκρέσο όσο και η Γερουσία ασκούν καθήκον πολιτικού ελέγχου της κυβέρνησης μέσω κοινοβουλευτικών ερωτήσεων.
 
Η κυβέρνηση, της οποίας ο πρόεδρος ψηφίζεται από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, διευθύνει την εκτελεστική εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας διοίκησης . Τα μέλη της κυβέρνησης διορίζονται από τον πρόεδρο και, μαζί με αυτόν, απαρτίζουν το Συμβούλιο των Υπουργών, ένα όργανο που κατέχει την κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας.
 
Η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για την πολιτική της δράση ενώπιον του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων, το οποίο, αν χρειαστεί, μπορεί να την απορρίψει με πρόταση μομφής. Αυτό αναγκαστικά πρέπει να περιλαμβάνει έναν εναλλακτικό υποψήφιο που θα ψηφιστεί αμέσως ως πρόεδρος της κυβέρνησης.
 
Η δικαστική εξουσία ανήκει στους δικαστές και τα δικαστήρια, και το Γενικό Δικαστικό Συμβούλιο είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο της. Το Συνταγματικό Δικαστήριο ελέγχει τους νόμους και τις δράσεις της δημόσιας διοίκησης αν συμμορφώνονται με το Σύνταγμα.
 
==Ιστορικό==
[[Αρχείο:Escena_congreso_de_los_diputados_siglo_XIX_Eugenio_Lucas_Velázquez.jpg|αριστερά|250x250px]]
 
Η συνταγματική ιστορία της Ισπανίας έλαβε χώρα σε ολόκληρο τον δέκατο ένατο αιώνα και στις αρχές του εικοστού και χαρακτηρίζεται από τη δημιουργία πολλών συνταγματικών κειμένων, τα οποία έχουν συνήθως μικρή υποστήριξη και αδιαφορία από τους πολίτες. Όλα αυτά κάνουν τα συντάγματα να είχαν σύντομη διάρκεια.
 
==Μετάβαση==
 
Ο θάνατος του δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο, στις 20 του Νοεμβρίου του 1975, σηματοδότησε την έναρξη της διαδικασίας της ισπανικής μετάβασης προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Δύο ημέρες μετά το θάνατο του Φράνκο, ο Δον Χουάν Κάρλος I ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ισπανίας, ο οποίος είχε διοριστεί από τον δικτάτορα, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου περί της διαδοχής στον αρχηγό του κράτους, το 1947. Την 14η Μαΐου του 1977, ο Χουάν Κάρλος έγινε νόμιμος κληρονόμος των δικαιωμάτων του Alfonso XIII. Η αναγνώριση αυτή επιβεβαιώνεται στο Σύνταγμα, αναγνωρίζοντας τον Χουάν Κάρλος I ως θεματοφύλακα της "ιστορικής δυναστείας".
 
Τον Ιούλιο του 1976 παραιτήθηκε ο Προέδρου Κάρλος Ναβάρο Αρίας μετά την απόρριψη του σχεδίου του για την πολιτική μεταρρύθμιση. Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αδόλφο Σουάρεθ Γκονθάλεζ, διορίστηκε από το βασιλιά βάσει της νομοθεσίας.
 
Η κυβέρνηση Σουάρεθ έστειλε στο Κοινοβούλιο το νομοσχέδιο για την Πολιτική Μεταρρύθμιση, τον Οκτώβριο του 1976, το οποίο εγκρίθηκε και στη συνέχεια διεξήχθη δημοψήφισμα σύμφωνα με τις απαιτήσεις των Νόμων.
[[Αρχείο:TransicionCartelesCongreso1.jpg|αριστερά|200x200px]]
[[Αρχείο:Elecciones_generales_españolas_de_1977_-_distribución_del_voto.svg|δεξιά|250x250px]]
Στη συνέχεια, το βασιλικό νομοθετικό διάταγμα 20/1977, της 18η Μάρτη, επιλέγει ως εκλογικό σύστημα, το σύστημα D'Hondt και κρατική χρηματοδότηση των διαφόρων πολιτικών κομμάτων. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους νομιμοποιήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας . Όλα αυτά επέτρεψαν να διεξαχθούν οι πρώτες γενικές βουλευτικές εκλογές το 1977 μετά το Φεβρουάριο του 1936 και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
 
Ένας από τους πρώτους στόχους ήταν η σύνταξη ενός συντάγματος. Η Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων και Δημόσιων Ελευθεριών της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων διόρισε ένα έγγραφο από επτά βουλευτές που συνέταξαν ένα σχέδιο συντάγματος. Αυτά τα επτά άτομα, που έγιναν γνωστά ως " Πατέρες του Συντάγματος " ήταν οι : Γαβριήλ Cisneros (UCD), José Pedro Pérez-Llorca (UCD), Miguel Herrero και Rodriguez de Minon (UCD), Miquel Roca i Junyent(Pacte Democrtic per Catalunya), ο Manuel Fraga Iribarne (AP), ο Gregorio Peces-Barba (PSOE) και ο Jordi Solé Tura (PSUC).
 
Το προσχέδιο συζητήθηκε στην Επιτροπή και στη συνέχεια συζητήθηκε και εγκρίθηκε από τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων στις 21 Ιουλίου 1978. Στη συνέχεια, το κείμενο του Συνεδρίου εξετάστηκε από τη Συνταγματική Επιτροπή της Γερουσίας και την Ολομέλεια. Η ασυμφωνία μεταξύ του κειμένου που εγκρίθηκε από το Κογκρέσο και εκείνου που ενέκρινε η Γερουσία κατέστησε αναγκαία την παρέμβαση μιας κοινής επιτροπής Κογκρέσου και Γερουσίας, η οποία κατέληξε σε οριστικό κείμενο. Αυτό ψηφίστηκε και εγκρίθηκε την 31η Οκτωβρίου του 1978 με 325 ψήφους υπέρ (156 UCD, 110 Σοσιαλιστικής Ομάδας (103 PSOE - ΕΠΑ, πρώην 4 PSPκαι 3 ex PDPC), 20 του PCE, 9 AP, 8 κόμματος Καταλονίας (7 PDPC και 1 UDC), 1 CAIC και 7 της ομάδας εργασίας (4 ex-UCD, 4, 2 ex-PSP και 1 καταλανικό Κέντρο), 14 αποχές(7 PNV, 2 AP 1 κόμματος της Καταλονίας (1 ERC), 2 UCD και 2 κοινή Ομάδα (1 ex-UCD και 1 ERC)) και 6 ψήφοι κατά. Υπήρχαν επίσης 5 απουσίες (1 από UCD, 1 από PSOE, 1 από PNV και 1 από την Μικτή Ομάδα(1 πρώην UCD)). Στη Γερουσία υπήρξαν 226 ναι, 8 αποχές, 5 όχι και 14 απουσίες.
[[Αρχείο:Constitución 1978 sí.jpg|αριστερά|280x280εσ]]
 
Το Σύνταγμα, το οποίο υποβλήθηκε σε δημοψήφισμα, επικυρώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1978 από 87,78% των ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύουν το 58,97% της εκλογικής απογραφής. Το Σύνταγμα κυρώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου από τον βασιλιά και δημοσιεύθηκε στο ισπανικό ΦΕΚ στις 29 Δεκεμβρίου (δεν έγινε στις 28, επειδή ήταν αργία). Από το 1986, κάθε 6 Δεκεμβρίου είναι μια "εθνική ημέρα" .
 
Μόλις εγκρίθηκε το Σύνταγμα, το προηγούμενο "Cortes" διαλύθηκε και διεξήχθησαν οι γενικές εκλογές του 1979, με αποτέλεσμα παρόμοιο με εκείνο που επιτεύχθηκε πριν από δύο χρόνια. Ωστόσο, η αστάθεια του κράτους και του κυβερνώντος κόμματος (UCD) έληξε με την παραίτηση του Adolfo Suárez τον Ιανουάριο του 1981, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Leopoldo Calvo Sotelo . Στην ορκωμοσία του νέου Πρωθυπουργού, μια ομάδα φρουρών, υπό τις διαταγές του οποίου του αντισυνταγματάρχη Antonio Tejero, πραγματοποίησαν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, γνωστή ως 23-F . Η προεδρία του Calvo Sotelo έληξε μετά τις γενικές εκλογές του 1982, οι οποίες έδωσαν μια ευρεία νίκη στο PSOE .
 
==Δομή==
Το ισπανικό Σύνταγμα του 1978 αποτελείται από μία εισαγωγή προοίμιο, 169 άρθρα, διαιρούμενο σε έντεκα παραγράφους, τέσσερις πρόσθετες διατάξεις, εννέα μεταβατικές, ένα ακόμη άρθρο κι ένα τελικό.
 
Το περιεχόμενό του μπορεί να διαρθρωθεί σε ένα μέρος, με τις συνταγματικές αρχές και τα θεμελιώδη δικαιώματα, και ένα οργανικό μέρος, με την κατανομή των εξουσιών και την πολιτική και εδαφική οργάνωση.
 
==Εισαγωγή==
Ο Enrique Tierno Galván ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη της με τον Donato Fuejo, Ραούλ Morodo Leoncio, Pablo Lucas Verdú και Enrique Linde Paniagua. Το κείμενο κάνει ειδική αναφορά στις δημοκρατικές αξίες, στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το κράτος δικαίου και περιγράφει τους θεμελιώδεις στόχους του Συντάγματος.
 
Το ισπανικό έθνος, που επιθυμεί να εγκαθιδρύσει δικαιοσύνη, ελευθερία και ασφάλεια και να προωθήσει το καλό όλων εκείνων που το ενσωματώνουν, χρησιμοποιώντας την κυριαρχία του, διακηρύσσει τη βούλησή του για:
 
Εξασφάλιση της δημοκρατικής συνύπαρξης στο Σύνταγμα και τους νόμους σύμφωνα με μια δίκαιη οικονομική και κοινωνική τάξη. Προστατεύει όλους τους Ισπανούς και τους λαούς της Ισπανίας στην άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των πολιτισμών και των παραδόσεών τους, των γλωσσών και των θεσμών τους. Δημιουργείται μια δημοκρατική και προηγμένη κοινωνίας. Ως αποτέλεσμα, το σύνταγμα εγκρίνεται κι ο ισπανός λαός επικυρώνει τα εξής:
 
==ΣΥΝΤΑΓΜΑ==
===Πρώτο μέρος===
Στο ισπανικό Σύνταγμα, αυτό το κομμάτι αποτελείται από τις συνταγματικές αρχές που καθορίζουν την πολιτική και εδαφική διαμόρφωση του ισπανικού κράτους και την ταυτότητά του, καθώς και την απαρίθμηση και τη ρύθμιση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και των εγγυήσεών τους. Από την άλλη πλευρά, συμπεριλαμβάνονται οι κατευθυντήριες αρχές της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής (Τίτλος Ι). Με αυτό τον τρόπο, το δογματικό μέρος αποτελείται από:
 
Προκαταρκτικός τίτλος(άρθρα 1 έως 9)
Τίτλος Ι, " Θεμελιώδη δικαιώματα και υποχρεώσεις "(άρθρα 10 έως 55)
Κεφάλαιο Ι, " Στους Ισπανούς και τους αλλοδαπούς "(άρθρα 11 έως 13)
Κεφάλαιο ΙΙ, " Δικαιώματα και ελευθερίες "(άρθρα 14 έως 38)
Τμήμα Ι " Θεμελιώδη δικαιώματα και δημόσιες ελευθερίες "(άρθρα 15 έως 29)
Τμήμα II " Σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών "(άρθρα 30 έως 38)
Κεφάλαιο ΙΙΙ " Κατευθυντήριες αρχές της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής "(άρθρα 39 έως 52)
Κεφάλαιο IV, " Εγγυήσεις Θεμελιωδών Ελευθεριών και Δικαιωμάτων "(άρθρα 53 και 54)
Κεφάλαιο V, " σχετικά με την αναστολή των δικαιωμάτων και των ελευθεριών "(άρθρο 55)
Οργανικό μέρος
Η δομή του κράτους σχεδιάζεται να ρυθμίζει τα βασικά όργανα που ασκούνται από τις κρατικές εξουσίες. Το ισπανικό σχέδιο του συστήματος να διατηρεί την τριμερή κατανομή των αρμοδιοτήτων των Μοντεσκιέ, μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας, νομοθετική και δικαστική εξουσία . Τα αντίστοιχα τμήματα του ισπανικού Συντάγματος είναι τα εξής:
 
Τίτλος II, « De la Corona »(άρθρα 56 έως 65)
Τίτλος ΙΙΙ, " των γενικών δικαστηρίων "(άρθρα 66 έως 96)
Τίτλος IV, " για την κυβέρνηση και τη διοίκηση "(άρθρα 97 έως 107)
Τίτλος V, " Σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ κυβέρνησης και Cortes Generales "(άρθρα 108 έως 116)
Τίτλος VI, " Σχετικά με το δικαστικό σώμα "(άρθρα 117 έως 127)
Τίτλος VII, " Οικονομία και οικονομικά "(άρθρα 128 έως 136)
Τίτλος VIII, " Σχετικά με την εδαφική οργάνωση του κράτους "(άρθρα 137 έως 158)
Τίτλος IX, " Από το Συνταγματικό Δικαστήριο "(άρθρα 159 έως 165)
Τίτλος X, " Σχετικά με τη συνταγματική μεταρρύθμιση "(άρθρα 166 έως 169).
Το Σύνταγμα τελειώνει με:
 
4 Επιπλέον διατάξεις,
9 Μεταβατικές διατάξεις,
1 Η κατάργηση της πρόβλεψης,
1 Τελική διάταξη.
Χαρακτηριστικά
 
Μνημείο για το Σύνταγμα του 1978 στη Μαδρίτη, που βρίσκεται στην Plaza San Juan de la Cruz, στους δρόμους του Βιτρούβιου και το Paseo de la Castellana στη Μαδρίτη .
Είναι ένα γραπτό σύνταγμα που αποτελεί μέρος της παράδοσης της ηπειρωτικής δικαίου και σε αντίθεση με το σύστημα αγγλικά, το Σύνταγμα της οποίας δεν συλλέγονται σε ένα συγκεκριμένο κείμενο, αλλά προέρχεται από ένα διαφορετικό σύνολο των τελωνειακών και των κειμένων, κατά μήκος της μακράς συνταγματικής ιστορίας.
 
Είναι άκαμπτο σύνταγμα, στο μέτρο που περιέχει μια ειδική διαδικασία για τη μεταρρύθμιση των αρχών της. Αντίθετα, τα ευέλικτα συντάγματα θα είναι εκείνα που μπορούν να τροποποιηθούν από τον συνηθισμένο νομοθέτη, περίπτωση του αγγλικού συστήματος.
 
Η ακαμψία εκδηλώνεται στον Τίτλο Χ, ο οποίος υποδεικνύει τη διαδικασία της συνταγματικής τροποποίησης, 23 που επίσης καθιερώνει την ανάγκη μιας επιδεινούμενης διαδικασίας για την τροποποίηση ορισμένων συνταγματικών αρχών. 24 Επομένως, το κείμενο είναι ασφαλές από τις τροποποιήσεις που έγιναν στο πλαίσιο της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας και, ωστόσο, μπορεί να προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές πραγματικότητες χωρίς διακοπή της νομικής συνέχειας του νομικού συστήματος.
 
Από την άλλη πλευρά, είναι ένα παράγωγο Σύνταγμα, δεδομένου ότι παρακολουθεί το συγκριτικό δίκαιο δεν περιλαμβάνει ριζοσπαστικές καινοτομίες, αλλά βασίζεται στην ισπανική ιστορική συνταγματικής διακυβέρνησης, και ειδικά σε ευρωπαϊκά συντάγματα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο .
 
Το ισπανικό Σύνταγμα του 1978 είναι το δεύτερο πιο εκτεταμένο στην ιστορία του ισπανικού συνταγματισμού μετά το Σύνταγμα του 1812 . Περιέχει 169 άρθρα, επιπλέον των εννέα μεταβατικών διατάξεων, τέσσερις πρόσθετες διατάξεις, μία κατάργηση και μία τελική.
 
Συνταγματικές αρχές
Οι συνταγματικές αρχές αποτελούν τη θεμελιώδη βάση του Συντάγματος, που είναι το ιδεολογικό-πολιτικό υπόστρωμα στο οποίο βασίζεται. Εκτός από την υποστήριξη των ίδιων των συνταγματικών αρχών, οι συνταγματικές αρχές έχουν μια ιδιαίτερη ερμηνευτική και ερμηνευτική αξία . Δεδομένης της θέσης της στο Σύνταγμα, η τροποποίησή της είναι ιδιαίτερα επιδεινούμενη και συγκρίσιμη με αυθεντική συνταγματική αλλαγή.
 
Η αποτελεσματικότητα των συνταγματικών αρχών εξαπέλυσε διαμάχη μεταξύ του δόγματος, το οποίο αμφισβητεί τον πιθανό κανονιστικό του χαρακτήρα ή την προγραμματική του ουσία. Η πρώτη θα σήμαινε ότι οι συνταγματικές αρχές θα δεσμεύονται σε δημόσιες αρχές, ενώ οι προγραμματικές αποτελεσματικότητα περιλαμβάνει μια απλή κατευθυντήρια γραμμή ή σύσταση, οι δημόσιες αρχές στα concretions των αρχών που καθιστά το Σύνταγμα μαζί διατάξεις της εξακολουθούν να υπόκεινται, αλλά όχι οι ίδιες οι αρχές.
 
Το Σύνταγμα κάνει ρητή αναφορά στις αρχές της μνείας νομιμότητας των κανονιστικών ιεραρχία, τη δημοσιότητα των κανόνων της αναδρομικότητας των δυσμενών ή περιοριστικές των ατομικών δικαιωμάτων, ποινικές διατάξεις ασφάλειας δικαίου, της λογοδοσίας, και, τέλος, την αρχή της απαγόρευσης την αυθαιρεσία των δημόσιων δυνάμεων. 25
 
Από την άλλη πλευρά, η γενικότητα του δόγματος τονίζει ως συνταγματικές αρχές εκείνες που περιέχονται στα δύο πρώτα άρθρα του ισπανικού Συντάγματος, τα οποία αναφέρουν:
 
Άρθρο 1 .
 
1. Η Ισπανία συγκροτείται ως κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου, το οποίο υποστηρίζει την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και τον πολιτικό πλουραλισμό ως ανώτερες αξίες του νομικού της συστήματος.
 
2. Η εθνική κυριαρχία κατοικεί στον ισπανικό λαό, από τον οποίο προέρχονται οι εξουσίες του κράτους
 
3. Η πολιτική μορφή του ισπανικού κράτους είναι η κοινοβουλευτική μονάρχη.
Άρθρο 2 . Το Σύνταγμα βασίζεται στην άρρηκτη ενότητα του ισπανικού Έθνους, την κοινή και αδιαίρετη πατρίδα όλων των Ισπανών, και αναγνωρίζει και εγγυάται το δικαίωμα στην αυτονομία των εθνοτήτων και των περιφερειών που ενσωματώνουν και την αλληλεγγύη μεταξύ τους.
 
Από τις προαναφερθείσες αρχές, το δόγμα εξάγει τις ακόλουθες αρχές:
 
Κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου.
Κοινοβουλευτική μοναρχία.
Κατάσταση των αυτονομιών.
Κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου
Το άρθρο 1.1 συνεπάγεται τη σύσταση ενός κοινωνικού και δημοκρατικού κράτους δικαίου, μιας έννοιας που συνδυάζει τρεις ιδέες διαφορετικής ιστορικής προέλευσης, τις οποίες το συνταγματικό κείμενο θεωρεί ενωμένες και αλληλεξαρτώμενες:
 
Κράτος δικαίου
Κύριο άρθρο: Κράτος δικαίου
Ιστορικά, το κράτος δικαίου υποτίθεται ότι η υποβολή κρατικής εξουσίας στο νομικό κανόνα αποτελεί εγγύηση της ατομικής ελευθερίας των ατόμων.
 
Το Σύνταγμα αντανακλά αυτή την αρχή που κατοχυρώνει μια κατανομή αρμοδιοτήτων, στην οποία ο νομοθέτης έχει άμεση δημοκρατική νομιμοποίηση, νόμους που προέρχονται απολαύσετε ιεραρχική υπεροχή έναντι των υπόλοιπων κανονισμών της παραγωγής του κράτους. Σε Επιπλέον, η ιεραρχική δικαστικό σώμα απολαμβάνει την ανεξαρτησία της από τις άλλες δυνάμεις, προκειμένου να διασφαλιστεί η αμεροληψία του.
 
Για να ολοκληρωθεί η συνειδητοποίηση ότι το Σύνταγμα κάνει το κράτος δικαίου, θα πρέπει να σημειωθεί η αρχή της νομιμότητας των διοικητικών, σύμφωνα με την οποία η απόδοση της δημόσιας διοίκησης διέπεται από το δίκαιο, με χωρίς δικαίωμα σε μια παράσταση που δεν έχει ρυθμιστική κάλυψη. Είναι ο λεγόμενος θετικός δεσμός των δημοσίων εξουσιών, που αντικατοπτρίζεται στο άρθρο 9.1 του Συντάγματος. Σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε την απαγόρευση της αυθαιρεσίας των δημόσιων εξουσιών που προβλέπονται στο άρθρο 9.3.
 
Η αρχή της ποινικής, φορολογικής και διαδικαστικής νομιμότητας περιλαμβάνεται επίσης ρητά στο νομικό σύστημα.
 
Μέλος με βάση κανόνες δικαίου, περιέγραψε επίσης τα χαρακτηριστικά που θα τους έχουν προς το συμφέρον της μεγαλύτερης ασφάλειας δικαίου. Έτσι, το άρθρο 9.3 διακηρύσσει την αρχή της δημοσιότητας των κανόνων και της αρχής της μη αναδρομικότητας των δυσμενών ή περιοριστικές των ατομικών δικαιωμάτων τιμωρητική διατάξεις.
 
Κοινωνική κατάσταση
Κύριο άρθρο: Κοινωνική κατάσταση
Το Σύνταγμα αναγνωρίζει το κοινωνικό κράτος στο προοίμιο και στο πρώτο άρθρο. Η εξέλιξή της βρίσκεται στο κεφάλαιο ΙΙΙ του τίτλου Ι και στον τίτλο VII.
 
Η εκδήλωση του κοινωνικού κράτους συνεπάγεται ότι οι δημόσιες αρχές όχι μόνο επιτρέπουν την ισότητα και την ελευθερία αλλά πρέπει να παρεμβαίνουν ενεργά για την προώθηση αυτών των αξιών και την άρση των εμποδίων που παρεμποδίζουν ή παρεμποδίζουν την πληρότητά τους. 26
 
Εάν το κράτος δικαίου υπονομεύει ένα όριο στις δημόσιες εξουσίες για να εξασφαλίσει μια σφαίρα ισότητας και ελευθερίας στο άτομο, το κοινωνικό κράτος ζητά από τις δημόσιες αρχές να αναπτύξουν μια δραστηριότητα που στοχεύει στην επίτευξη ουσιαστικής ισότητας και αποτελεσματικής ελευθερίας.
 
Έτσι, το Σύνταγμα περιέχει μια σειρά διατάξεων, όπου η αναδιανομή του εισοδήματος απλά ψάχνουν 27 και δίκαιη. 28
 
Μαζί με αυτή την οικονομική ανακατανομή, το Σύνταγμα προτείνει ένα παρεμβατικό κράτος για την προστασία ορισμένων αγαθών, όπως η στέγαση, η υγεία, η εργασία ή η πρόσβαση στον πολιτισμό. Έτσι, για παράδειγμα, το άρθρο 40.2 αναφέρει την παρέμβαση για την εξασφάλιση επαρκών συνθηκών εργασίας, ενώ το άρθρο 41 μιλά για την κοινωνική ασφάλιση και το άρθρο 42 για την καθολική πρόσβαση στη δημόσια υγεία.
 
Παρόλο που το κοινωνικό κράτος του ισπανικού Συντάγματος έχει έμμεσο ιστορικό υπόβαθρο στο ισπανικό Σύνταγμα του 1931, το άμεσο παρελθόν βρίσκεται στο άρθρο 20 του Θεμελιώδους Νόμου της Βόννης .
 
Γερμανικά δόγμα συνέλαβε την Sozialstaat βασίζεται σε δύο θεμελιώδεις θέσεις: πρώτον, υπερασπίστηκε από τον Ernst Forsthoff, δήλωσε ότι ο κοινωνικός χαρακτήρας του βασικού νόμου πλαισιώνεται αποκλειστικά στο πλαίσιο της δραστηριότητας της Διοίκησης, αλλά όχι στο Σύνταγμα, ότι θα ήταν απλό μέσο πολιτικής οργάνωσης. Από την άλλη πλευρά, Wolfgang Abendroth υποστηρίζουν ότι ο κοινωνικός χαρακτήρας του βασικού νόμου έχει συνταγματική νομικές συνέπειες, διασφαλίζοντας ένα ελάχιστο περιεχόμενο των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται σ 'αυτό. Αυτή η θέση θα καταλήξει να είναι μια πλειοψηφία μέσα στο δόγμα.
 
Δημοκρατικό κράτος
Κύριο άρθρο: Δημοκρατία
Το δημοκρατικό κράτος έχει μια διπλή πτυχή. Κατ 'αρχάς, το άρθρο 1.2 αναγνωρίζει την κυριαρχία του ισπανικού λαού, στοιχειώδη για τη διατήρηση της δημοκρατικής συνύπαρξης που περιέχεται στο προοίμιο, και η πηγή της άμεσης δημοκρατικής νομιμότητας του νομοθέτη που αρχίζει.
 
Δεύτερον, για να επιτευχθεί μια φιλελεύθερη δημοκρατία, τον πολιτικό πλουραλισμό που απαιτούνται αντανακλάται σε πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα και τους εργοδότες, των οποίων οι εσωτερικές δομές και η λειτουργία πρέπει να είναι δημοκρατική στο σύμφωνα με τα άρθρα 6 και 7.
 
Όσον αφορά τη συμμετοχή των πολιτών στις δημόσιες υποθέσεις, το άρθρο 23 αναγνωρίζει την ενεργό και παθητική καθολική ψηφοφορία και την πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες υπό συνθήκες ισότητας.
 
Το ίδιο το άρθρο 23 αναγνωρίζει την άμεση συμμετοχή ή μέσω αντιπροσώπων. Τόσο στο ισπανικό όσο και στο συγκριτικό δίκαιο, η συνήθης μορφή είναι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ωστόσο, το ισπανικό σύστημα περιλαμβάνει επίσης μορφές ημι-άμεσης συμμετοχής, όπως το δημοψήφισμα ή τη λαϊκή πρωτοβουλία, ακόμη και μορφές άμεσης συμμετοχής, όπως συμβαίνει με τους δήμους υπό καθεστώς ανοικτού συμβουλίου .
 
Όσον αφορά τη συμμετοχή των πολιτών στη δικαιοσύνη, το Σύνταγμα αναγνωρίζει στο άρθρο 125 το δικαίωμα συμμετοχής μέσω της άσκησης δημόσιας δράσης και μέσω της συμμετοχής του στο όργανο της κριτικής επιτροπής, αν και τα δικαιώματα αυτά εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο ρυθμίζονται από το νόμο . 29
 
Κοινοβουλευτική μοναρχία
Κύριο άρθρο: Κοινοβουλευτική μοναρχία
Το άρθρο 1.3 του Συντάγματος ορίζει ότι η πολιτική μορφή του ισπανικού κράτους είναι η κοινοβουλευτική μοναρχία . Έτσι, η προαναφερθείσα μορφή κυβέρνησης υποδηλώνει ότι ο βασιλιάς είναι ο αρχηγός του κράτους, αλλά δεν ελέγχει την εκτελεστική εξουσία, αλλά ότι υπόκειται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο.
 
Το Σύνταγμα αφιερώνει στον Τίτλο ΙΙ τον αριθμό του Στέμματος, συμπεριλαμβανομένης της ρύθμισης των λειτουργιών του, της διαδοχής στον Θρόνο, της Regency, της κηδεμονίας του μικρότερου Βασιλιά και της μορφής της θεώρησης. Μια μοναρχία είναι έτσι διαμορφωμένη με μια σε μεγάλο βαθμό συμβολική εξουσία και η οποία δεν παρέχει στον βασιλιά μια πραγματική ικανότητα για απόφαση.
 
Κατάσταση αυτονομίας
Κύριο άρθρο: Αυτόνομη κοινότητα
Το Σύνταγμα του 1978 αναγνωρίζει και εγγυάται στο άρθρο 2 το δικαίωμα της αυτονομίας των διαφόρων εθνικοτήτων και περιφερειών, το οποίο συνδέει την αρχή με την ενότητα του ισπανικού έθνους και την αλληλεγγύη μεταξύ των αυτόνομων κοινοτήτων που την συνθέτουν.
 
Από την άλλη πλευρά, η αρχή της αυτονομίας προεδρεύει της εδαφικής διαμόρφωσης του κράτους, το οποίο σύμφωνα με το άρθρο 137 είναι οργανωμένο σε δήμους, επαρχίες και αυτόνομες κοινότητες. Ωστόσο, πρέπει να διακρίνουμε την τοπική αυτονομία(δήμους και επαρχίες) με αξιοσημείωτη διοικητική φύση και την αυτονομία των εθνικοτήτων και των περιφερειών(αυτόνομων κοινοτήτων) μεγαλύτερης πολιτικής και διοικητικής σημασίας.
 
Δείτε επίσης: Ισπανικό Σύνταγμα του 1978 # Εδαφική οργάνωση
Θεμελιώδη Δικαιώματα
Κύριο άρθρο: Θεμελιώδη δικαιώματα στο ισπανικό σύνταγμα
Το Σύνταγμα του 1978 αναπτύσσει τον ευρύτερο χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων του ισπανικού ιστορικού συνταγματισμού . Το δόγμα συμφωνεί ότι πρόκειται για μια ανοιχτή λίστα, η οποία επιτρέπει την ενδεχόμενη ένταξη των νέων θεμελιωδών δικαιωμάτων που είναι συνυφασμένα με την αξιοπρέπεια του ατόμου 30 από την τροποποίηση του συντάγματος, τα νομολογιακή ερμηνεία ή την εγγραφή συμφωνίες και τις διεθνείς συνθήκες .
 
Ο δυϊστικός χαρακτήρας των θεμελιωδών δικαιωμάτων έχει αναγνωριστεί από τη νομολογία του Συνταγματικού Δικαστηρίου . 31 Με την πρώτη του πτυχή, αποτελούν υποκειμενικά δικαιώματα υπέρ των ανθρώπων που υπόκεινται σε δημόσιες εξουσίες. Από την άλλη πλευρά, είναι και αξίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σύστημα, νομιμοποιώντας το μπροστά στον πολίτη.
 
Το Σύνταγμα, στον τίτλο Ι( «Από τα θεμελιώδη δικαιώματα και υποχρεώσεις»), περιλαμβάνει πέντε κεφάλαια για να καθορίσει την κυριότητα των εν λόγω δικαιωμάτων(Κεφάλαιο Ι), απαριθμώντας τους(Κεφάλαιο ΙΙ), και η εξασφάλισή τους(κεφάλαια IV και V). Περιέχει επίσης έναν πίνακα των κατευθυντήριων αρχών της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής(κεφάλαιο ΙΙΙ), της καθαρά προγραμματικής αποτελεσματικότητας.
 
Αρχική σελίδα
Το Κεφάλαιο Ι φέρει τον τίτλο "Σχετικά με τους Ισπανούς και τους αλλοδαπούς"(άρθρα 11 έως 13) και ασχολείται με θέματα σχετικά με την εθνικότητα, την εφαρμογή του Συντάγματος στους αλλοδαπούς και την ηλικία της πλειοψηφίας .
 
Όσον αφορά την απόκτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων από αλλοδαπούς, η συνταγματική νομολογία 32 έχει ερμηνεύσει το άρθρο 13.1 που αναγνωρίζει τρεις παραδοχές:
 
Δικαιώματα που συνδέονται με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα οποία επίσης αντιστοιχούν σε αλλοδαπούς και μπορούν να διαμορφωθούν με περιορισμένο τρόπο από τον νομοθέτη.
Δικαιώματα που δεν συνδέονται με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τα οποία συνταγματικά δεν αντιστοιχούν σε αλλοδαπούς, εκτός εάν ο νομοθέτης τα θεσπίσει νόμιμα.
Δικαιώματα του άρθρου 23, του οποίου το Σύνταγμα αποκλείει τους αλλοδαπούς.
δικαιώματα συμμετοχής που περιλαμβάνονται στο άρθρο 23, αρχικά, μόνο οι Ισπανοί είχαν αποδοθεί κατάσταση ασύμβατη με την έννομη τάξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι απαιτούσε τη συνταγματική μεταρρύθμιση της 27 Αυγούστου του 1992, όπου προστέθηκε μια εξαίρεση αναφερόμενος στο δικαίωμα ενεργού και παθητικής ψηφοφορίας των αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές. 33
 
Όσον αφορά τη θέση των νομικών προσώπων, και την πιθανή κατοχή των θεμελιωδών δικαιωμάτων, που είναι αξιοσημείωτο ότι η πάγια συνταγματική νομολογία που ανατίθενται κατά τους το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, 34 το δικαίωμα να τιμήσει, 35 για αποτελεσματική δικαστική προστασία, 36 Για το απαραβίαστο του σπιτιού, 37 και για την ελευθερία έκφρασης και ενημέρωσης . 38
 
Περιεχόμενο
Στο κεφάλαιο ΙΙ, υπό τον τίτλο «Δικαιώματα και τις Ελευθερίες» ξεκινά με την αρχή της τυπικής ισότητας που προβλέπεται στο άρθρο 14, ότι η συνταγματική νομολογία έχει ανατεθεί να αποσαφηνίσει τη διάκριση μεταξύ «ισότητας ενώπιον του νόμου» και «ίσων στο νόμο. " Στην πρώτη περίπτωση, προϋποθέτει την απαγόρευση ότι οι δημόσιες αρχές αντιμετωπίζουν διαφορετικές καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο. Στη δεύτερη περίπτωση, θα επιτρέπει στις δημόσιες αρχές κάνουν διαφορετική μεταχείριση όταν υπάρχει αντικειμενική δικαιολογία για μια τέτοια διάκριση, μπορεί να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο καταστάσεις που είναι ουσιωδώς διαφορετικά.
 
Στη συνέχεια, το Σύνταγμα εξακολουθεί να τμήματος Ι, «τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις δημόσιες ελευθερίες»(αρθ. 15 έως 29) και το Τμήμα ΙΙ «των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών»(αρθ. 30 έως 38).
 
Τμήμα I
Μπορείτε μόνο acudirse την Amparo ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου για παραβίαση του άρθρου 14 της συνείδησης ένστασης του άρθρου 30, 39 ή τα άρθρα που περιλαμβάνονται στο τμήμα I, το οποίο περιλαμβάνει:
 
Άρθρο 15: Δικαίωμα στη ζωή και στη σωματική και ηθική ακεραιότητα. Η θανατική ποινή καταργείται, εκτός από τις περιπτώσεις που προβλέπονται από τους στρατιωτικούς ποινικούς νόμους για τον πόλεμο.
Άρθρο 16: Ιδεολογική, θρησκευτική και λατρευτική ελευθερία. Κρατική παράδοση.
Άρθρο 17: Κανονισμός προληπτικής κράτησης, μέγιστη διάρκεια 72 ωρών για απελευθέρωση ή δικαστική διάθεση. Κανονισμός του habeas corpus .
Άρθρο 18: Δικαίωμα στην τιμή, στην εικόνα του ατόμου, στην προσωπική και οικογενειακή ιδιωτικότητα. Απαράβατο της διεύθυνσης, με τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, δικαστική απόφαση ή flagrante delicto. Απαράβατο των επικοινωνιών.
Άρθρο 19: Ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή.
Άρθρο 20: Ελευθερία έκφρασης και ενημέρωσης. Ελευθερία καρέκλας. Απαγόρευση προηγούμενης λογοκρισίας. Δικαστική απόφαση απαραίτητη για την απαγωγή δημοσιεύσεων .
Άρθρο 21: Δικαίωμα ειρηνικής συναρμολόγησης χωρίς όπλα χωρίς προηγούμενη άδεια. Υποχρέωση της προηγούμενης αρχής για συναντήσεις και διαδηλώσεις σε δημόσιους χώρους, η οποία μπορεί να απαγορευθεί μόνο από λόγους επικοινωνίας δημόσιας πολιτικής.
Άρθρο 22: Δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι. Η παράνομη δραστηριότητα των ενώσεων που επιδιώκουν σκοπούς ή χρήσεις σημαίνει τυπικά ως έγκλημα. Απαγόρευση μυστικών ή παραστρατιωτικών ενώσεων.
Άρθρο 23: Δικαίωμα συμμετοχής στις δημόσιες υποθέσεις. Ενεργός και παθητική καθολική ψηφοφορία. Ισότητα πρόσβασης στην δημόσια λειτουργία .
Άρθρο 24: Αποτελεσματική δικαστική προστασία, την απαγόρευση της απελπισίας, το δικαίωμα στην προεπιλογή από το νόμο, το τεκμήριο της αθωότητας, το δικαίωμα σε νομική αρωγή, το δικαίωμα αποδεικτικά στοιχεία, το δικαίωμα να μην ενοχοποιούν τον εαυτό τους ή δικαστής δηλώσει ένοχος, σωστά στη δημόσια διαδικασία χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση και με όλες τις εγγυήσεις.
Άρθρο 25: Νομιμότητα και ποινική μη αναδρομικότητα. Δίκαιο της ποινής. Απαγόρευση της καταναγκαστικής εργασίας. Επανένταξη και αναδημιουργία ως στόχοι τιμωρίας.
Άρθρο 26: Απαγόρευση των δικαστηρίων τιμής.
Άρθρο 27: Δικαίωμα στην εκπαίδευση. Υποχρεωτική και απαλλαγμένη από τη βασική εκπαίδευση. Δικαίωμα των γονέων να έχουν τα παιδιά τους να λαμβάνουν θρησκευτική κατάρτιση. Ελευθερία δημιουργίας κέντρων διδασκαλίας.
Άρθρο 28: Δικαίωμα οργάνωσης, δυνατότητα απαλλαγής στις ένοπλες δυνάμεις και περιορισμός σε άλλους δημόσιους υπαλλήλους. Δικαίωμα στην απεργία με το όριο του σεβασμού των βασικών υπηρεσιών για την κοινότητα.
Άρθρο 29: Δικαίωμα αναφοράς εγγράφως στην προεπιλογή της Περιορισμός αποτελεσμάτων νόμου για τα μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων που δεν μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα της αναφοράς συλλογικό τρόπο, αλλά μόνο μεμονωμένα και σύμφωνα με την ειδική νομοθεσία τους ..
Τμήμα II
Από την πλευρά της, τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στο τμήμα II, δεν μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους ένα Amparo, αν και εξαιρείται από τον κανόνα αυτό αντίρρηση συνείδησης του άρθρου 30. Τμήμα II περιλαμβάνει τα ακόλουθα άρθρα:
 
Άρθρο 30: Δικαίωμα και καθήκον υπεράσπισης της Ισπανίας. Αντιρρησία συνείδησης
Άρθρο 31: Φορολογικές αρχές.
Άρθρο 32: Δικαίωμα γάμου.
Άρθρο 33: Δικαίωμα ιδιωτικής ιδιοκτησίας και κληρονομίας. Αναγκαστική απαλλοτρίωση
Άρθρο 34: Δικαίωμα ίδρυσης.
Άρθρο 35: Δικαίωμα στην εργασία.
Άρθρο 36: Καθεστώς των επαγγελματικών ενώσεων.
Άρθρο 37: Δικαίωμα σε συλλογικές διαπραγματεύσεις και συλλογικές συγκρούσεις.
Άρθρο 38: Ελευθερία επιχειρήσεων.
Εγγυήσεις
Το Σύνταγμα κατοχυρώνει το Κεφάλαιο IV για τη θέσπιση σειράς εγγυήσεων για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα. Τέτοιες εγγυήσεις δεν εξαντλούνται στο κεφάλαιο, αλλά διασκορπίζονται και σε άλλα μέρη του συνταγματικού κειμένου. Το δόγμα διακρίνει τρεις τύπους εγγυήσεων:
 
Κανονιστικές εγγυήσεις, αποτελούμενες από το απόθεμα του νόμου για την ανάπτυξη των θεμελιωδών δικαιωμάτων και την επιφύλαξη του οργανικού νόμου για το περιεχόμενο του τμήματος Ι.
Θεσμικές εγγυήσεις, οι οποίες διαμένουν στον Διαμεσολαβητή και στο Υπουργείο Οικονομικών .
Δικαστικές εγγυήσεις, που αποτελείται από συνταγματικής δικαιοδοσίας( Amparo, συνταγματική καταγγελία) ως γενική αρμοδιότητα( αποτελεσματική δικαστική προστασία, τη διαδικασία του habeas corpus).
Το νόμιμο αποθεματικό προϋποθέτει ότι η ρυθμιστική ανάπτυξη ορισμένων θεμάτων δεν μπορεί να γίνει με κανονισμό . Στην περίπτωση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, το Σύνταγμα θεσπίζει την επιφύλαξη του Νόμου για ολόκληρο το Κεφάλαιο ΙΙ, 40 περιλαμβάνοντας επίσης τις κατευθυντήριες αρχές που περιέχονται στο Κεφάλαιο ΙΙΙ. 41 Από την άλλη πλευρά, το Σύνταγμα θεσπίζει επίσης ένα αποθεματικό του Οργανικού Νόμου για τα θεμελιώδη δικαιώματα που περιέχονται στο τμήμα Ι του κεφαλαίου ΙΙ, 42, επίσης, δεν μπορεί να ρυθμιστεί με το νομοθετικό διάταγμα 43 ή νομοθετικής εξουσιοδότησης. 44
 
Ο Διαμεσολαβητής είναι θεσμός που κατοχυρώνεται στο άρθρο 54 του Συντάγματος. Εκλέγεται από το Κοινοβούλιο, είναι αρμόδιος για την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων παρακολούθηση της διοικητικής δράσης και λογοδοτεί στο Κοινοβούλιο. Έχει την αρμοδιότητα να καταθέσει ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου διαταγμένο για amparo και να ασκήσει ένσταση αντισυνταγματικότητας .
 
Μαζί με τον Διαμεσολαβητή, οι θεσμικές εγγυήσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων περιλαμβάνει επίσης την παρέμβαση του εισαγγελέα στις διαδικασίες που αφορούν τα δικαιώματα αυτά, που ενεργεί για την υπεράσπιση της νομιμότητας, των δικαιωμάτων των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος που προστατεύεται από το του νόμου . 45
 
Τα Θεμελιώδη Δικαιώματα που περιλαμβάνονται στο Τμήμα Ι(συμπεριλαμβανομένων των άρθρων 14 και 30.2) θα προστατεύονται από τα τακτικά Δικαστήρια ακολουθώντας μια διαδικασία βασισμένη στις αρχές της προτίμησης και της αθροιστικής εκτίμησης . Εξαντληθεί ο συνήθης δικαστικός τρόπος, οι πολίτες νομιμοποιούνται να έχουν πρόσβαση στο ένδικο μέσο του amparo ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου. 39
 
Ομοίως, το συνταγματικό δικαστήριο μπορεί να προστατεύσει τις παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων(όχι μόνο Τμήμα I) από την δράση της αντισυνταγματικότητας, 46 η οποία, ωστόσο, έχει σοβαρούς περιορισμούς στις νόμιμες όργανα νομιμοποίηση, είναι αποκλειστικά διάθεση του Προέδρου της Κυβέρνησης, του Διαμεσολαβητή, 50 βουλευτές, 50 γερουσιαστές ή το νομοθετικό ή εκτελεστικό όργανο μιας αυτόνομης κοινότητας. 47
 
Ορισμένες εγγυήσεις των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων έχουν επίσης το βαθμό θεμελιωδών δικαιωμάτων. Έτσι, με τη διαδικασία του habeas corpus για την άμεση προσωρινή κράτηση ενός κρατουμένου 48 ή το δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας 49 και μια διαδικασία με τη δέουσα εγγυήσεις( τεκμήριο της αθωότητας, το δικαίωμα υπεράσπισης προεπιλογή, δικαστής νόμος, κλπ) 50
 
Το Crown
Κύριο άρθρο: ισπανική μοναρχία
 
Οικόσημο του βασιλιά της Ισπανίας, σύμφωνα με το βασιλικό διάταγμα 527/2014.
Το Σύνταγμα αφιερώνει στο φορέα του Στέμματος τίτλου ΙΙ, άρθρο 56 δίνει μια πρώτη ιδέα του σχήματος δηλώνοντας ότι ο βασιλιάς είναι ο αρχηγός του κράτους, σύμβολο της ενότητας και μονιμότητα, ως διαιτητής και μετριάζει την τακτική λειτουργία των θεσμικών οργάνων και των αναλαμβάνει την υψηλότερη εκπροσώπηση του ισπανικού κράτους στις διεθνείς σχέσεις .
 
Λειτουργίες
Οι αρμοδιότητές τους καθορίζονται στο άρθρο 62, η απαρίθμηση των οποίων συνοδεύεται από ρήτρες που υποδηλώνουν ότι τέτοιες πράξεις θα γίνονται «σύμφωνα με το νόμο», «σύμφωνα με το Σύνταγμα» ή «κατόπιν προτάσεως του Προέδρου της Κυβέρνησης»(και μερικές φορές, του Προέδρου του Κογκρέσου). Μεταξύ των αναφερόμενων λειτουργιών περιλαμβάνονται τα εξής:
 
Κυρώσεις και νόμοι.
Συγκλέξτε και διαλύστε τα Cortes Generales και καλέστε τις εκλογές.
Συγκέντρωση δημοψηφίσματος.
Να ενημερώνεστε για τα κρατικά ζητήματα και, εάν χρειάζεται, να προεδρεύετε στο Συμβούλιο Υπουργών.
Προτείνετε και, ενδεχομένως, ορίστε τον Πρόεδρο της Κυβέρνησης.
Διορισμός και απόλυση μελών της κυβέρνησης.
Έκδοση Βασιλικών Διαταγμάτων, παροχή πολιτικών και στρατιωτικών θέσεων εργασίας, καθώς και τιμητικές διακρίσεις.
Να ασκήσει το δικαίωμα της χάριτος σύμφωνα με το νόμο, το οποίο δεν μπορεί να δώσει γενικές χάρη.
Κρατήστε την ανώτατη εντολή των Ενόπλων Δυνάμεων.
Κρατήστε την Υψηλή Πατρόνια των Βασιλικών Ακαδημιών.
Συνεπώς, η πραγματική ικανότητα λήψης αποφάσεων του Στέμματος είναι ουσιαστικά μηδενική, εκτός από τον ορισμό πολιτικών και στρατιωτικών μελών του βασιλικού νοικοκυριού . 51
 
Ανανέωση
Από την άλλη πλευρά, ο περίφημος συμβολικός χαρακτήρας του Κορώνα αντανακλάται στην απαίτηση θεώρησης για τις πράξεις του Βασιλιά, η οποία πρέπει να προέρχεται από τον Πρόεδρο της Κυβέρνησης και, κατά περίπτωση, από τον αντίστοιχο Υπουργό.
 
Ο αριθμός της έγκρισης περιλαμβάνεται στο άρθρο 64, που λειτουργεί με διπλή έννοια. Από τη μία πλευρά ως απαίτηση για την έγκυρη ύπαρξη της ίδιας της πράξης του Βασιλιά, η οποία, αν δεν έχει υπογραφεί, απλώς δεν υπάρχει.
 
Μια δεύτερη πτυχή της θεώρησης θα είναι η σχέση με την ενδεχόμενη ευθύνη για τέτοιες πράξεις, η οποία θα βαρύνει το πρόσωπο που τις υποστηρίζει 52 δεδομένου ότι το πρόσωπο του βασιλιά είναι απαραβίαστο και δεν υπόκειται σε ευθύνη . 53
 
Υπάρχουν μόνο δύο βασιλικές πράξεις νομικής και πολιτικής σημασίας που δεν απαιτούν επικύρωση. Πρώτα απ 'όλα, η ελεύθερη διάθεση που έχει ο μονάρχης για τη διοίκηση του Βασιλικού Σπιτιού. Δεύτερον, η πράξη των δοκιμών από τον βασιλιά, η οποία μπορεί τελικά να οδηγήσει στο επόμενο διορισμό κηδεμόνα για τον μικρό βασιλιά, χωρίς την παρέμβαση οποιασδήποτε άλλης δημόσιας εξουσίας.
 
Διαδοχή
Το άρθρο 57 ρυθμίζει τη διαδοχή στο θρόνο, διαπιστώνεται ότι ακολουθούν την κανονική τάξη της αρχαιότητας και της εκπροσώπησης, προτίμησε πάντα την προηγούμενη γραμμή προς τα πίσω? στην ίδια γραμμή, το βαθμό που βρίσκεται πιο κοντά στα πιο απομακρυσμένα. στον ίδιο βαθμό, ο άνδρας με τη γυναίκα, και στο ίδιο φύλο, το πρόσωπο της μεγαλύτερης ηλικίας με το λιγότερο . 18
 
Σε περίπτωση που όλες οι γραμμές που καλούνται να διαδεχθούν το θρόνο καταργηθούν, τα Γενικά Δικαστήρια θα είναι υπεύθυνα για την επιλογή διαδόχου. 54 Η παρέμβαση του Cortes, μαζί με τον βασιλιά, προκύπτει, επίσης, σε σχέση με την εξουσία να απαγορεύσει το γάμο του το πρόσωπο που δικαιούται να συμβεί, απαγόρευση να παραβιαστεί, εκτός από το διάδοχο και τους απογόνους του για τη δυνατότητα πρόσβασης στο Στέμμα. 55
 
Το Σύνταγμα δίνει προτεραιότητα στο σεξ πέραν της ηλικίας στην πρόσβαση στο Κορώνα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το συνταγματικό πνεύμα της μη διάκρισης κατά των γυναικών. Ο ισχύων κανονισμός έχει την προέλευσή του στην ανακήρυξη του Felipe de Borbón, νεότερου από τις δύο αδελφές του, ως πρεσβευτή. Αυτή η διακήρυξη έγινε το 1977, ενώ αναπτύχθηκε η συστατική διαδικασία και θεωρήθηκε ως τετελεσμένο γεγονός ότι δεν ήταν σκόπιμο να αλλάξει η τελική διατύπωση του Συντάγματος.
 
Στις 4 Μαρτίου, 2005, η κυβέρνηση ζήτησε τη γνώμη του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικά με την ενδεχόμενη τροποποίηση του Συντάγματος, μεταρρύθμιση που θα περιλαμβάνει ανασκόπηση της διαδοχής του θρόνου για πριμάση ηλικία για το σεξ.
 
Η έκθεση του Υψηλού Συμβουλευτικού Φορέα, της 16ης Φεβρουαρίου 2006, ήταν υπέρ μιας τέτοιας μεταρρύθμισης, καθώς και η συμπερίληψη μιας διάταξης που υποδεικνύει τη χρήση του όρου "βασιλιάς ή βασίλισσα". Ωστόσο, επίσης, υπεύθυνη σημειωθεί ότι η επιδεινώνεται διαδικασία θα πρέπει να ακολουθηθεί συνταγματικό άρθρο μεταρρύθμιση 168. 56
 
Regency
Το Σύνταγμα ρυθμίζει στο άρθρο 59 το θεσμό του Regency για περιπτώσεις στις οποίες ο Βασιλιάς είναι ανήλικος ή έχει αναπηρία. Το τέταρτο τμήμα ορίζει ότι οι προϋποθέσεις άσκησης του Regency είναι νόμιμης ηλικίας και ισπανικής, αναφέροντας το πέμπτο τμήμα ότι η Regency θα ασκείται με συνταγματική εντολή και πάντοτε στο όνομα του βασιλιά .
 
Πριν από τη μειοψηφία της ηλικίας του βασιλιά, Regent της Βασιλείας θα ονομάζεται στον πατέρα ή τη μητέρα του βασιλιά, και στο ελάττωμά του, στο μεγαλύτερο της επόμενης ηλικίας να συμβεί στο στέμμα. Από την άλλη πλευρά, σε περίπτωση που ο βασιλιάς απολεσθεί και η αδυναμία αυτή αναγνωριστεί από τους Cortes Generales, η Regency θα είναι ο Πρίγκιπας, υπό τον όρο ότι είναι ηλικίας. Εάν δεν ήταν, και μέχρι να γίνει, θα προχωρήσει με τον ίδιο τρόπο που προβλέπεται για την ανάληψη της μειοψηφίας του βασιλιά. 57
 
Όπως ρήτρα λήξης για να αναφέρουμε Regente, αν δεν μπορείτε να βρείτε αυτό από τις παραπάνω διαδικασίες, το Σύνταγμα αναφέρεται στο διορισμό από την βούληση του Κοινοβουλίου, το οποίο θα πέσει Regency σε ένα, τρία ή πέντε άτομα της επιλογής τους. 58
 
Κηδεμονία
Η μειοψηφία του βασιλιά συνεπάγεται επίσης την εμφάνιση ενός κηδεμόνα που ενεργεί στο όνομα και το ενδιαφέρον του και η θέση του οποίου θα είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση οποιασδήποτε θέσης ή πολιτικής εκπροσώπησης. 59 Το άρθρο 60 του Συντάγματος καθιερώνει ως θεματοφύλακα το πρόσωπο που έχει διορίσει τον θανόντα βασιλιά με τη θέλησή του, υπό την προϋπόθεση ότι έχει νόμιμη ηλικία και ισπανική από τη γέννησή του. Σε αντίθετη περίπτωση ότι, η κηδεμονία θα βαρύνει τον πατέρα ή τη μητέρα του το ανήλικο βασιλιά, υπό την προϋπόθεση ότι παραμένουν χήροι. Εάν αυτό δεν είναι δυνατό, η Cortes Generales θα είναι υπεύθυνη για το διορισμό ενός εκπαιδευτή.
 
Εν πάση περιπτώσει, απαγορεύεται η δυνατότητα ενός μόνο ατόμου που κατέχει το κηδεμόνα και τον Regent, εκτός από την περίπτωση του πατέρα, της μητέρας ή ενός άμεσου ανιόντος του βασιλιά.
 
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι ο δάσκαλος θα είναι ένα στοιχείο συνταγματικής συνάφειας του οποίου ο διορισμός μπορεί να προκύψει από τη δοκιμαστική πράξη του βασιλιά. Μια τέτοια διαθήκη παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του μονάρχη και δεν υπόκειται σε επικύρωση. Το δόγμα πιστεύει εδώ μια δεύτερη υπόθεση της αποτελεσματικής ικανότητας λήψης αποφάσεων από τον βασιλιά, μαζί με την προαναφερθείσα διαχείριση του Βασιλικού Σπιτιού.
 
Cortes Generales
Κύριο άρθρο: Γενικά Cortes
 
Palace of the Cortes, έδρα της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων
Ο Τίτλος ΙΙΙ του Συντάγματος ρυθμίζει το Cortes Generales, το συνταγματικό όργανο που ασκεί την εκπροσώπηση του ισπανικού λαού και αποτελείται από τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία . 60 Η υπεροχή του Κογκρέσου πάνω Γερουσίας δώσουν το εξασθενημένο δύο σωμάτων κοινοβουλευτισμού.
 
Το Σύνταγμα ορίζει ότι κάθε κοινοβούλιο έχει κανονισμό, 61 πρόεδρο και πίνακα. 62 καθιερώνει επίσης μια μόνιμη επιτροπή για την κάμερα, η οποία εκτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες(Ρεσίτ, δήλωση των κρατών του συναγερμού, εκτός και ιστοσελίδα) στις περιόδους όπου η κάμερα είναι όποιος δεν πρέπει να συγκληθεί. 63 Για τις κοινές συνεδριάσεις, συναντώνται σε Cortes Generales, υπό την προεδρία του προέδρου του Κογκρέσου, και διέπονται από έναν κοινό κανονισμό που εγκρίνεται με απόλυτη πλειοψηφία σε κάθε τμήμα. 64
 
Μαζί με τα όργανα της Camerales με συνταγματική προέλευση, είναι απαραίτητο να τονισθεί η εμφάνιση δύο βασικών στοιχείων στους κανονισμούς των επιμελητηρίων. Πρώτον, η Κοινοβουλευτική Ομάδα, ένα μέσο μέσω του οποίου τα πολιτικά κόμματα συμμορφώνονται με την πειθαρχία του Επιμελητηρίου. Για τη συγκρότηση μιας ομάδας απαιτούνται τουλάχιστον 10 γερουσιαστές για τη Γερουσία και 15 βουλευτές για το Κογκρέσο. Στην περίπτωση του Κογκρέσου μπορεί να συγκροτηθεί και με 5 βουλευτές αν το κόμμα έχει λάβει το 5% των ψήφων σε εθνικό επίπεδο ή το 15% σε μια εκλογική περιφέρεια στην οποία παρουσιάζεται. Δεύτερον, η συνάντηση των εκπροσώπων των κοινοβουλευτικών ομάδων, μαζί με τον Πρόεδρο της Βουλής, αποτελεί το Διοικητικό Εκπρόσωποι η οποία θα καθορίζει την ημερήσια διάταξη με σταθμισμένη ψήφο.
 
Η νομοθετική εξουσία θα είναι τα δικαστήρια, καθώς και η έγκριση του κρατικού προϋπολογισμού, τον έλεγχο της κυβερνητικής δράσης, καθώς και άλλες λειτουργίες, όπως ο διορισμός των δικαστών του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η φωνητική του Γενικού Δικαστικού Συμβουλίου, το των συμβούλων του Ελεγκτικού Συνεδρίου και του Διαμεσολαβητή . Θα παράσχουν επίσης διάδοχο στο Στέμμα, τον Regent ή τον κηδεμόνα όταν εξαντληθεί η γραμμή διαδοχής στο θρόνο.
 
Ο τίτλος V του Συντάγματος καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των Cortes Generales και της κυβέρνησης . Εδώ ρυθμίζονται οι μηχανισμοί που μπορούν να υποθέσουν την παύση της κυβέρνησης, όπως η πρόταση μομφής 65 και το ζήτημα της εμπιστοσύνης . 66 Από την άλλη πλευρά, η ίδια μηχανισμών ελέγχου περιλαμβάνονται επίσης, όπως σχολεία ζητήσει και την πρόκληση? 67 τη δυνατότητα συλλογής βοήθειας και πληροφοριών από την κυβέρνηση και τη διοίκηση · 68 ή την εξουσία να ζητήσει την παρουσία ενός συγκεκριμένου μέλους της Κυβέρνησης. 69
 
Η λειτουργία των Επιμελητηρίων θα διεξαχθεί στην Ολομέλεια ή στις Επιτροπές. 70 Η Ολομέλεια συγκροτείται από τη συνάντηση όλων των βουλευτών. Οι Επιτροπές είναι μικρές μονάδες εργασίας των οποίων τα μέλη διορίζονται από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες ανάλογα με την παρουσία τους στο Σώμα. Προμήθειες επίγνωση των έργων και θέματα που έχουν ανατεθεί σε αυτούς από το Προεδρείο της Βουλής, αναθέτοντας σε αυτούς η Ολομέλεια για την έγκριση των έργων και τους λογαριασμούς. Ωστόσο, αυτά δεν μπορούν να ενεργούν για θέματα σχετικά με τη συνταγματική μεταρρύθμιση, τις διεθνείς υποθέσεις, τους οργανικούς και βασικούς νόμους και τους γενικούς προϋπολογισμούς του κράτους . 71Όσον αφορά τα είδη της Επιτροπής, είναι απαραίτητο να γίνει διάκριση μεταξύ μόνιμων και μη μόνιμων επιτροπών. και νομοθετικά και μη νομοθετικά.
 
Συνέδριο Αντιπροσώπων
Κύριο άρθρο: Συνέδριο των Αντιπροσώπων
Το άρθρο 68 του Συντάγματος ρυθμίζει τη σύνθεση της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων, η οποία πρέπει να έχει μεταξύ 300 και 400 βουλευτές. 72 Οι βουλευτές εκλέγονται με καθολική, δωρεάν, ίση, άμεση και μυστική ψηφοφορία. 72 Οι εκλογικές περιφέρειες είναι οι επαρχίες της Ισπανίας, καθώς επίσης και τη Θέουτα και τη Μελίλια . 73 Κάθε επαρχία αντιστοιχεί σε τουλάχιστον δύο καθίσματα και ένα για τις αυτόνομες πόλεις. Τα υπόλοιπα καθίσματα κατανέμονται σύμφωνα με τα κριτήρια του πληθυσμού. 73 Η εκλογή επαληθεύεται σε κάθε περιοχή σύμφωνα με κριτήρια αναλογικής εκπροσώπησης. 74
 
Γερουσία
Κύριο άρθρο: Γερουσία της Ισπανίας
 
Senate Palace, έδρα της Γερουσίας
Το άρθρο 69 του Συντάγματος ρυθμίζει τη σύνθεση της Γερουσίας. Είναι η αίθουσα της εδαφικής εκπροσώπησης. Αποτελείται από γερουσιαστές εκλέγονται από ένα μικτό σύστημα: 208 γερουσιαστές εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία, δωρεάν, ίση, άμεση και μυστική και ένα μεταβλητό αριθμό γερουσιαστών διορίζονται από τα νομοθετικά σώματα των αυτόνομων κοινοτήτων .
 
Η εκλογή των γερουσιαστών με ψηφοφορία διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιήθηκε για το Συνέδριο των Αντιπροσώπων. Πρόκειται για ψηφοφορία σε ανοικτούς καταλόγους στους οποίους ψηφίζονται οι υποψήφιοι που προτιμούνται, με μέγιστο αριθμό των θέσεων που έχουν ανατεθεί στην εκλογική περιφέρεια, εκτός από μία. Το τελευταίο αποτελεί σύστημα διορθωμένης πλειοψηφίας που τείνει να εξασφαλίσει την εκπροσώπηση του δεύτερου πιο ψηφοφόρων στην επαρχία.
 
Οι λειτουργίες που το Σύνταγμα επιφυλάσσει για τη Γερουσία το τοποθετεί σε θέση υποταγής στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων. Με αυτό τον τρόπο, η Ισπανία ακολουθεί το μοντέλο του "θαλάμου ψύξης" που στο συγκριτικό δίκαιο έχει σαν παράδειγμα την Ιαπωνία ή τον Καναδά .
 
Κυβέρνηση
Κύριο άρθρο: Κυβέρνηση της Ισπανίας
 
Palacio de la Moncloa, επίσημη έδρα της προεδρίας της κυβέρνησης, και τακτικός τόπος συνάντησης του Συμβουλίου Υπουργών .
Ο τίτλος IV του Συντάγματος ρυθμίζει τον αριθμό της κυβέρνησης, ορίζοντας βασικές πτυχές των λειτουργιών του(άρθρο 97), τη σύνθεσή του(άρθρο 98), τη δημιουργία και την παύση του(άρθρα 99, 100 και 101) και την πιθανή ποινική ευθύνη των μελών που το συνθέτουν(άρθρο 102). Τίτλος V καθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των Cortes Generales και της κυβέρνησης.
 
Ο κοινοβουλευτισμός είναι η μορφή διακυβέρνησης συστάθηκε με το Σύνταγμα: η κυβέρνηση που προέρχονται από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων και από κοινού υπόλογη στη Βουλή για την πολιτική δράση του. 16
 
Λειτουργίες
Το άρθρο 97 του Συντάγματος ορίζει ότι η κυβέρνηση κατευθύνει την εσωτερική και εξωτερική πολιτική, την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση και την υπεράσπιση του κράτους.(Επίσης) ασκεί την εκτελεστική λειτουργία και την ρυθμιστική εξουσία.
 
Με αυτό τον τρόπο, το Σύνταγμα αποδίδει στην κυβέρνηση μια πολιτική λειτουργία, μια εκτελεστική λειτουργία και μια κανονιστική λειτουργία. Καθένα από αυτά αντιπροσωπεύει μια πτυχή της κυβέρνησης, αν και η στενή διασύνδεση που υπάρχει μεταξύ τους εμποδίζει την απομονωμένη εμφάνισή τους.
 
Η πολιτική λειτουργία περιλαμβάνει ένα ευρύ και ποικίλο σύνολο των δράσεων που κυμαίνονται από τη δημιουργία ενός πολιτικού προγράμματος και διοικητικές κατευθυντήριες γραμμές για την κοινωνική και οικονομική σφαίρα, μέχρι την κήρυξη του πολέμου και της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί πράξεις που αφορούν την εξωτερική πολιτική(διαπραγμάτευση των διεθνών συνθηκών), η κατάθεση μιας προσφυγής της αντισυνταγματικότητας, 75 η διάλυση του Cortes, 76 σύγκληση ενός συμβουλευτικού δημοψηφίσματος, 77 ή παρέμβαση στην αυτόνομη κοινότητα αυτό δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του. 78
 
Η κανονιστική λειτουργία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Πρώτον, μια κοινή νομοθετική λειτουργία με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και με την επιφύλαξη αυτών, δηλαδή η απόδοση της νομοθετικής πρωτοβουλίας( Bill), 79 παράγουν νομοθετικά διατάγματα προηγούμενη κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία 80 και την έκδοση των κανονισμών έκτακτης ανάγκης ιδρύθηκε Νόμος, γνωστός ως διάταγμα-νόμος, ο οποίος στη συνέχεια επικυρώνεται ή καταργείται από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων . 81
 
Από την άλλη πλευρά, η δεύτερη κατηγορία της κανονιστικής λειτουργίας αναφέρεται στην κανονιστική εξουσία που αναφέρεται ρητά στο άρθρο 97, η οποία επιτρέπει την έκδοση κανονισμών με κανονιστικό καθεστώς στην εξέλιξη των νόμων ή με τη μορφή βασιλικού διατάγματος(που έχει εγκριθεί από το Υπουργικό Συμβούλιο) ή με υπουργικό διάταγμα(εγκρίνεται από έναν μόνο Υπουργό).
 
Τέλος, εκτελεστικής λειτουργίας θα μπορούσε να οριστεί ως η λειτουργία για να συνειδητοποιήσει και να εκτελέσει τις αναγκαίες νομοθετικές, και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, η λειτουργική και οργανωτική διαχείριση της Δημόσιας Διοίκησης, την επίλυση των διοικητικών προσφυγών ή ραντεβού της πολιτικής εμπιστοσύνης. Δογματικά, η εξουσία της κυβέρνησης να εκδίδει εκτελεστικούς κανονισμούς περιλαμβάνεται συνήθως στην εκτελεστική λειτουργία, αν και αυτή η εξουσία μπορεί επίσης να συμπεριληφθεί στις κανονιστικές σχολές. Αυτή η κατάσταση είναι αποτέλεσμα των διάχυτων ορίων που υπάρχουν μεταξύ των τριών λειτουργιών που αποδίδονται συνταγματικά στην κυβέρνηση.
 
Σύνθεση
Κύριο άρθρο: Συμβούλιο Υπουργών της Ισπανίας
Το Σύνταγμα χρησιμοποιεί τους όρους "Κυβέρνηση" και "Συμβούλιο Υπουργών" αδιαμφισβήτητα, έτσι ώστε να μπορούν να θεωρηθούν ισοδύναμες έννοιες. Ωστόσο, ένας ορισμένος δογματικός τομέας διατήρησε τη διάκριση μεταξύ του ενός και του άλλου, με βάση την ταυτόχρονη χρήση και των δύο όρων στο άρθρο 116.2 του Συντάγματος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η θέση αυτή δεν επαναλήφθηκε στα διαδοχικά νομικά κείμενα, τα οποία αναφέρονται στην Κυβέρνηση και το Συμβούλιο των Υπουργών ως ένα θεσμικό όργανο.
 
Το Συμβούλιο των Υπουργών είναι ένα συλλογικό όργανο που απαρτίζεται από τον Πρόεδρο, τους Αντιπροέδρους, όπου αρμόζει, τους Υπουργούς και άλλα μέλη που ορίζονται από το νόμο . 82 Σημειώνεται ότι η παραπάνω διάταξη τελειώνει με τη δυνατότητα συμπερίληψης νέων μελών από το νόμο, αν και αυτή η δυνατότητα έχει περιορισμένη χρήση και μπορεί να αναφέρει ως σοβαρές εξελίξεις που περιλαμβάνει γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου που ενσωματώνονται στο Υπουργείο Προεδρίας ή την εμφάνιση πιθανών υπουργών χωρίς χαρτοφυλάκιο . 83
 
Πρόεδρος της κυβέρνησης
Κύριο άρθρο: Πρόεδρος της κυβέρνησης της Ισπανίας
Η Προεδρία της Κυβέρνησης είναι ένα μη εξειδικευμένο όργανο του οποίου ο επικεφαλής κατευθύνει τη δράση της Κυβέρνησης και συντονίζει τα καθήκοντα των άλλων μελών του . 84 Το Σύνταγμα αναθέτει μια θεμελιώδη που αποδίδουν το διορισμό και την παύση των Υπουργών, Αντιπρόεδροι και άλλα μέλη της κυβέρνησης χαρτί. 85
 
Ο σχηματισμός της ίδιας της κυβέρνησης παράγεται μέσα από τις προεδρικές εγκαίνια, 86 πράξης από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων τοποθετούν την πολιτική τους την εμπιστοσύνη στον Πρόεδρο, ώστε να σχηματίσει μια κυβέρνηση. Σχέση εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ Κογκρέσου και του Προέδρου, όχι μεταξύ Κογκρέσου και της κυβέρνησης, έτσι ώστε η τελική πολιτική ευθύνη θα βρίσκονται ακριβώς από πάνω( προτάσεις μομφής και ζητήματα εμπιστοσύνης) και έμμεσα για το υπόλοιπο της κυβέρνησης.
 
Αυτή είναι η σημασία του Προέδρου στην κυβέρνηση ότι η παραίτησή του, ο θάνατός του ή η αποχώρηση της κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης προϋποθέτει την αυτόματη παύση της κυβέρνησης στο σύνολό της. 87 Σε μια τυπική έννοια, η σημασία της εκδηλώνεται στο πλαίσιο του Συμβουλίου των Υπουργών, των οποίων η προεδρία πιστώνεται, έτσι που αντιπροσωπεύουν για τη σύγκληση των συνεδριάσεων της, θέτοντας την ημερήσια διάταξη και την κατεύθυνση των συζητήσεων που συμβαίνουν σε σας sine Στην πράξη, η βούληση του Προέδρου επιβάλλεται στα υπόλοιπα μέλη που απαρτίζουν το Συμβούλιο Υπουργών.
 
Το Σύνταγμα δίνει ο Πρόεδρος, άμεσα, ένα πλούσιο καστ των λειτουργιών, οι οποίες περιλαμβάνουν την υποχρέωση να ενημερώσει τον βασιλιά, την υποστήριξη των ενεργειών του, 13 την εξουσία να ζητήσει από την προεδρία του Συμβουλίου των Υπουργών, 88 το ανταγωνισμού να συγκαλέσει συμβουλευτικό δημοψήφισμα, 89 να υποβληθεί το ζήτημα της εμπιστοσύνης ενώπιον του Κογκρέσου, 66 ή ακόμη και να είναι σε θέση να διαλύσει το Κοινοβούλιο(είτε Σπίτι ή και τα δύο). 90 Τέλος, το Σύνταγμα καθιστά επίσης αρμόδιο να ασκήσει προσφυγή για αντισυνταγματικότητα ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου. 91
 
Αντιπρόεδροι
Το Σύνταγμα αναφέρει μόνο την εικόνα του Αντιπροέδρου του άρθρου 98, το οποίο αναφέρει ότι η κυβέρνηση αποτελείται, μεταξύ άλλων, μια αντιπρόεδρος στην περίπτωσή του . Από μια τέτοια απλή ρύθμιση προκύπτει ότι μπορεί να υπάρχει ένας ή περισσότεροι αντιπρόεδροι, δίνοντας τη δυνατότητα να μην υπάρχει κανένας.
 
Ο νόμος της κυβέρνησης διευκρινίζει λίγο περισσότερο τις λειτουργίες του, αν και διατηρεί έναν απροσδιόριστο χαρακτήρα που μετατρέπει τις αντιπροεδρίες σε ιδιαίτερα ευλύγιστες μορφές. Θα πρέπει να σημειωθεί η λειτουργία υποκατάστασης υπό την απουσία ή ασθένεια του Προέδρου 92 και η γενική κατανομή των θεμάτων που τους μεταβίβασε ο Πρόεδρος. 93
 
Υπουργοί
Κύριο άρθρο: Υπουργείο Ισπανίας
 
Palace of Santa Cruz, έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών και Συνεργασίας .
Το Σύνταγμα αποφεύγει να εξετάσει λεπτομερώς το πρόσωπο του Υπουργού. Περιορίζοντας τον εαυτό του στη ρύθμιση των ουσιωδών στοιχείων του, καθιερώνει την ένταξή του στο διοικητικό όργανο. 82 Από αυτή την αναφορά, το διορισμό και την απόλυση που κατά βούληση του Πρωθυπουργού, του 85 και αναφορά στο σχήμα της σποραδικά κατά μήκος της διαδρομής είναι συνταγματικό κείμενο, όπως είναι η αναφορά της υπουργικής έγκρισης μερικές πράξεις του βασιλιά. 13
 
Οι υπουργοί έχουν διπλή φύση. Από τη μία πλευρά, είναι μέλη του Συμβουλίου Υπουργών και συμμετέχουν στις διαβουλεύσεις και τη λήψη αποφάσεων. Από την άλλη πλευρά, είναι επικεφαλής μιας συγκεκριμένης υπουργικής υπηρεσίας και μέσα σε αυτήν εκτελούν τα καθήκοντα καθοδήγησης, οργάνωσης και εποπτείας. εκπροσωπούν το κράτος στο πεδίο του τομέα · και ανταποκρίνονται στις επιδόσεις του τμήματος τους. Ο Οργανικός Νόμος Λειτουργίας της Γενικής Διοίκησης του Κράτους απαριθμεί με μεγάλη λεπτομέρεια τις λειτουργίες των Υπουργών στα άρθρα 12 και 13.
 
Εκπαίδευση και παύση
Το Σύνταγμα περιλαμβάνει την αρχή της κυβερνητικής συνέχειας, με στόχο την αποφυγή κενών μεταξύ της διακοπής μιας κυβέρνησης και του σχηματισμού της επόμενης. Με αυτόν τον τρόπο, συσχετίζει και τις δύο διαδικασίες, έτσι ώστε η αναγκαία αιτία για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης να αντιστοιχεί στην παύση του προηγούμενου. Κατά την ενδιάμεση περίοδο μεταξύ εκπαίδευσης και απόλυσης, διαπιστώνεται ότι η απολυθείσα κυβέρνηση θα συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά της έως ότου αναλάβει τη νέα κυβέρνηση . 94
 
Η αρχή της συνέχειας είναι ακόμα πιο έντονο στη ρύθμιση της πρότασης μομφής, που το Σύνταγμα δίνει στον χαρακτήρα μια εποικοδομητική, απαιτώντας την πρόταση ενός εναλλακτικού υποψήφιος στην ίδια διαδικασία θα προκαλέσει την παύση του πρώην προέδρου. 95 Σε αυτή την περίπτωση, η αλλαγή της κυβέρνησης θα είναι αυτόματη, και ο χρόνος μεταξύ των εισερχόμενων και εξερχόμενων κυβέρνηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
 
Investiture
Το άρθρο 99 του Συντάγματος θεσπίζει τη διαδικασία ανάκλησης του Προέδρου της Κυβέρνησης της Ισπανίας . Μια τέτοια διαδικασία είναι καινοτόμος στην ιστορία του συνταγματισμού, εθνικό και συγκριτικό. Το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων δεν παρέχει την εμπιστοσύνη του σε έναν Πρόεδρο της Κυβέρνησης, αλλά σε έναν υποψήφιο που πρότεινε ο Βασιλιάς .
 
Ο βασιλιάς συναντιέται με τους εκπροσώπους που διορίζονται από τις πολιτικές ομάδες της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων και προτείνει έναν υποψήφιο για την προεδρία της κυβέρνησης μέσω του προέδρου της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων . Ο υποψήφιος που προτείνει ο βασιλιάς εκθέτει ενώπιον του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων το πολιτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης που προσποιείται ότι διαμορφώνει και ζητά την εμπιστοσύνη του Κογκρέσου.
 
Αν το Συνέδριο των Αντιπροσώπων, με απόλυτη πλειοψηφία καταφατικών ψήφων, δώσει την εμπιστοσύνη του στον υποψήφιο, ο βασιλιάς τον διορίζει ως Πρόεδρο της Κυβέρνησης. Διαφορετικά, η ίδια πρόταση υποβάλλεται σε νέα ψηφοφορία 48 ώρες μετά την προηγούμενη. Σε αυτή τη δεύτερη ψηφοφορία, η εμπιστοσύνη χορηγείται εάν ο υποψήφιος λάβει απλή πλειοψηφία καταφατικών ψήφων.
 
Σε περίπτωση που ο υποψήφιος δεν έχει επενδυθεί, οι διαδοχικές προτάσεις υποβάλλονται σε επεξεργασία σύμφωνα με την ίδια διαδικασία. Αν έχουν περάσει δύο μήνες από την πρώτη ψηφοφορία, ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης δεν έχει επενδυθεί, τα Επιμελητήρια έχουν διαλυθεί και έχουν ζητηθεί νέες εκλογές.
 
Παύση
Το Σύνταγμα περιλαμβάνει ως αιτίες της απόλυσης της κυβέρνησης η διεξαγωγή των γενικών εκλογών, η απόσυρση της εμπιστοσύνης του Κογκρέσου και του θανάτου ή παραίτησης του πρωθυπουργού. 87 Ομοίως, η παύση της κυβέρνησης θα πρέπει να προκύψει ως ένα αποτέλεσμα της τελικής απόφασης κατά του Προέδρου για να τον αποτρέψει από την άσκηση των καθηκόντων του, είτε με την αστική ανικανότητα, είτε ποινική ευθύνη. 96
 
Σε περίπτωση συνταξιοδότησης των εκλογών, μπορεί να προκύψει ως ένα αποτέλεσμα της τακτικής καταγγελίας της κοινοβουλευτικής περιόδου τεσσάρων ετών, 97 ή μπορεί να προκύψει λόγω της πρόωρης διάλυσης της Βουλής από τον πρωθυπουργό 90
 
Η παύση της απόσυρσης της πολιτικής εμπιστοσύνης του Κογκρέσου πραγματοποιείται μέσω των διαδικασιών πολιτικής ευθύνης, που αποτελούνται από το ζήτημα της εμπιστοσύνης και της πρότασης μομφής . Τα δύο αυτά στοιχεία είναι συνήθηι και απαραίτητοι μηχανισμοί στους κοινοβουλευτισμούς .
 
Τέλος, το Σύνταγμα μιλά για την παύση της κυβέρνησης με παραίτηση ή θάνατο του Προέδρου της. Είναι μια θέση σύμφωνη με το σύστημα επενδύσεων, το οποίο θέτει τον δεσμό εμπιστοσύνης μεταξύ του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων και του Προέδρου της Κυβέρνησης, όχι με την ίδια την Κυβέρνηση ή με τα μέλη της μεμονωμένα. 87
 
Η παύση της κυβέρνησης με τελική δικαστική απόφαση κατά του Προέδρου δεν εξετάζεται ρητά στο Σύνταγμα, αν και μέρος της θεωρίας επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για σιωπηρή παύση. Θα μπορούσε να έχει τη μορφή αστικής ανικανότητας, πράγμα που σημαίνει ότι ο Πρόεδρος έχει χάσει την ικανότητά του να ενεργεί. ή για ποινική ευθύνη, σε περίπτωση που το ψήφισμα τον εμπόδισε να ασκήσει τις προεδρικές λειτουργίες για την καθιέρωση κάποιου είδους προσωρινής κράτησης ή ποινής στερητικής της ελευθερίας ή έκπτωσης για την άσκηση δημόσιας θητείας. Πρέπει να σημειωθεί ότι πρόκειται για δογματικά αμφιλεγόμενες υποθέσεις που δεν έχουν γίνει και είναι εξαιρετικά απίθανο στην πράξη.
 
Κοινοβουλευτισμός
Το Σύνταγμα αφιερώνει τον τίτλο V(άρθρα 108 έως 116) για να προσδιορίσει και να προσδιορίσει τις σχέσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των Cortes Generales. Το κοινοβουλευτικό σύστημα, που αναγγέλλεται ως συνταγματική αρχή 6, υποδηλώνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να ελέγχεται από τους Cortes Generales . Αυτός ο κοινοβουλευτικός έλεγχος εξηγείται από τον δεσμό εμπιστοσύνης που προεδρεύει της σχέσης μεταξύ των δύο δυνάμεων και μπορεί να λάβει δύο μορφές.
 
Πρώτα κοινοβουλευτικού ελέγχου με την αυστηρή έννοια του όρου, που αντιστοιχούν στους δύο θαλάμους(Κογκρέσου και της Γερουσίας), και ότι παρέχει μια σειρά από εργαλεία και διαδικασίες για να συναντηθούν και να αξιολογήσουν τις επιδόσεις της κυβέρνησης, χωρίς τις αξιολογήσεις αυτές έχουν νομικά δεσμευτική ισχύ για το τελευταίο.
 
Δεύτερον, η πολιτική και η κοινή ευθύνη της κυβέρνησης πριν από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, που 16 που μπορεί να αναγκάσει την απομάκρυνσή του από την κοινοβουλευτική ψηφοφορία, είτε με την πρωτοβουλία της ίδιας της(θέμα εμπιστοσύνης) ή με κοινοβουλευτική πρωτοβουλία της κυβέρνησης(κίνησης λογοκρισία). Με την ευκαιρία αυτή, η κοινοβουλευτική απόφαση είναι νομικά δεσμευτική και προϋποθέτει τη συνταγματικά δεσμευτική αφαίρεση της κυβέρνησης. 98
 
Κοινοβουλευτικός έλεγχος
Το Σύνταγμα επιτρέπει στο Κοινοβούλιο(Κογκρέσο και Γερουσία) να λάβει πληροφορίες από την Κυβέρνηση, να ζητήσει την εμφάνιση ενός από τα μέλη του, να συστήσει Επιτροπές Έρευνας και να διατυπώσει ερωτήσεις και ερωτήσεις. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κανένας από αυτούς τους μηχανισμούς δεν μπορεί να συνδέσει νομικά τις αποφάσεις της κυβέρνησης, κάτι που δεν εμποδίζει την ενδεχόμενη κλιμάκωση με απλά κριτήρια πολιτικής ευκαιρίας.
 
Η λήψη κυβερνητικών ή διοικητικών πληροφοριών από την Ολομέλεια ή από μία από τις επιτροπές της διεξάγεται μέσω του προέδρου του εν λόγω τμήματος. Καθιερώνει επίσης την κοινοβουλευτική εξουσία για τη συλλογή πληροφοριών από τα όργανα των αυτόνομων κοινοτήτων . 68
 
Ο προσωπικός έλεγχος των μελών της Κυβέρνησης από την Ολομέλεια ή από τις Επιτροπές ενός Επιμελητηρίου εξετάζεται από τη σχολή που αποδίδεται στα μέλη της Κυβέρνησης να παραστούν στις κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις και να ακουστούν σε αυτές. 99
 
Σχετικά με τις ερωτήσεις και κοινοβουλευτικές ερωτήσεις προς την κυβέρνηση, το Σύνταγμα απαιτεί αφιερώσει μια ελάχιστη εβδομαδιαία περίοδο θα διέπεται από τις διατάξεις των τμημάτων. Υποδεικνύει επίσης ότι οι ερωτήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε κίνηση στην οποία το Σώμα εκφράζει τη θέση του ως προς αυτό. 100
 
Οι Κανονισμοί των Επιμελητηρίων ρύθμισαν βαθιά τις ερωτήσεις και τις ερωτήσεις, διαχωρίζοντας και τα δύο στοιχεία ανάλογα με τη φύση τους. Με αυτόν τον τρόπο, τα ερωτήματα αφορούν συγκεκριμένα γεγονότα ή θέματα και επιτρέπουν μια πολύ ευκίνητη συζήτηση μεταξύ του βουλευτή που υποβάλλει την ερώτηση και του μέλους της κυβέρνησης που την απαντά. Από την άλλη πλευρά, οι ερωτήσεις πρέπει να ασχολούνται με ζητήματα γενικής πολιτικής και να επιτρέπουν μια πιο ήρεμη συζήτηση στην οποία μπορούν να παρέμβουν εκπρόσωποι των διαφόρων κοινοβουλευτικών ομάδων. 101
 
Τέλος, η Ολομέλεια ενός Σώματος μπορεί να αποφασίσει τη δημιουργία Επιτροπής Έρευνας για τον έλεγχο οποιουδήποτε θέματος που επηρεάζει το δημόσιο συμφέρον, συμπεριλαμβανομένης της δράσης της κυβέρνησης. Η έρευνα θα αποτελείται από δυνάμεις παρόμοιες με αυτές που αναφέρθηκαν(συγκέντρωση πληροφοριών, τον έλεγχο και τις ερωτήσεις πρόσωπο) και το αποτέλεσμά της θα δεν δεσμεύει ή να επηρεάσει τις δικαστικές αποφάσεις, αν και μπορεί να υποβάλει τα πορίσματα για τον εισαγγελέα . 102
 
Πολιτική ευθύνη
Η ύπαρξη του δεσμού της κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση μεταφράζεται σε ενδεχόμενη πολιτική ευθύνη των τελευταίων. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι μια ευθύνη μιας νομικής φύσεως(όπως η αστική ή ποινική ευθύνη), έχει νομικά δεσμευτικές συνέπειες, ειδικά την αναγκαστική παραίτηση του Προέδρου και την επακόλουθη διακοπή της κυβέρνησης να ολοκληρώσει το δεσμό της αλληλεγγύης που τους ενώνει. 16
 
Το άρθρο 108 η ίδια αναφέρει ότι η ευθύνη αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, και όχι η Γερουσία, σύμφωνα με bicameralism εξασθενημένο στο κοινοβούλιο της Ισπανίας έχει οριστεί.
 
Το ισπανικό Σύνταγμα ρυθμίζει λεπτομερώς δύο τρόποι με τους οποίους η πολιτική ευθύνη απαιτεί από την κυβέρνηση, έχοντας λόγους να πιστεύει πιθανή απομάκρυνσή του: το ζήτημα της εμπιστοσύνης και της κίνησης της εμπιστοσύνης.
 
Το ζήτημα της εμπιστοσύνης παρουσιάζεται στο Συνέδριο με πρωτοβουλία του Προέδρου της Κυβέρνησης, μετά από συνεννόηση στο Συμβούλιο Υπουργών. Η απονομή της εμπιστοσύνης γίνεται με απλή πλειοψηφία και προϋποθέτει τη συνέχεια της κυβέρνησης. 66 Αν το Κογκρέσο δεν να χορηγήσει την εμπιστοσύνη τους, την παύση της κυβέρνησης και του ανοίγματος πριν δει την ανάληψη διαδικασία διέπεται από το άρθρο 99 θα παράγει 103
 
Η πρόταση μομφής πρέπει να περιλαμβάνει έναν εναλλακτικό υποψήφιο(εποικοδομητική κίνηση), και παρουσιάζεται με πρωτοβουλία ενός δεκάτου του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων. 104 Για δύο ημέρες, υπολογίζοντας από την παρουσίασή της, μπορούν να προταθούν εναλλακτικές προτάσεις. Μετά από πέντε ημέρες, θα τεθεί σε ψηφοφορία στην Ολομέλεια. 105 Εάν εγκριθεί με απόλυτη πλειοψηφία 106, ο Πρόεδρος(και άλλα μέλη της Κυβέρνησης) θα απομακρυνθεί και θα αντικατασταθεί από τον εναλλακτικό υποψήφιο. 95 Σε περίπτωση αποτυχίας της πρότασης μομφής, οι υπογράφοντες δεν επιτρέπεται να παρουσιάσουν άλλη κατά τη διάρκεια του υπολοίπου της συνεδρίασης. 107Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της πρότασης μομφής ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης δεν θα μπορέσει να διαλύσει τα Επιμελητήρια. 108
 
Δημόσια διοίκηση
Κύριο άρθρο: Δημόσια διοίκηση της Ισπανίας
Τίτλος IV(άρθρα 97-107) είναι να μην περιορίζεται στην ρύθμιση της κυβέρνησης, αλλά περιλαμβάνει επίσης μια αναφορά στις βασικές αρχές της δημόσιας διοίκησης, καλύπτοντας έτσι ολόκληρη την εκτελεστική εξουσία .
 
Η Δημόσια Διοίκηση διαμορφώνεται ως όργανο εξυπηρέτησης και διαχείρισης γενικού ενδιαφέροντος . 109 Αν και το σύνταγμα αναφέρει μία μόνο χορήγηση κατανοητό ότι ως ένα αποτέλεσμα της αυτόνομης μέλους εκεί είναι ένα πλήθος των εδαφικών Διοίκησης(Γενικά, οι περιφερειακές και τοπικές), η οποία με τη σειρά τους εξαρτώνται σε πολλές instrumental διοικήσεων. 110
 
Το Σύνταγμα λεπτομέρειες μόνο την οργάνωση της δημόσιας διοίκησης, ενώ απαιτεί ότι τους φορείς που δημιουργούνται, σε σκηνοθεσία και συντονίζεται σύμφωνα με το Νόμο . 111 Αντιθέτως, η μνεία που κάνει το άρθρο 97 σχετικά με την κατεύθυνση που ασκεί η κυβέρνηση επί της πολιτικής διοίκησης πρέπει να νοηθεί ως περιορισμένη στη γενική διοίκηση του κράτους. Πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 137, το κράτος είναι οργανωμένο εδαφικά σε δήμους, επαρχίες και αυτόνομες κοινότητες . και ομοίως, όλες αυτές οι οντότητες έχουν την αυτονομία να διαχειρίζονται τα αντίστοιχα συμφέροντά τους, δηλαδή καθένα από αυτά κατευθύνει τη δική του διοίκηση.
 
Δραστηριότητα
Το συνταγματικό κείμενο αναθέτει στον απλό νομοθέτη την ανάπτυξη τεσσάρων βασικών πτυχών της διοικητικής δραστηριότητας:
 
Κοινό των πολιτών: Εκτός από τις οργανώσεις, ξεχωριστά, αναμένεται ότι οι πολίτες πρέπει να ακουστούν κατά την ανάπτυξη των διοικητικών κανόνων που τους επηρεάζουν. 112
Πρόσβαση πολιτών στα αρχεία και στα αρχεία: Η συνταγματική εντολή αποκλείει πληροφορίες που ενδέχεται να θέτουν σε κίνδυνο την Ασφάλεια και την Άμυνα του Κράτους, να επηρεάζουν τη διερεύνηση ενός εγκλήματος ή να παραβιάζουν το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. 113
Διοικητική διαδικασία: Απαιτείται ρύθμιση της διαδικασίας για την κατάρτιση διοικητικών πράξεων . Η ακρόαση των ενδιαφερομένων μερών προβλέπεται επίσης, κατά περίπτωση, σύμφωνα με το Νόμο. 114
Ευθύνη: Υλικές ζημιές και τα δικαιώματα των ατόμων ως ένα . Αποτέλεσμα της διοικητικής δραστηριότητας είναι η γέννηση του δικαιώματος αποζημίωσης των ζημιωθέντων σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται από το νόμο 115
Αρχές
Οι συνταγματικές αρχές που διέπουν τις επιδόσεις της Δημόσιας Διοίκησης χρησιμεύουν ως βάση για την επακόλουθη ανάπτυξη των λειτουργικών και οργανωτικών πτυχών των διαφόρων διοικήσεων. Το Σύνταγμα εξετάζει την αρχή της αντικειμενικότητας, της αποτελεσματικότητας, της ιεραρχίας, της αποκέντρωσης, της αποκέντρωσης, του συντονισμού και της υποταγής του Νόμου και του Νόμου. 109
 
Το άρθρο 103.1, περιέχοντας τις προαναφερθείσες αρχές, αρχίζει με το να δηλώνει ότι η Διοίκηση εξυπηρετεί αντικειμενικά τα γενικά συμφέροντα. Η αρχή της αντικειμενικότητας σχετίζεται με την αμεροληψία των δημοσίων υπαλλήλων, 116 και με την απαγόρευση της διοικητικής αυθαιρεσίας. 25 Η διοίκηση δεν μπορεί να ενεργεί ή να κάνει διάκριση μεταξύ της μεταχείρισης του διοικούμενου, αλλά σύμφωνα με τους δικαιολογημένους σκοπούς που απορρέουν από τον νόμο. Με τον τελευταίο αυτό τρόπο η αρχή της αντικειμενικότητας μπορεί να σχετίζεται με την αρχή της ίσης μεταχείρισης. στο άρθρο 14.
 
Όσον αφορά την αρχή της αποτελεσματικότητας, πρέπει να επισημάνουμε τη συνταγματική βούληση να επιτύχει η διοικητική δραστηριότητα τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα προς εξυπηρέτηση των γενικών συμφερόντων. Στενά συνδεδεμένη με την αρχή του συντονισμού μεταξύ των διοικήσεων, που εκδηλώνεται με μια παραδειγματική τρόπο το έργο της διαχείρισης και την υποχρέωση που βαρύνει τις διάφορες διοικήσεις, αμοιβαία με τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την αποτελεσματική άσκηση των αρμοδιοτήτων τους. 117
 
Από την αρχή της ιεραρχίας μπορούν να διακριθούν δύο πλευρές, κανονιστικές και διοικητικές. Η κανονιστική ιεραρχία είναι μια υποδεέστερη κανονιστικών προτύπων με το νόμο καταστατικό πρότυπα φάσμα, και τελικά να τους συνταγματικούς κανόνες. 25 Η διοικητική ιεραρχία συνεπάγεται μια οργάνωση πυραμιδική που εντός της ίδιας διοίκησης είναι φορείς ιεραρχικά ανώτερη, υπεύθυνη για τη διαχείριση, την εποπτεία και τον έλεγχο των ιεραρχικά κατώτερο οργάνων. Η τελευταία μπορεί να λάβει εξουσιοδότηση λειτουργίες από τους ανωτέρους τους, πηγαίνουν σε αυτούς από συγκρούσεις αρμοδιοτήτων με την ίδια ιεραρχική όργανα και τελικά πειθαρχική ανταποκρίνονται σε αυτά. οΗ προσφυγή κατά των πράξεων των κατώτερων σωμάτων επιλύεται από το διοικητικό σώμα, και επίσης, το ανώτερο μπορεί να avocar για τον εαυτό του κάποια ανταγωνισμό από το κάτω μέρος του σώματος.
 
Από την άλλη πλευρά, η αρχή της θεσμικής αποκέντρωσης αναφέρεται στη μεταβίβαση της κυριότητας αρμοδιοτήτων μεταξύ μιας διοίκησης και ενός φορέα με δική της νομική προσωπικότητα που δημιουργείται από την ίδια διοίκηση. Αυτή η αρχή προϋποθέτει την εμφάνιση της λεγόμενης οργανωτικής διοίκησης, με στόχο την αποτελεσματική ικανοποίηση των πλεονεκτημάτων ενός παρεμβατικού κράτους. Η αποκέντρωση δεν είναι απλή εξουσιοδότηση ή ανάθεση της διοίκησης, δεδομένου ότι η Διοίκηση που προκύπτει από την κυριότητα δεν εποπτεύει την άσκηση από την οντότητα που την λαμβάνει.
 
Όσον αφορά την αρχή της αποκέντρωσης, θα πρέπει να σημειωθεί ότι είναι στην πραγματικότητα παρόμοια με την αποκέντρωση, αν και η αποκέντρωση συμβαίνει μεταξύ οργάνων της ίδιας διοίκησης, και όχι μεταξύ των διαφόρων διοικήσεων. Η αποκέντρωση μπορεί να είναι οριζόντια, δηλαδή μεταξύ ιεραρχικά ισοδύναμων σωμάτων. ή θα είναι κάθετη, έτσι ώστε ένα ανώτερο όργανο να αποδίδει τις δικές του αποδόσεις υπέρ ενός κατώτερου οργάνου.
 
Όσον αφορά την αρχή του συντονισμού, παρουσιάζεται στις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων υπουργικών τμημάτων, έργο που έχει ανατεθεί στο υπουργείο της Προεδρίας . μεταξύ της Γενικής Διοίκησης και των περιφερειακών διοικήσεων · και μεταξύ των ίδιων των αυτόνομων διοικήσεων, οι οποίες χρησιμοποιούν τις συμφωνίες ως μέσο συντονισμού. Από άλλη άποψη, πρέπει να σημειωθεί ότι η αρχή του συντονισμού αντιτίθεται στην αρχή της ιεραρχίας. Όταν υπάρχει ιεραρχική σχέση, αποκλείεται ο συντονισμός και με παρόμοιο τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει συντονισμός διαφορετικός από ό, τι μεταξύ δύο οντοτήτων που σχετίζονται ως ίσοι.
 
Τέλος, όσον αφορά την αρχή της υποβολής στον Νόμο και στο Νόμο, είναι η διοικητική αντανάκλαση της αρχής σύνδεσης που περιέχεται στο Άρθρο 9.3. Στην περίπτωση της Διοίκησης, παράγεται ένας θετικός δεσμός, οπότε ο τελευταίος μπορεί μόνο να κάνει αυτό που επιτρέπει ο Νόμος. Αντίθετα, οι πολίτες υπόκεινται σε μια αρνητική σχέση, έχοντας τη δυνατότητα να κάνουν ό, τι δεν απαγορεύει ο νόμος. Από την άλλη πλευρά, αυτή η αρχή πρέπει να συνδεθεί με την αρχή της αντικειμενικότητας, έτσι ώστε η διοίκηση να χρησιμοποιήσει ως παράμετρο δράσης ό, τι προβλέπει ο κανόνας. Επομένως, η διοικητική διακριτική ευχέρεια περιορίζεται από έναν νομοθετικά κατοχυρωμένο πυρήνα και οι πράξεις του δεν μπορούν να αποκλίνουν από τους επιδιωκόμενους σκοπούς χωρίς να υποστούναπόκλιση της εξουσίας . Η διοικητική δικαιοδοσία είναι υπεύθυνη για τη διασφάλιση αυτής της αρχής, δεδομένου ότι το Σύνταγμα ορίζει ότι τα δικαστήρια ελέγχουν την κανονιστική εξουσία και τη νομιμότητα της διοικητικής δράσης και υποβολή του προς τα άκρα που δικαιολογούν την . 118
 
Δικαστική εξουσία
Κύριο άρθρο: Δικαστική εξουσία της Ισπανίας
 
Έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου στην Plaza de la Villa στο Παρίσι .
Ο Τίτλος VI του Συντάγματος(άρθρα 117 έως 127) είναι υπεύθυνος για τη βασική ρύθμιση της δικαστικής εξουσίας. Οι αρχές που καθιερώνουν αυτές οι εντολές επιδιώκουν να εδραιώσουν μια ανεξάρτητη Δικαστική Εξουσία, ικανή να αναπτύξει επαρκώς τη δικαιοδοτική εξουσία. Με τον ίδιο στόχο, το Σύνταγμα ρυθμίζει το καθεστώς των δικαστών και των δικαστών, διαμορφώνοντας επίσης ένα σώμα δικαστικής κυβέρνησης που ενσωματώνεται από το Γενικό Συμβούλιο των Δικαστηρίων . 119 Περιλαμβάνει επίσης την ύπαρξη Εισαγγελίας που θα προάγει τη δράση της δικαιοσύνης για την υπεράσπιση της νομιμότητας, τα δικαιώματα των πολιτών και το δημόσιο συμφέρον. 45
 
Η συνταγματική τίτλος αρχίζει με το άρθρο 117, δηλώνοντας ότι η δικαιοσύνη πηγάζει από το λαό και χορηγείται για λογαριασμό του βασιλιά από δικαστές της δικαστικής εξουσίας [...] υπόκεινται μόνο στο κράτος δικαίου . 120 Η διάταξη αυτή ορίζει τη θέση που θα καταλαμβάνουν το δικαστικό εντός του πολιτικού συνταγματικής δομής.
 
Έτσι, καταρχήν, η δικαιοσύνη προέρχεται από τον λαό, έναν ισχυρισμό υποστηριζόμενο από το άρθρο 1.2, ο οποίος εκδηλώνεται σε διπλή όψη. Από τη μία πλευρά, μαρτυρεί τη δημοκρατική νομιμότητα που κρατά το Δικαστικό Τμήμα, που απορρέει από τη νομιμότητα του ίδιου του Συντάγματος. Επιπλέον, αναφορά στην παρέμβαση του κυρίαρχου λαού στην απονομή της δικαιοσύνης, ιδίως με την μορφή γίνεται δημοφιλής κατηγορία και ο θεσμός της κριτικής επιτροπής . 29
 
Δεύτερον, η δικαιοσύνη διοχετεύεται στο όνομα του βασιλιά . Το Στέμμα είναι διαμορφωμένο ως σύμβολο του κράτους και των εξουσιών του και ως εκ τούτου, πρόκειται να συμπεριλάβει την παρουσία του στο δικαστικό σώμα με απλώς συμβολικά αποτελέσματα. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται αναφορά και στην ιστορική παράδοση, δεδομένου ότι πρώην ο μονάρχης ήταν υπεύθυνος για τη διοίκηση της δικαιοσύνης.
 
Τρίτον, η δικαιοσύνη διοικείται από δικαστές και δικαστές που είναι μέλη της δικαστικής εξουσίας . Αυτή η διαπίστωση προϋποθέτει ότι το καθήκον της διοίκησης της δικαιοσύνης θα αντιστοιχεί αποκλειστικά στους δικαστές και τους δικαστές, ενώ θα ενσωματωθούν στη δικαστική εξουσία.
 
Τέλος, οι δικαστές και οι δικαστές θα υπόκεινται μόνο στο κράτος δικαίου . Η υποβολή στον νόμο πρέπει να γίνει κατανοητή με ευρεία έννοια, ως κανονιστικό σύνολο του νομικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά, η υποβολή αυτή συνεπάγεται την απαραίτητη υποταγή από την Δικαστική Εξουσία, η οποία περιορίζεται στην ερμηνεία της χωρίς κανένα περιθώριο δικαστικής αυθαιρεσίας. Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η υποβολή του Νόμου αποδίδει επίσης στη δημοκρατική νομιμότητα τη λειτουργία της δικαιοσύνης.
 
Αρχές
Το μεγαλύτερο μέρος του τίτλου VI είναι αφιερωμένο στη διαμόρφωση των βασικών αρχών του δικαστικού σώματος και της δικαιοδοτικής του δραστηριότητας. Με αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται μια ανεξάρτητη και υπεύθυνη Δικαστική Εξουσία, η οποία κατέχει με μοναδικό και αποκλειστικό τρόπο τη δικαιοδοτική εξουσία. Κατά τον ίδιο τρόπο, υποδεικνύεται μια σειρά από βασικά χαρακτηριστικά που θα πρέπει να συγκεντρώσουν οι διάφορες διαδικασίες διεθνούς δικαιοδοσίας.
 
Δικαστική ανεξαρτησία
Το Σύνταγμα αποσκοπεί στην παροχή ανεξαρτησίας στο Δικαστικό Τμήμα 120, δημιουργώντας τις βάσεις για το καθεστώς των δικαστών και των δικαστών, οι οποίες πρέπει αναγκαστικά να ρυθμίζονται μέσω ενός οργανικού νόμου. 121
 
Οι δικαστές και οι δικαστές είναι αμετάβλητοι 120 και δεν μπορούν να διαχωριστούν, να ανασταλούν, να μεταφερθούν ή να συνταξιοδοτηθούν εκτός από οποιαδήποτε αιτία και με τις εγγυήσεις που προβλέπει ο νόμος . 122 Ομοίως, οι διορισμοί, οι προαγωγές, η επιθεώρηση και το πειθαρχικό καθεστώς θα παραμείνουν στα χέρια του Γενικού Συμβουλίου της Δικαστικής Δύναμης, 119 του διοικητικού σώματος της Δικαστικής Δύναμης, ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες συνταγματικές εξουσίες.
 
Το Σύνταγμα επιδιώκει επίσης να διασφαλίσει τη δικαστική αμεροληψία μέσω ενός καθεστώτος ασυμβιβάστων, του οποίου ο κανονισμός μεταβιβάζει στον νομοθέτη. σε κάθε περίπτωση, αποδεικνύεται ότι οι δικαστές και οι δικαστές, ενώ είναι ενεργοί, δεν μπορούν να κατέχουν άλλες δημόσιες θέσεις, ούτε να ανήκουν σε πολιτικά κόμματα ή συνδικάτα. 123
 
Δικαιώματα αποκλειστικότητας
Το Σύνταγμα θεσπίζει την αρχή της αποκλειστικής δικαιοδοσίας με διπλή έννοια, θετική και αρνητική. Θετικά, η δικαστική εξουσία είναι αποκλειστική και δικαιοδοσίας δραστηριότητα μπορεί να ασκείται από τα δικαστήρια ορίζει ο νόμος, 124 απαγορεύει κάθε δικαιοδοσία της κυβέρνησης και Διοίκησης? ακόμη και του Κοινοβουλίου, των οποίων οι εξεταστικές επιτροπές δεν θα συνδέονται με τα δικαστήρια. 125
 
Η αποκλειστικότητα με θετική έννοια πρέπει να συμπληρωθεί με μια αναφορά στις δύο εξαιρέσεις. Πρώτον, το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο, παρά την ανάπτυξη δικαιοδοτικών καθηκόντων, δεν εντάσσεται στο Δικαστικό Τμήμα. Αφετέρου, η αρμοδιότητα του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, αρμόδια για τις διαφορές που απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο .
 
Η αρνητική έννοια της αρχής συνεπάγεται την αποκλειστική προσήλωση των δικαστών και των δικαστηρίων στη δικαιοδοτική δραστηριότητα και σε εκείνους που τους ανατίθενται ρητώς από το νόμο για την εξασφάλιση οποιουδήποτε δικαιώματος . 124 Πρέπει να σημειωθεί ότι η αρχή αυτή συνδέεται με το καθεστώς των ασυμβίβαστων και των απαγορεύσεων που θεσπίζονται στο Σύνταγμα. 123
 
Μονάδα δικαιοδοσίας
Το Σύνταγμα επιβεβαιώνει ότι η αρχή της δικαιοδοτικής ενότητας αποτελεί τη βάση της οργάνωσης και της λειτουργίας των δικαστηρίων . 126 Μια τέτοια μονάδα αναφέρεται στην επικράτεια, συνδέεται στενά με την απαγόρευση των εξαιρετικών δικαστηρίων. 127
 
Το άρθρο 122.1 προτείνει διάκριση μεταξύ δικαστών και δικαστών, οι οποίοι θα αποτελέσουν ουσιαστικά ένα ενιαίο σώμα. και το προσωπικό στην υπηρεσία της δικαιοσύνης, για το οποίο δεν ισχύει η αρχή της ενότητας. Έτσι, οι αυτόνομες κοινότητες έχουν αποκτήσει τις δεξιότητες για να αναλάβει να εξοπλίσει τα δικαστήρια των μέσων ενημέρωσης που λειτουργούν ως υλικό υπόστρωμα ή προσωπικά, ενώ το δικαστήριο και την κυβέρνηση της λειτουργίας δικαστικό σώμα είναι μη - μεταβιβάσιμη. 128
 
Η εδαφική ενότητα προϋποθέτει την αρμοδιότητα του δικαστικού σώματος σε όλη τη χώρα, με την επιφύλαξη της εδαφικής οργάνωσης των διαφόρων οργάνων της, που μπορεί να είναι χρήσιμες για ένα δήμο, σε δικαστικές Κόμμα, σε μια επαρχία, αυτόνομη περιοχή, ακόμη και καθ 'όλη Ισπανία
 
Από την άλλη πλευρά, η απαγόρευση των έκτακτων δικαστηρίων συμπληρώνει την αρχή της ενότητας, και περιλαμβάνει την πρόσβαση σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες, ο φυσικός δικαστής που προβλέπονταν από το νόμο, και η τακτική δικαιοδοσία ενός ενιαίου δικαστικού συστήματος. Παρ 'όλα αυτά, το Σύνταγμα προβλέπει διάφορες εξαιρέσεις, συμβατές με την ενότητα της Δικαστικής Δύναμης:
 
Η στρατιωτική δικαιοδοσία θα ενεργεί στο αυστηρά στρατιωτικό πεδίο και στις περιπτώσεις κατάστασης πολιορκίας. 129
Τα συνηθισμένα και παραδοσιακά δικαστήρια, πολύ περιορισμένου χαρακτήρα, αποτελούν μια υπόθεση λαϊκής συμμετοχής στην απονομή δικαιοσύνης. 130
Το Ελεγκτικό Συνέδριο θα έχει τη δική του δικαιοδοσία 131 σχετικά με την ευθύνη των κατόχων θέσεων που ασχολούνται με τη διαχείριση δημόσιων πόρων. 132 Αυτό δεν θίγει την δυνατότητα προσφυγής των αποφάσεών του ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Οι κάτοχοι ορισμένων θέσεων θα μετρηθούν και, κατά συνέπεια, θα υποθέσουν μια εξαίρεση από την αρχή του φυσικού δικαστή εντός της ενιαίας δικαστικής εξουσίας. Αυτό συμβαίνει, μεταξύ άλλων, μεταξύ των βουλευτών 133 και των μελών της κυβέρνησης, 96 που θα κριθούν από το Ανώτατο Δικαστήριο.
Δικαιοσύνη πλήθους
Η δικαιοσύνη έχει δύο πλευρές. Από τη μία πλευρά, αυτό σημαίνει ότι οι δικαστές πρέπει να επιλυθούν, σε κάθε περίπτωση, έχει σημασία ότι ξέρουν, και δεν μπορεί να επικαλεστεί το σκοτάδι του κανόνα ή κενά για να αρνηθεί ένα ψήφισμα, που θα αναιρεί το θεμελιώδες δικαίωμα της δικαστικής προστασίας αποτελεσματικές . 134
 
Από την άλλη πλευρά, η ίδια αποτελεσματική δικαστική προστασία συνεπάγεται τη δημόσια υποχρέωση συμμόρφωσης και επιβολής δικαστικών αποφάσεων και η συνεργασία τόσο στην επίλυση της διαδικασίας όσο και στη μετέπειτα εκτέλεση της. 135
 
Αρχές διαδικασιών
Οι διαδικαστικές αρχές που περιέχονται στον Τίτλο VI καθορίζουν τη δικαιοσύνη υπό τις προϋποθέσεις που ορίζει ο Νόμος. Την δημοσιότητα της διαδικασίας και της ποινής της · Η κυρίαρχη ορατότητα της διαδικασίας. 138 και την απαραίτητη κίνητρο της ποινής. 139
 
Η απαλλαγή της διαδικασίας που περιέχεται στο άρθρο 119 παραμένει στα χέρια του νομοθέτη και, παρομοίως, καθιερώνεται αναγκαστικά για όσους δεν διαθέτουν επαρκή μέσα για την επίλυση των διαφορών. Νομική συνδρομή γίνεται έτσι το δικαίωμα του prestacional τύπου, που σχετίζονται με την αρχή της του κράτους δικαίου, αλλά η ακριβής οριοθέτηση της θα μείνει στο νομοθέτη, που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και των ειδικών δημοσιονομικών πόρων. 140
 
Η δημοσιότητα της διαδικασίας 137 και της φράσης 139 κατοχυρώνεται ως θεμελιώδες δικαίωμα στο άρθρο 24.2. Όντας ένα θεμελιώδες μέρος της δέουσας διαδικασίας, συνταγματική νομολογία έχει δηλώσει ότι η αποστολή είναι, αφενός, την προστασία μέρη του απέσπασε την προσοχή της δικαιοσύνης σε δημόσιο έλεγχο, και, δεύτερον, τη διατήρηση της κοινότητας εμπιστοσύνη στα δικαστήρια, αποτελούν τα δύο Αυτή η αρχή είναι μία από τις βάσεις της δίκαιης διαδικασίας και ένας από τους πυλώνες του κράτους δικαίου . 141 Επιπλέον, το Συνταγματικό Δικαστήριο έχει επίσης συνδέσει την αρχή της δημοσιότητας με το δικαίωμα να λαμβάνει ελεύθερα πληροφορίες. 142
 
Σε ό, τι αφορά την αρχή της κυρίαρχης ορθότητας, το Σύνταγμα το καθιερώνει ιδιαίτερα σε ποινικές υποθέσεις. 138 Σκοπός του είναι να ευνοεί τη λήψη πληροφοριών από τον δικαστή μέσω άμεσης και άμεσης επαφής με τα μέρη. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια νέα αναφορά στον νομοθέτη για να οριοθετήσει το ακριβές περιεχόμενο της αρχής. Από την πλευρά του, ο νόμος έχει τηρήσει το κυρίαρχο προφορικότητας στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών, αν και περιορίζεται σε αστικές, εμπορικές και διοικητικές διαφορές, τα οποία είναι γραμμένα κατά κύριο λόγο.
 
Τέλος, η αρχή της παρακίνησης των δικαστικών αποφάσεων 139 επιδιώκει να αποφύγει την αυθαιρεσία των δικαστών και των δικαστών κατά την άσκηση της δικαιοδοτικής τους δραστηριότητας. Θα υποχρεωθούν, συνεπώς, να υπαγορεύσουν και να υποστηρίξουν ψηφίσματα σύμφωνα με το νόμο και να βασίσουν οποιαδήποτε απόφαση ή απόφαση νόμιμα.
 
Δικαστική ευθύνη
Όπως και η διοικητική ευθύνη, το Σύνταγμα προβλέπει την άμεση ευθύνη του κράτους, το οποίο πρέπει να αποκαταστήσει τη ζημία που προκαλείται από τη δικαστική πλάνη ή που προκύπτουν από πλημμέλειες κατά την απονομή της δικαιοσύνης. 143 Το Σύνταγμα παραπέμπει στο νομοθετικό ανάπτυξη αυτής της αρχής, η οποία εμφανίζεται στον τίτλο V του βιβλίου III του οργανικού νόμου της δικαστικής εξουσίας.
 
Πρόκειται για μια ευθύνη διατροφής που διαφέρει από την πιθανή πειθαρχική, αστική ή ποινική ευθύνη στην οποία οι δικαστές και οι δικαστές θα μπορούσαν να υποστούν την παράνομη εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους. Επιπλέον, η συνταγματική νομολογία έχει αποδειχθεί ότι η ζημία είναι επανορθώσιμη, το άτομο πρέπει να έχει εξαντλήσει όλα τα διαδικαστικά μέσα άμυνας που θα μπορούσε να πει. 144
 
Δικαστές και δικαστές
Το Σύνταγμα περιλαμβάνει μόνο τον πυρήνα του Καταστατικού των Δικαστών και των Δικαστών, αναθέτοντας την περαιτέρω ανάπτυξή του στη νομοθετική εξουσία μέσω του Οργανικού Νόμου . 82 Το καταστατικό των Δικαστών έχει ως κύριο στόχο να τους παρέχει λειτουργική ανεξαρτησία και το προσωπικό, που περιέχει ρύθμιση του στο βιβλίο IV του οργανικού νόμου της δικαστικής εξουσίας.
 
Ανεξαρτησία από την πολιτική εξουσία εκδηλώνεται με τη δημιουργία ενός ειδικού φορέα διακυβέρνησης, το Γενικό Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο είναι υπεύθυνο για τους διορισμούς και τις προαγωγές, καθώς και την επιθεώρηση και πειθαρχικό καθεστώς. 119 Παρά τη λειτουργική ανεξαρτησία του οργάνου, τα μέλη του Συμβουλίου εκλέγονται από το Κοινοβούλιο για περίοδο πέντε ετών. 145
 
Η δικαστική θητεία, που αναφέρονται στο άρθρο 117.1 και αναπτύχθηκε στο 117,2 σημαίνει ότι οι δικαστές μπορεί να απορριφθεί μόνο, αναστολή, μεταφέρεται ή συνταξιούχοι για αντικειμενικούς λόγους συσταθεί με νόμο. Επιδιώκει να αποφευχθεί η αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας που θα μπορούσαν να διέπουν το δικαιοδοτική δραστηριότητα.
 
Από την άλλη πλευρά, το καταστατικό των δικαστών και των δικαστών, τόσο στο Σύνταγμα όσο και στο Νόμο, επιδιώκει να διασφαλίσει την ουδετερότητα και την αμεροληψία τους. Από την άποψη αυτή, καθιερώνεται η απαγόρευση κατοχής άλλων δημόσιων θέσεων και ανήκει σε πολιτικά κόμματα ή συνδικάτα. 146 Υπάρχει επίσης παραπομπή στον νομοθέτη για την καθιέρωση καθεστώτος ασυμβατότητας 147, το οποίο περιλαμβάνεται στα άρθρα 389 έως 397 του Οργανικού Νόμου της Δικαστικής Υπηρεσίας.
 
Γενικό Συμβούλιο των Δικαστηρίων
Κύριο άρθρο: Γενικό Συμβούλιο της Δικαστικής Δύναμης της Ισπανίας
Όσον αφορά την κυβέρνηση της δικαστικής εξουσίας, η συνταγματική τάξη επιλέγει το μοντέλο του συλλογικού και αυτόνομου σώματος, ενισχύοντας έτσι την αρχή της ανεξαρτησίας του δικαστηρίου. Με αυτό τον τρόπο, το άρθρο 122 δημιουργεί το Γενικό Συμβούλιο της Δικαστικής Δύναμης, ρυθμίζοντας εν συντομία έναν σκληρό πυρήνα σχετικά με τις λειτουργίες και τη σύνθεσή του και απαιτώντας το οργανικό νόμο για την ανάπτυξή του.
 
Το Σύνταγμα περιγράφει τις πιθανές λειτουργίες του Γενικού Συμβουλίου της Δικαστικής Δύναμης, οι οποίες αναφέρουν εκείνες που σχετίζονται με διορισμούς, προαγωγές, επιθεωρήσεις και πειθαρχικό καθεστώς . 119 Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει ένα διοικητικό όργανο καθοδηγείται από τα κριτήρια της πολιτικής ευκαιρίας(όπως η κυβέρνηση του Έθνους), αλλά οι πράξεις τους, περισσότερο ή λιγότερο διακριτικές, θα εγκατασταθούν για το Δίκαιο φέρει έξω τα καθήκοντά του, συγκεκριμένα στο Βιβλίο ΙΙ του Οργανικού Νόμου της Δικαστικής Υπηρεσίας.
 
Η σύνθεσή της λαμβάνει μια πιο λεπτομερή συνταγματική ρύθμιση, που ορίζει συνολικά είκοσι μέλη, τα οποία θα εκλέγονται από τα Επιμελητήρια κάθε πέντε χρόνια. Από αυτά τα είκοσι μέλη δώδεκα προέρχονται από τη δικαστική καριέρα έξι διορίζονται από το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων και έξι διορίζονται από την Γερουσία . Τα υπόλοιπα οκτώ μέλη είναι νομικοί αναγνωρισμένου κύρους με περισσότερα από 15 χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας, τέσσερις εκ των οποίων διορίζονται από το Κογκρέσο και τέσσερις από τη Γερουσία. 145
 
Το οργανικό νόμο του Σώματος Δικαστικών(άρθρα 111-116) μετά το συνταγματικό σύστημα της επιλογής, δηλώνοντας ότι τα 12 μέλη του δικαστικού σώματος που διορίζονται από τα δικαστήρια προέρχονται από 36 υποψηφίους που ορίσθηκαν από τις επαγγελματικές ενώσεις των δικαστών και των δικαστικών, ανάλογα με τους αντιπροσωπευτικότητα στο δικαστικό σώμα. Από τις 36 υποψηφιότητες, ένα ανάλογο ποσοστό θα αντιστοιχεί σε υποψηφίους που υποβάλλονται με την έγκριση τουλάχιστον του 2% των δικαστών και των δικαστών. 148
 
Το Σύνταγμα ορίζει επίσης ότι το Γενικό Συμβούλιο του Δικαστικού Συμβουλίου θα προεδρεύεται από τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου . 145 Εν τω μεταξύ, ο οργανικός νόμος της δικαστικής εξουσίας ορίζει ότι το Διοικητικό Συμβούλιο που πραγματοποιείται με την πλειοψηφία των τριών - πέμπτων προτείνει στον Πρόεδρο του, ως εκ τούτου, η επιλογή του Ανωτάτου Δικαστηρίου. 149
 
Φορολογικό Υπουργείο
Κύριο άρθρο: Εισαγγελέας της Ισπανίας
Η συνταγματική αναφορά στην Εισαγγελία προϋποθέτει την απαραίτητη ύπαρξη ενός σώματος που έχει το έργο της προώθησης της δράσης της δικαιοσύνης για την υπεράσπιση της νομιμότητας, των δικαιωμάτων των πολιτών και του δημοσίου συμφέροντος που προστατεύεται από το νόμο, για τους πρωτοβουλία είτε στο αίτημα του των ενδιαφερομένων μερών, καθώς και την εξασφάλιση της ανεξαρτησίας των δικαστηρίων και την αναζήτηση της ικανοποίησης του κοινωνικού συμφέροντος . 45
 
Το Σύνταγμα ορίζει ότι το Υπουργείο Οικονομικών θα καθοδηγείται από τις αρχές της ενότητας δράσης, της ιεραρχικής εξάρτησης, της αμεροληψίας και της υποταγής στη νομιμότητα. 150 Σημειώστε ότι από αυτές τις αρχές, η μόνη που δεν μοιράζονται με τους δικαστές και τους δικαστές είναι αυτή της ιεραρχικής εξάρτησης. Η Εισαγγελία είναι οργανωμένη ιεραρχικά και η δράση της θα εξαρτηθεί τελικά από τον Γενικό Εισαγγελέα, ο οποίος θα εκλεγεί από την Κυβέρνηση. 151 Για το λόγο αυτό, η συνταγματική νομολογία έχει αρνηθεί στην Εισαγγελία τόσο τη διοικητική της φύση όσο και τον αυθεντικό δικαστικό χαρακτήρα της. 152
 
Τέλος, το Σύνταγμα ορίζει ότι το καταστατικό Οργανικά της Εισαγγελίας θα ρυθμίζεται από το νόμο. Με τον τρόπο αυτό, ο οργανικός νόμος της δικαστικής εξουσίας αφιερώνει την προσοχή στο άρθρο 541 αυτού, αναθέτοντας την ανάπτυξή της στο νόμο του καταστατικού Οργανικά του στην Εισαγγελία. 153
 
Εδαφική οργάνωση
Κύριο άρθρο: Εδαφική οργάνωση της Ισπανίας
Το δεύτερο άρθρο του Συντάγματος αναγνωρίζει το δικαίωμα στην αυτονομία των περιφερειών και των εθνικοτήτων που αποτελούν το ισπανικό έθνος. 154 Το δικαίωμα αυτό αναπτύσσεται σε ολόκληρο τον Τίτλο VIII του Συντάγματος, αφιερωμένο στην εδαφική οργάνωση του κράτους. Σε αυτόν τον τίτλο διαπιστώνεται ότι το κράτος είναι οργανωμένο εδαφικά σε δήμους, επαρχίες και αυτόνομες κοινότητες. Αυτές οι οντότητες έχουν αυτονομία να διαχειρίζονται τα συμφέροντά τους. 155
 
Ο τίτλος VIII χωρίζεται σε τρία κεφάλαια, που αναφέρονται σε γενικές αρχές, τοπικές οντότητες και αυτόνομες κοινότητες, αντίστοιχα. Διαφορετικά κεφάλαια, δεδομένου ότι η φύση της τοπικής αυτονομίας διαφέρει από εκείνη των αυτόνομων κοινοτήτων. Το δόγμα συμφωνεί να αποδώσει στις τοπικές οντότητες αυτονομία διοικητικού χαρακτήρα ικανή να εκτελέσει τους νόμους σύμφωνα με τα κριτήρια ευκαιρίας. Ωστόσο, οι αυτόνομες κοινότητες αποκτούν μια εξαιρετικά πολιτική αυτονομία, η οποία όχι μόνο τις καθιστά αρμόδιες για την εκτέλεση ορισμένων θεμάτων, αλλά και τους δίνει τη δυνατότητα να λάβουν ορισμένες νομοθετικές εξουσίες.
 
Ιστορικά, το Σύνταγμα του 78 σπάει η συγκεντρωτική παράδοση που ξεκίνησε το 1700 από τον Felipe V ως μια απόπειρα λύση για το περιφερειακό πρόβλημα και οι αξιώσεις των εθνικιστικών ομάδων των Βάσκων, της Γαλικίας και της Καταλονίας, χωρίς να ξεχνάμε την Αραγονία, Κανάρια Νησιά, την Ανδαλουσία και τη Βαλένθια εθνικιστική μειονοτήτων.
 
Αυτόνομες κοινότητες
Κύριο άρθρο: Αυτόνομη κοινότητα
 
Εδαφική διαίρεση, σύμφωνα με τις αυτόνομες κοινότητες.
Το κεφάλαιο ΙΙΙ του τίτλου VIII του Συντάγματος θεσπίζει τη διαδικασία κατάρτισης και τον τρόπο λειτουργίας των αυτόνομων κοινοτήτων . Κάθε αυτόνομη κοινότητα έχει μια αυτόνομη κυβέρνηση, μια αυτόνομη Συνέλευση και ένα καθεστώς αυτονομίας που καθιερώνει την ονομασία, την επικράτεια, το οργανωτικό μοντέλο και τις ικανότητες που αναλαμβάνει η κοινότητα. 156
 
Το Σύνταγμα δεν καθορίζει ποιες είναι οι αυτόνομες κοινότητες, αλλά καθορίζει τις διαδικασίες για τη διαμόρφωση των ίδιων από τις ισπανικές επαρχίες . Υπάρχουν δύο τρόποι για να αποκτήσετε πρόσβαση αυτονομία: η λωρίδα βραδείας κυκλοφορίας, σύμφωνα με το άρθρο 143, και το fast track, σύμφωνα με το άρθρο 151. Το fast track επιτρέπει ένα υψηλότερο επίπεδο της αυτο - κυβέρνησης από την αρχή, αλλά έχει υψηλότερα επίπεδα από ό, τι η αργό δρόμο Οι κοινότητες που σχηματίζονται με αργό τρόπο δεν έχουν όλες τις αρμοδιότητες κατά τη στιγμή της σύστασής τους και πρέπει να περιμένουν πέντε χρόνια για να μπορέσουν να λάβουν τις υπόλοιπες αρμοδιότητες που δεν είναι αποκλειστικές του κράτους.
 
Μεταξύ του 1979 και του 1983 συγκροτήθηκαν οι δεκαεπτά αυτόνομες κοινότητες. Για την ένταξη στην αυτονομία, οι αυτόνομες κοινότητες είναι: Χώρα των Βάσκων, την Καταλονία, Γαλικία, Ανδαλουσία, Αστούριας, Cantabria, La Rioja, Μούρθια, Βαλένθια, Aragon, Castilla-La Mancha, Canarias, Ναβάρα, Εξτρεμαδούρα, Baleares, Κοινότητα της Μαδρίτης και της Καστίλλης-Λεόν .
 
Το άρθρο 155 δίνει το κράτος ένα καταναγκαστικό μηχανισμό για να αναγκάσει τις περιοχές για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από το 1978 ισπανικού Συντάγματος ή άλλους νόμους, ή να βλάψει σοβαρά το γενικό συμφέρον της Ισπανίας. 157
 
Κατανομή αρμοδιοτήτων
Οι σχέσεις μεταξύ της Γενικής κράτους και των αυτόνομων κοινοτήτων δεν διέπονται από την αρχή της ιεραρχίας, αλλά συνεργασίας στο πλαίσιο της κατανομής των εξουσιών, η οποία μερικές φορές οδηγεί σε συγκρούσεις δικαιοδοσίας μεταξύ κράτους και αυτόνομη περιοχή, ή ακόμα και τις περιοχές των συγκρούσεων μεταξύ ναι Έτσι, ο οργανικός νόμος του Συνταγματικού Δικαστηρίου προβλέπει μια ειδική διαδικασία με στόχο την επίλυση των συγκρούσεων δικαιοδοσίας, όπως ο υπέρτατος ερμηνευτής του Συντάγματος.
 
Το Σύνταγμα δεν εξαντλεί την κατανομή των εξουσιών, η οποία ακολούθως περιγράφηκε από διαδοχικούς νόμους πλαίσιο και μεταβίβασης, καθώς και από την έγκριση και την τροποποίηση του καταστατικού της αυτονομίας. Ωστόσο, στο πρώτο τμήμα του άρθρου 149 θεσπίζεται πυρήνας κατανομής αρμοδιοτήτων που πρέπει να τηρείται από τον νομοθέτη. Δεν είναι ένας ομοιογενής πυρήνας, αλλά περιλαμβάνει τόσο τις αποκλειστικές αρμοδιότητες του κράτους όσο και τα θέματα στα οποία υπάρχει κοινή παρέμβαση του κράτους μαζί με τις αυτόνομες κοινότητες.
 
Με αυτό τον τρόπο, το δόγμα καταλαβαίνει ότι υπάρχουν τέσσερις μορφές κατανομής ικανοτήτων:
 
Αποκλειστικές αρμοδιότητες του κράτους: περίπτωση υποθέσεων που αφορούν την άμυνα και τις ένοπλες δυνάμεις . 158
Νομοθετική αρμοδιότητα του κράτους και εκτελεστικό όργανο της αυτόνομης κοινότητας: Η κατανομή των εργασιακών θεμάτων αποτελεί παράδειγμα . 159
Βασικές νομοθετικές αρμοδιότητες του κράτους. εκτελεστική και νομοθετική αναπτυξιακή αρμοδιότητα της αυτόνομης κοινότητας: θέματα που αφορούν το περιβάλλον, για παράδειγμα. 160
Αποκλειστικές αρμοδιότητες της Αυτόνομης Κοινότητας: Πρόκειται για περιπτώσεις στις οποίες η αυτόνομη κοινότητα έχει σχεδόν πλήρη αρμοδιότητα σε ένα συγκεκριμένο θέμα, όπως η ρύθμιση των ιδρυμάτων της αυτοδιοίκησης. Θα πρέπει να σημειωθεί, με Ramón Vázquez Parada, το οποίο δεν είναι ακριβές να μιλάμε για αποκλειστική αρμοδιότητα, δεδομένου ότι υπάρχει είναι πάντα η προβλεπόμενη βάση από το κράτος ότι η κοινότητα αναπτύσσεται, έστω και ελάχιστα.
Λόγω της αρχής της δικαιοδοτικής ενότητας, η δικαστική εξουσία είναι μοναδική σε όλη την εθνική επικράτεια, έτσι ώστε οι αυτόνομες κοινότητες να μην έχουν όργανα με δικαιοδοτικές αρμοδιότητες. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν ορισμένα σημεία σχέσης μεταξύ της Υπηρεσίας Δικαιοσύνης και των αυτόνομων κοινοτήτων. Υπό αυτή την έννοια, η συνταγματική νομολογία επέτρεψε αυτονομίες παρέχουν υλικό, προσωπικά και οικονομικά με την Απονομή της Δικαιοσύνης στην επικράτειά τους πόρους της, υπό την προϋπόθεση ότι περιορίζονται στην διοικητική περιοχή χωρίς δικαστική εξουσία. Το Ανώτατο ΔικαστήριοΘα είναι το ανώτατο δικαστήριο στο έδαφος της αυτόνομης περιοχής, και μπορεί να παρεμβαίνει στον διορισμό ενός δικαστή του πολιτικού δικαστηρίου και Ποινικό Δικαστήριο, παρουσιάζοντας μια λίστα των υποψηφίων για το Γενικό Δικαστικό Συμβούλιο .
 
Τοπικές οντότητες
Ο τίτλος VIII του Συντάγματος καθορίζει, στο Κεφάλαιο ΙΙ, τις βάσεις για τη ρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αυτές οι συνταγματικές διατάξεις αναπτύχθηκαν στη συνέχεια με το νόμο 7/1985, της 2ας Απριλίου, περί ρύθμισης των βάσεων του τοπικού καθεστώτος.
 
Έτσι, από το δήμο και την επαρχία, στοιχεία όπως τα δημοτικά συμβούλια και συμβούλια νησί περιλαμβάνουν? 161 καθώς και άλλες τοπικές οντότητες που συγκροτούν δήμους, εκτός από τις επαρχίες. 162
 
Επιπλέον, το Σύνταγμα προβλέπει τους βασικούς κανόνες για την Τοπική Οικονομικών και τη χρηματοδότηση των τοπικών αρχών, οι οποίοι θα έχουν τη δική τους φόρους(PEJ. Φόρος ακίνητης περιουσίας, Business Φόρος, Φόρος επί των αυτοκινήτων οχημάτων) και ένα ποσοστό επί των κρατικών και αυτόνομων φόρων. 163
 
Δήμος
Κύριο άρθρο: Δήμος Ισπανίας
 
Εδαφική διαίρεση, σύμφωνα με τους Δήμους.
Ο Δήμος είναι μια Δημόσια Διοίκηση που εδρεύει στην επικράτεια του δήμου, απολαμβάνοντας τη δική του νομική προσωπικότητα και αυτονομία για τη διαχείριση των αντίστοιχων συμφερόντων τους. 164
 
Η τοπική αυτονομία έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών νομολογιών από το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο προσπάθησε να περιγράψει ένα πεδίο αρμοδιότητας από μόνο του και συμβατό με τη δύναμη του Γενικού Κράτους και της αυτόνομης κοινότητας στην οποία βρίσκεται.
 
Το Σύνταγμα καθορίζει τις οργανωτικές βάσεις του Δήμου, σημειώνοντας ότι οι δήμοι θα πρέπει να καθοδηγείται από μια σύνοδο αποτελείται από συμβούλους που εκλέγονται με καθολική, ίση, ελεύθερη, άμεση και μυστική ψηφοφορία? καθώς και από τον Δήμαρχο, ο οποίος θα εκλέγεται από τους Συμβούλους ή απευθείας από τους γείτονες. 164
 
Το τοπικό καθεστώς επιτρέπει την καθιέρωση διαφόρων ειδικών όρων δημοτικής οργάνωσης. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά το καθεστώς του ανοικτού συμβουλίου, μολονότι το νομικό καθεστώς των Δήμων Μεγάλου Πληθυσμού, στο οποίο ο Νόμος των Βάσεων Τοπικού Καθεστώτος αφιερώνει τον Τίτλο Χ, δεν πρέπει να ξεχαστεί λόγω της σημασίας του .
 
Επαρχία
Κύριο άρθρο: Επαρχία της Ισπανίας
 
Εδαφική διαίρεση, σύμφωνα με τις επαρχίες.
Η συνταγματική τάξη ρυθμίζει την επαρχία ως ποσοστό που καθορίζεται από την ομαδοποίηση των δήμων εντός εδαφικών ορίων, η τροποποίηση των οποίων απαιτεί το οργανικό δίκαιο . Το Σύνταγμα αποτελεί πολλαπλό ρόλο για την επαρχία. Έτσι, αυτό δεν είναι απλά μια τοπική οντότητα, με τη δική του νομική προσωπικότητα και αυτονομία στη διαχείριση των συμφερόντων τους, αλλά και εκπληρώνει τη λειτουργία της εδαφικής διαίρεσης για την εκπλήρωση του κράτους «s δραστηριοτήτων, 165, καθώς και το έργο της εξυπηρέτησης ως εκλογική περιφέρεια. 73
 
Ως αυτόνομη οντότητα, η κυβέρνησή της και η διοίκησή της αποδίδονται από το Σύνταγμα σε μια αντιπροσωπευτική εταιρεία, συνήθως ένα επαρχιακό συμβούλιο . 166 Ο νόμος των βάσεων τοπικού καθεστώτος αναπτύσσει τέτοιες διατάξεις, δηλώνοντας ότι το Diputación θα αποτελείται από μια Ολομέλεια, το Διοικητικό Συμβούλιο, τον Πρόεδρο και τους Αντιπροέδρους. 167 Επίσης, καθορίζει τις βασικές λειτουργίες της επαρχίας εξασφαλίζουν επαρκή παροχή δημοτικών υπηρεσιών και να συντονίζει τις ενέργειες των διαφόρων δήμων, μεταξύ τους και με τις αυτόνομες κοινότητες ή το Γενικό Κρατικό. 168
 
Άλλες οντότητες
Τέλος, το Σύνταγμα δημιουργεί τη δυνατότητα δημιουργίας ομάδων δήμων εκτός από την επαρχία. 169 Η μετέπειτα διαμόρφωση του τοπικού καθεστώτος δημιούργησε την εικόνα της Κοινοπολιτείας, της Μητροπολιτικής Περιοχής και της Κρήτης .
 
Με την ίδια έννοια, το νησιωτικό συμβούλιο αναγνωρίζεται, χαρακτηριστικό των Καναρίων Νήσων, και το νησιωτικό συμβούλιο, το οποίο αφορά τις Βαλεαρίδες Νήσους . 170
 
Συνταγματικό Δικαστήριο
Κύριο άρθρο: Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας
 
Έδρα του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος του κράτους δικαίου και υπερισχύουν σημαντικά για το υπόλοιπο του δικαίου και των δημόσιων αρχών που απορρέουν από αυτό.
 
Για το σκοπό αυτό, το συστατικό επέλεξε να εξασφαλίσει τη συμμόρφωση και την επιβολή σε δικαιοδοτικό επίπεδο, όχι μόνο από τη συνήθη δικαστική εξουσία, αλλά και από ένα ειδικό και ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να παρακάμψει τους κανόνες με την ισχύ του νόμου, την επίλυση ζητήματα δικαιοδοσίας μεταξύ αποτελούσαν αρμοδιότητες και να χρησιμεύσει ως τελικός εγγυητής των Θεμελιωδών δικαιωμάτων τμήμα I κατά των δημοσίων αρχών.
 
Έτσι, Τίτλος ΙΧ(άρθρα 159 έως 165) του Συντάγματος είναι αφιερωμένο στη δημιουργία ενός Συνταγματικού Δικαστηρίου, που ρυθμίζει τις βασικές πτυχές της σύνθεσής της(άρθρο 159 και 160) και τις εξουσίες(άρθρα 161 έως 163).
 
Το Συνταγματικό Δικαστήριο επεκτείνει τη δικαιοδοσία του για το σύνολο της ισπανικής επικράτειας, 171 και δηλώσεις της αντισυνταγματικότητας των νόμων και των κανονισμών με την ισχύ του νόμου θα καταργήσει αποτελεσματικά erga omnes . 172 Ομοίως, το Σύνταγμα αναθέτει την οργανική νομοθέτη τη ρύθμιση της λειτουργίας του Συνταγματικού Δικαστηρίου, το καθεστώς των μελών του, τη διαδικασία ενώπιόν του και τις προϋποθέσεις για την άσκηση των δράσεων . 173
 
Έτσι, ο οργανικός νόμος του Δικαστηρίου Συνταγματικού 174 ορίζει το σώμα ως υπέρτατος ερμηνευτής του Συντάγματος, δηλώνοντας την ανεξαρτησία τους από άλλες συνταγματικές φορείς και την ίδρυση υποβολή τους, αποκλειστικά και μόνο, το Σύνταγμα και το ως άνω νόμου. 175
 
Σύνθεση
Όσον αφορά τη σύνθεσή της, η συνταγματική ρύθμιση καλύπτει η πρόταση και το διορισμό των δικαστών του Δικαστηρίου(άρθρο 159,1 - 159,3), καθώς και τις βασικές πτυχές της επαγγελματικής τους κατάστασης(άρθρο 159.4 και 159.5) και μια σύντομη αναφορά στην εκλογή του Προέδρου της Συνταγματικό Δικαστήριο(άρθρο 160).
 
Magistrates
Σύμφωνα με το άρθρο 159.1, το Δικαστήριο απαρτίζεται από δώδεκα δικαστές που διορίστηκαν συμβολικά από τον βασιλιά, με την πραγματική εκλογή του στα αρμόδια όργανα για την πρότασή του:
 
Η Συνέλευση των Αντιπροσώπων εκλέγει τέσσερις δικαστές με πλειοψηφία τριών πέμπτων.
Η Γερουσία θα επιλέξει, με πλειοψηφία τριών πέμπτων, τέσσερις άλλους δικαστές μεταξύ εκείνων που προτείνουν οι Νομοθετικές Συνελεύσεις των αυτόνομων κοινοτήτων. 176
Η κυβέρνηση θα προτείνει δύο υποψηφίους.
Το Γενικό Συμβούλιο του Δικαστικού Συμβουλίου θα προτείνει δύο άλλα.
Από την άλλη πλευρά, τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου θα διοριστούν μεταξύ Δικαστών, Δικαστών, Καθηγητών Πανεπιστημίου, δημόσιων λειτουργών και δικηγόρων. Πρέπει να είναι νομικοί αναγνωρισμένης ικανότητας που έχουν αναγκαστικά δεκαπέντε χρόνια επαγγελματικής πείρας. 177
 
Το Συνταγματικό Δικαστήριο θα ανανεώσει τέσσερα από τα μέλη του κάθε τρία χρόνια. Κατ 'αυτόν τον τρόπο, η θητεία του κάθε ενός από τους δικαστές θα διαρκέσει συνολικά 9 χρόνια, 178 και δεν είναι δυνατή η επανεκλογή τους για την περίοδο αμέσως μετά την απόλυσή τους. 179
 
Καταστατικό
Το Σύνταγμα καθορίζει τις βασικές πτυχές της κατάστασης των δικαστών του Συνταγματικού Δικαστηρίου, έτσι ώστε η ανεξαρτησία και η θητεία του είναι εγκατεστημένος σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη εξουσία, 180 και έναν πίνακα των ασυμβίβαστων σχεδιαστεί για να εξασφαλίσουν, στο μέτρο του δυνατού, την αμεροληψία τους.
 
Με αυτό τον τρόπο, το Σύνταγμα αναφέρει ότι το καθεστώς του δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι ασυμβίβαστο με οποιαδήποτε αντιπροσωπευτική εντολή. με πολιτικές ή διοικητικές θέσεις · με την εκτέλεση καθηκόντων οδηγίας σε πολιτικό κόμμα ή σε συνδικαλιστική οργάνωση και με την απασχόληση που υπηρετεί σε αυτούς · με την άσκηση δικαστικής και φορολογικής σταδιοδρομίας · και με οποιαδήποτε επαγγελματική ή εμπορική δραστηριότητα . 181
 
Πρόεδρος
Η εικόνα του προέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου λάβει μία αρνητική ρύθμιση από τον θεμελιώδη νόμο, σημειώνοντας ότι ο ίδιος εκλέγεται μεταξύ των μελών της από την ολομέλεια του Δικαστηρίου, και υπό αυτή την έννοια, διορίζεται από το βασιλιά για μια περίοδο τριών ετών. 182
 
Η συνταγματική διάταξη που αναπτύχθηκε από το Οργανικό Νόμο του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η οποία από τον Πρόεδρο περιλαμβάνει τον αριθμό του Αντιπροέδρου, και καθορίζει τόσο μυστικής ψηφοφορίας, η οποία θα απαιτήσει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο. Εάν αυτό δεν είναι δυνατό, η δεύτερη ψηφοφορία θα απαιτήσει απλή πλειοψηφία. Σε περίπτωση ενδεχόμενης ισοπαλίας, θα διεξαχθεί νέα ψηφοφορία, η οποία σε περίπτωση ισοπαλίας, θα σημαίνει την επικράτηση του παλαιότερου μέλους. Ως ρήτρα κλεισίματος, με την ίδια αρχαιότητα στο σώμα, θα διοριστεί το παλαιότερο μέλος. 183
 
Ομοίως, ο οργανικός νόμος ορίζει ότι σε περίπτωση που μια αναντιστοιχία των τριών - θητεία του Προέδρου και Αντιπροέδρου με την τριετή ανανέωση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η προεδρική θητεία παρατάθηκε έως την ανανέωση αποτελεσματικά την παραγωγή και να έχουν τα νέα μέλη. 184
 
Χαρακτηριστικά
Το Σύνταγμα περιλαμβάνει numerus διάμετρο οπών αρμοδιοτήτων του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ώστε να παίρνει μόνο ένα πυρήνα δεξιοτήτων που μπορεί αργότερα να επεκταθεί από οργανικό νόμο, 185 όπως συμβαίνει πράγματι.
 
Έτσι, το Σύνταγμα κατοχυρώνει τη συνταγματική πρόκληση, 46 η Amparo, 186 η σύγκρουση των ανταγωνιστικών περιφερειακών, 187 διαφορών ψηφίσματα ή περιφερειακών ρυθμίσεων 75 και το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας . 188
 
Από την πλευρά του, ο Οργανικός Νόμος του Συνταγματικού Δικαστηρίου περιλαμβάνει συγκρούσεις δικαιοδοσίας μεταξύ των συνταγματικών οργάνων. συγκρούσεις για την υπεράσπιση της τοπικής αυτονομίας · τη δήλωση της προηγούμενης συνταγματικότητας των διεθνών συνθηκών · και την επαλήθευση των διορισμών των δικαστών του ίδιου του Συνταγματικού Δικαστηρίου. 189 Ομοίως, επιτρέπεται στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου να υπαγορεύει κανονισμούς που ρυθμίζουν τη δική του οργάνωση, τη λειτουργία και το καθεστώς του προσωπικού ή των υπηρεσιών. 190
 
Αυτές οι αρμοδιότητες ταξινομούνται δογματικά σε τέσσερις κατηγορίες, αν και μόνο οι τρεις πρώτες είναι δικαιοδοτικές:
 
Έλεγχος συνταγματικότητας νόμων και κανονισμών με βαθμό δικαίου.
Αίτηση αντισυνταγματικότητας.
Ερώτημα αντισυνταγματικότητας
Δήλωση συνταγματικότητας των διεθνών συνθηκών.
Παροχή άμεσης δικαιοδοτικής προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Αίτηση για προστασία.
Γνώση των συγκρούσεων αρμοδιοτήτων μεταξύ των δημόσιων αρχών.
Σύγκρουση ανταγωνισμού με αυτόνομες κοινότητες.
Σύγκρουση ανταγωνισμού μεταξύ των συνταγματικών οργάνων.
Σύγκρουση για την υπεράσπιση της τοπικής αυτονομίας.
Δύναμη της ρυθμιστικής αυτορρύθμισης.
Κανονισμός λειτουργίας και οργάνωσης.
Ρύθμιση του προσωπικού και των υπηρεσιών που διαθέτει το Δικαστήριο.
Από την άλλη πλευρά, το Σύνταγμα απαιτεί έναν απαραίτητο πυρήνα νομιμοποίησης για την άσκηση της προσφυγής της αντισυνταγματικότητας, την προσφυγή στο amparo 47 και το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας. 188 Για τις λοιπές διαδικασίες, αναθέτει την κανονιστική της ρύθμιση στην ανάπτυξη από τον οργανικό νόμο. 191
 
Στην περίπτωση των κρατών δικαίου κίνησης που νομιμοποίησε τον Πρωθυπουργό, τον Διαμεσολαβητή, πενήντα βουλευτές, πενήντα γερουσιαστές, τα εκτελεστικά όργανα των αυτόνομων κοινοτήτων και, κατά περίπτωση, τις συνελεύσεις τους . Σχετικά με την Amparo, έχουν το δικαίωμα κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που επικαλείται έννομο συμφέρον και τον Διαμεσολαβητή και τον Εισαγγελέα . 47 Τέλος, το άρθρο 163 ρυθμίζει το ζήτημα της αντισυνταγματικότητας για την ίδρυση σιωπηρή υπέρ των οργάνων της νομιμότητας δικαστικής εξουσίας.
 
Μεταρρύθμιση του ισπανικού Συντάγματος
Κύριο άρθρο: Μεταρρύθμιση του ισπανικού Συντάγματος
Ο άκαμπτος χαρακτήρας του ισπανικού Συντάγματος συνεπάγεται την ύπαρξη δύο ειδικών διαδικασιών για την τροποποίηση του συνταγματικού κειμένου που περιέχεται στον τίτλο Χ(άρθρα 166 έως 169).
 
Πρωτοβουλία
Η πρωτοβουλία για συνταγματική μεταρρύθμιση αντιστοιχεί στην κυβέρνηση, τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία. 79 Ομοίως, οι Αυτόνομες Συνελεύσεις έχουν έμμεση πρωτοβουλία που αποδίδεται, είναι σε θέση να διαβιβάσουν την πρότασή τους στο Κογκρέσο και να στείλουν μέχρι τρία μέλη για να την υπερασπιστούν ενώπιον του Cortes. Επίσης, μπορούν να ζητήσουν από την κυβέρνηση να αναλάβει το νομοσχέδιο μεταρρύθμισης του νομοσχεδίου. 192
 
Εν πάση περιπτώσει, η παραπομπή του άρθρου 166 δεν περιλαμβάνει τη λαϊκή πρωτοβουλία του άρθρου 87.3, ώστε να θεωρηθεί ότι αποκλείεται σε σχέση με τη συνταγματική μεταρρύθμιση. 193
 
Κλάσεις
Το ισπανικό Σύνταγμα επιτρέπει τη μεταρρύθμιση του συνόλου του περιεχομένου του, σε αντίθεση με άλλα παραδείγματα συγκριτικού συνταγματισμού, τα οποία προσδίδουν μέρος του περιεχομένου του με άυλο χαρακτήρα.
 
Ωστόσο, ορισμένα κεφάλαια του Συντάγματος, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για τη συνταγματική δομή, και ως εκ τούτου διαθέτει ένα ειδικό ακαμψία, η διαδικασία της μεταρρύθμισης είναι τόσο περιοριστική ως την υιοθέτηση του νέου συντάγματος.
 
Συνήθης διαδικασία
Η συνήθης διαδικασία συνταγματικής μεταρρύθμισης απαιτεί την έγκριση της πρωτοβουλίας μεταρρύθμισης με πλειοψηφία τριών πέμπτων, τόσο στο Κογκρέσο όσο και στη Γερουσία. Εάν υπάρξει διαφωνία μεταξύ των δύο επιμελητηρίων, μια μικτή επιτροπή θα προσπαθήσει να παρουσιάσει ένα κείμενο συναίνεσης που θα ψηφιστεί εκ νέου. 194
 
Αν το κείμενο της Επιτροπής δεν συγκεντρώσει την υποστήριξη των τριών - πέμπτα της Γερουσίας και του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων, θα είναι δυνατόν να εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία της Γερουσίας και δύο - τρίτα των ψήφων του Κογκρέσου των Αντιπροσώπων. 195
 
Τέλος, το ένα δέκατο των βουλευτών ή των γερουσιαστών μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί το κείμενο που εγκρίθηκε από το Cortes σε δεσμευτικό δημοψήφισμα. 196
 
Επιθεωρημένη διαδικασία
Το Σύνταγμα θεωρεί ιδιαίτερης σημασίας η μεταρρύθμιση της Προκαταρκτικής τίτλου, Τίτλος ΙΙ - σε σχέση με το Στέμμα, ή τμήμα Ι του κεφαλαίου ΙΙ του τίτλου Ι, το οποίο καθορίζει τις τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των τεχνών. 15 έως 29-. Ως εκ τούτου, η τροποποίησή της θα απαιτήσει τη χρήση μιας επιδεινούμενης μεταρρυθμιστικής διαδικασίας, η έγκριση της οποίας θα απαιτήσει πλειοψηφία των δύο τρίτων και στα δύο Επιμελητήρια και θα σημαίνει άμεση διάλυση της. 194
 
Μετά τις επόμενες γενικές εκλογές, η νέα Cortes θα πρέπει να εγκρίνει εκ νέου την τροποποίηση με νέα πλειοψηφία των δύο τρίτων. 195 Η μεταρρύθμιση θα πάρει τελικά εγκριθεί, αν επικυρωθεί από δημοψήφισμα . 196
 
Μεταρρυθμίσεις
Μεταρρύθμιση του 1992
Κύριο άρθρο: ισπανική συνταγματική μεταρρύθμιση του 1992
Το 1992 η πρώτη μεταρρύθμιση του ισπανικού Συντάγματος του 1978 πραγματοποιήθηκε από 197 Η 7 του Ιουλίου του 1992, οι κοινοβουλευτικές ομάδες στο Κογκρέσο, το PSOE, Partido Popular, Convergencia i Unio, της Ενωμένη Αριστερά - Iniciativa ανά Catalunya, τα CDS, PNV και Μικτή Ομάδα, που υποβάλλεται από κοινού πρόταση για τη μεταρρύθμιση που αποτελούνταν από την προσθήκη, στο άρθρο 13.2, οι λέξεις «και παθητική»αναφέρθηκε στην άσκηση του δικαιώματος ψήφου αλλοδαπών στις δημοτικές εκλογές, το 1992, για την προσαρμογή του Συντάγματος σε μια απαίτηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ . Όταν τα προαναφερθέντα άρθρα δεν επηρεάστηκαν, τα δικαστήρια δεν διαλύθηκαν και δεδομένου ότι το 10% των βουλευτών ή γερουσιαστών δεν ζήτησε δημοψήφισμα, δεν διεξήχθη.
 
Το εν λόγω άρθρο 13.2 ήταν, μετά τη μεταρρύθμιση, ως εξής:
 
2. Μόνο οι Ισπανοί έχουν τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται στο άρθρο 23, εκτός από αυτό που, σύμφωνα με τα κριτήρια της αμοιβαιότητας μπορεί να συσταθεί με συνθήκη ή νόμο για το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές.
 
Μεταρρύθμιση του 2011
Κύριο άρθρο: ισπανική συνταγματική μεταρρύθμιση του 2011
Η μεταρρύθμιση του 2011 περιστρέφεται γύρω από την τροποποίηση του άρθρου 135 του Συντάγματος, ορίζοντας στο κείμενο την έννοια της «δημοσιονομικής σταθερότητας», επιβεβαιώνοντας ένα ανώτατο όριο διαρθρωτικού ελλείμματος για τις αυτόνομες κοινότητες και το κράτος. Το έλλειμμα αυτό θα οριοθετηθεί από έναν οργανικό νόμο, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να παραβιάζει το ανώτατο όριο που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση . Η μεταρρύθμιση υποχρεώνει τις τοπικές οντότητες να αποκτήσουν έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό που αρχίζει το 2020. Επίσης, διαπιστώνει ότι το σύνολο του δημόσιου χρέους δεν μπορεί να υπερβεί το 60% του ΑΕΠ . 198
 
Η πρόταση μεταρρύθμισης υποβλήθηκε με επείγουσα διαδικασία και με μοναδική ανάγνωση στις 23 Αυγούστου του 2011 ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης José Luis Rodríguez Zapatero . 199 Η μεταρρύθμιση είχε την υποστήριξη των δύο μεγαλύτερων, τα μέρη PP και PSOE, αλλά και με UPN . Δεδομένου ότι τα τρία αυτά κόμματα έχουν μαζί περισσότερο από το 90% των βουλευτών και των γερουσιαστών, και επειδή πρόκειται για μεταρρύθμιση με συνηθισμένη διαδικασία, δεν ήταν απαραίτητο ένα δημοψήφισμα. Ούτε ζητήθηκε από το 10% των εκπροσώπων του ενός από τα δύο σώματα μέσα στο καθορισμένο χρονικό διάστημα που έληξε στις 26 Σεπτεμβρίου, 2011. 200
 
Αλλά τα άλλα κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή ήταν δυσαρεστημένοι πριν από τη μεταρρύθμιση στην οποία, σύμφωνα με αυτούς, δεν τους κάλεσε τη διαπραγμάτευση που τους οδήγησε να κατηγορήσει τα δύο κόμματα της «σπάσιμο της συνταγματικής διαδικασίας.» 201 Το νέο άρθρο 135 θα έχει ως εξής:
 
 
1. Όλες οι δημόσιες διοικήσεις θα προσαρμόσουν τις δράσεις τους στην αρχή της δημοσιονομικής σταθερότητας.
 
 
2. Το κράτος και οι αυτόνομες κοινότητες δεν μπορούν να υποστούν διαρθρωτικό έλλειμμα που υπερβαίνει τα περιθώρια που καθορίζονται, ενδεχομένως, από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα κράτη μέλη της.
 
Ένας οργανικός νόμος θα καθορίσει το μέγιστο διαρθρωτικό έλλειμμα που επιτρέπεται στο κράτος και στις αυτόνομες κοινότητες, σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν του. Οι τοπικοί φορείς πρέπει να παρουσιάζουν ισορροπία προϋπολογισμού.
 
3. Το Δημόσιο και οι Αυτόνομες Κοινότητες πρέπει να εξουσιοδοτούνται από το νόμο να εκδίδουν δημόσιο χρέος ή να αποκτούν πίστωση.
 
Οι πιστώσεις για την κάλυψη των τόκων και του κεφαλαίου του δημόσιου χρέους των Διοικήσεων θα περιλαμβάνονται πάντοτε στην κατάσταση δαπανών του προϋπολογισμού τους και η πληρωμή τους θα έχει απόλυτη προτεραιότητα. Οι πιστώσεις αυτές δεν υπόκεινται σε τροποποιήσεις ή τροποποιήσεις, εφόσον πληρούν τους όρους του Νόμου περί Εκδόσεως.
 
Ο όγκος του δημόσιου χρέους όλων των δημόσιων διοικήσεων σε σχέση με το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν του κράτους δεν μπορεί να υπερβαίνει την τιμή αναφοράς που καθορίζεται στη συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
 
4. Μπορεί Τα όρια των διαρθρωτικών ελλειμμάτων και του όγκου του δημόσιου χρέους μόνο να ξεπεραστεί σε την περίπτωση φυσικών καταστροφών, η οικονομική ύφεση ή καταστάσεις έκτακτης ανάγκης πέρα από τον έλεγχο του κράτους και να επηρεάσει σημαντικά την οικονομική κατάσταση ή την οικονομική και κοινωνική βιωσιμότητα του κράτους, που εκτιμάται από την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της Συνέλευσης των Αντιπροσώπων.
 
5. Ο Οργανικός Νόμος θα αναπτύξει τις αρχές που αναφέρονται στο παρόν άρθρο, καθώς και τη συμμετοχή, στις αντίστοιχες διαδικασίες, των θεσμικών οργάνων συντονισμού μεταξύ των δημόσιων διοικήσεων σε θέματα δημοσιονομικής και χρηματοπιστωτικής πολιτικής. Σε κάθε περίπτωση, θα ρυθμίζει:
 
α) Η κατανομή των ελλειμμάτων και των χρεωστικών ορίων μεταξύ των διαφόρων δημόσιων διοικήσεων, οι εξαιρετικές υποθέσεις για την υπέρβασή τους και η μορφή και ο χρόνος διόρθωσης των αποκλίσεων που θα μπορούσαν να εμφανιστούν μεταξύ τους.
 
β) Η μεθοδολογία και η διαδικασία υπολογισμού του διαρθρωτικού ελλείμματος.
 
γ) Η ευθύνη κάθε Δημόσιας Διοίκησης σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους στόχους σταθερότητας του προϋπολογισμού.
 
 
6. Οι Αυτόνομες Κοινότητες, σύμφωνα με το καταστατικό τους και εντός των ορίων που αναφέρονται στο παρόν άρθρο, να λάβει τα μέτρα κατάλληλα για την αποτελεσματική εφαρμογή της αρχής της σταθερότητας στο εσωτερικό της και δημοσιονομικές αποφάσεις.
Νέο άρθρο 135 του ισπανικού Συντάγματος.
 
==Παραπομπές==
6.456

επεξεργασίες