Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μουσείο του Λούβρου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
(Αναίρεση έκδοσης 8290894 από τον 2A02:2149:8249:3E00:BE54:51FF:FEF4:442C (Συζήτηση))
Ετικέτες: Αναίρεση Επεξεργασία από κινητό Διαδικτυακή επεξεργασία από κινητό Προχωρημένη επεξεργασία από κινητό
 
== Η ονομασία ==
[[Αρχείο:Louvre - Les Très Riches Heures.jpg|thumb|right|Το Λούβρο ως φρούριο]]
Το Λούβρο αρχικά ήταν αμυντικό φρούριο και υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ονομασία του. Σύμφωνα με την πρώτη, ονομάστηκε Λούβρο λόγω του τοπωνυμίου της περιοχής όπου οικοδομήθηκε - αυτή λεγόταν Lupara. Πιθανολογείται ότι η περιοχή ονομαζόταν έτσι επειδή είχε πολλούς λύκους (στα λατινικά lupus και το θηλυκό, δηλαδή λύκαινα, στην καθομιλουμένη της εποχής εκείνης στη [[Γαλλία]], λεγόταν lupara)<ref>Larousse Nouveau Dictionnaire étymologique et historique, Παρίσι, 1971, σελίδα 430</ref>. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η ονομασία προέρχεται από την [[Σαξωνία|σαξωνική]] λέξη lauer ή lower, η οποία στα ελληνικά αποδίδεται ως "οχυρωμένο φρούριο".<ref>Henri Sauval, Γάλλος ιστορικός (1623-1676)</ref> Τρίτη εκδοχή: από τη φράση "L'oeuvre" για το αριστουργηματικό έργο, που όμως δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, αφού το κτίσμα αναφέρεται ως Λούβρο ήδη από το 1200, όταν ακόμα στο φρούριο δεν υπήρχε καμία συλλογή.
 
== Οι πρώτες συλλογές ==
Το Λούβρο έγινε μουσείο μετά την [[Γαλλική επανάσταση]]. Μέχρι τότε ήταν [[Παλάτι του Λούβρου|ανάκτορο των βασιλέων]] της [[Γαλλία]]ς και πιο πριν απλώς φρούριο. Συγκεκριμένα το κτίριο που σήμερα στεγάζει το μουσείο οικοδομήθηκε σταδιακά στο πέρασμα των αιώνων αλλάζοντας σημαντικά μορφή ανάλογα με τις χρήσεις του.
[[Αρχείο:Mona Lisa, by Leonardo da Vinci, from C2RMF retouched.jpg|thumb|right|[[Μόνα Λίζα|Τζοκόντα]]]]
Αρχικά, το 1190, οικοδομήθηκε εκεί ένα μεγάλο οχυρό από τον βασιλιά [[Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας|Φίλιππο Β΄ Αύγουστο]]. Άλλαξε πολύ η αρχιτεκτονική και η μορφή του απ' τους διαδόχους, προκειμένου να το χρησιμοποιήσουν ως ανάκτορο, καθιστώντας το σημαντικά πολυτελέστερο και πιο καλλιτεχνικό. Παράλληλα, με το πέρασμα των αιώνων, οι βασιλείς της [[Γαλλία|Γαλλίας]] φρόντιζαν να αποκτούν και διάφορα πολύτιμα αντικείμενα - άλλα ήταν λάφυρα πολέμων και άλλα αγορές ή δωρεές προς αυτούς. Τα αντικείμενα αυτά, στην πλειοψηφία τους ζωγραφικοί πίνακες, αποτέλεσαν σταδιακά τη λεγόμενη "βασιλική συλλογή" που υπήρξε και ο αρχικός πυρήνας του μουσείου όταν από ανάκτορο μεταβλήθηκε σε κέντρο τέχνης και μουσείο μετά τη [[Γαλλική Επανάσταση|γαλλική επανάσταση]].
 
Τα πρώτα έργα σε είδος συλλογής άρχισαν ουσιαστικά να συγκεντρώνονται γύρω στο 1500 από τον [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκο Α΄]]. Ο Φραγκίσκος ήταν εκείνος που απέκτησε (το 1519) τη [[Μόνα Λίζα|Τζοκόντα]] του [[Λεονάρντο ντα Βίντσι]] όπως και την "Ωραία Κηπουρό" και την "Αγία Οικογένεια" του [[Ραφαήλ]]. Επί Φραγκίσκου αποκτήθηκε η προσωπογραφία του (έργο του [[Τιτσιάνο]]) και ο "Ευαγγελισμός" του [[Φρα Μπαρτολομέο]]. Ο Φραγκίσκος επίσης επέκτεινε σημαντικά τις πτέρυγες του χώρου για να προβάλλεται πιο λαμπρά η βασιλική συλλογή. Το 1549 δημιουργήθηκε μια μεγάλη αίθουσα εορτασμών (η οποία χρησίμευσε αργότερα και ως δικαστήριο) και που είναι σήμερα η "Αίθουσα των Καρυάτιδων" - φιλοξενεί πιστά αντίγραφα των [[Καρυάτιδες|Καρυάτιδων]] και πολλά πρωτότυπα έργα της αρχαιότητας. Το 1553 ολοκληρώθηκε η αίθουσα που οδηγούσε τότε στον προθάλαμο του βασιλιά και που σήμερα είναι η αίθουσα [[Ετρούσκοι|ετρουσκικών]] αρχαιοτήτων. Το Λούβρο ξαναπήρε ώθηση το 1600 επί Ερρίκου Δ', ο οποίος αύξησε τη συλλογή (κυρίως πινάκων ζωγραφικής) και η οποία έφτασε να αριθμεί τότε 200 ξεχωριστά έργα.
 
Αυτό που σήμερα στο μουσείο ονομάζεται "Στοά του Απόλλωνα" δημιουργήθηκε περίπου το 1602 από την σύζυγο του [[Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας|Ερρίκου Δ΄]], τη [[Μαρία των Μεδίκων (1575-1642)|Μαρία των Μεδίκων]], που θέλησε εκεί να διαμορφώσει μια αίθουσα τέχνης με προσωπογραφίες βασιλέων και την ονόμασε "Αίθουσα των Πινάκων". Το 1639 προστέθηκε στο κτίσμα ο "Πύργος του Ρολογιού".
 
== Προεπαναστατικά ==
Το 1750 ο αδελφός του Πομπαντούρ, μαρκήσιοςMαρκήσιος Ντε Μαρινί (De Marigny) κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου 110 από τα διάσπαρτα αριστουργήματα και το 1769, ο κόμης De Angiviller, υπεύθυνος τότε της "Βασιλικής Αίθουσας Πινάκων" έπεισε τον Λουδοβίκο ΙΕ' ότι η συλλογή θα έπρεπε πια να αξιοποιηθεί και για το κράτος. Επίσης τον έπεισε ότι το Λούβρο θα έπρεπε σταδιακά να μετατραπεί σε μουσείο. Το σχέδιο δεν προχώρησε ιδιαίτερα, ώσπου ανέβηκε στο θρόνο ο [[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΣΤ΄]] που άφησε περισσότερες πρωτοβουλίες στον κόμη και αυτός τότε άρχισε νέες αγορές και διοργάνωσε "Σαλόνια" ή εκθέσεις. Από αυτές το Λούβρο απέκτησε πολλά έργα του [[Ζακ Λουί Νταβίντ]] και γενικά χάρη στον κόμη η συλλογή εμπλουτίστηκε με 250 έργα [[Φλαμανδική Περιοχή|Φλαμανδών]] και [[Ολλανδία|Ολλανδών]] δημιουργών.
 
== Η Γαλλική Επανάσταση ==
Ο [[Ναπολέων]] ονειρευόταν να δημιουργήσει στο [[Παρίσι]] το μεγαλύτερο μουσείο στον κόσμο. Τα εκθέματα του μουσείου εμπλουτίστηκαν πράγματι εντυπωσιακά με τους Ναπολεόντειους πολέμους οι οποίοι απέφεραν αναρίθμητες αρχαιότητες από την [[Ιταλία]], την [[Αυστρία]], τη [[Γερμανία]], την [[Ελλάδα]], την [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]], τη [[Μέση Ανατολή]] και άλλες περιοχές. Ο Ναπολέων καθιέρωσε μάλιστα στους όρους ειρήνης να προβλέπεται η πολεμική αποζημίωση σε είδος και, συγκεκριμένα, σε έργα τέχνης που εκτιμούνταν από Γάλλους ειδικούς.
 
Ανάμεσα σε όσα πήρε ο [[Ναπολέων Α΄|Ναπολέοντας]] ήταν και μια τεράστια ελαιογραφία του Πάολο [[Βερονέζε]] σε καμβά, «Ο Γάμος στην Κανά», διαστάσεων 9 Χ 6 μέτρων, που κοσμούσε ιταλικό μοναστήρι και την οποία ο Γάλλος ηγέτης έκοψε στα δυο ώστε να μπορέσει να τη μεταφέρει στο [[Παρίσι]] –το έργο δεν επιστράφηκε ποτέ στην [[Ιταλία]] παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν αργότερα στο Λούβρο. Πέρα από όσα πήρε ο Ναπολέοντας κάνοντας «αφαίμαξη» ειδικά στις ιταλικές συλλογές γλυπτών και ζωγραφικής, σημαντική εισροή εκθεμάτων σημειώθηκε και χάρη στις ανασκαφές που έγιναν με πυρετώδεις ρυθμούς από Γάλλους αρχαιολόγους κατά τον 19ο αιώνα στην [[Ελλάδα]], στην [[Τουρκία]], στην [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]] και στη [[Μέση Ανατολή]].
 
Το 1797 άνοιξε η "Στοά του Απόλλωνα" και δύο χρόνια αργότερα η "Μεγάλη Στοά" με έργα κυρίως [[Φλαμανδία|Φλαμανδών]] και Ολλανδών ζωγράφων, ενώ το 1800 λειτούργησε για πρώτη φορά και το τμήμα έργων τέχνης που δεν είχε συγκροτηθεί αποκλειστικά από ζωγραφικούς πίνακες -ουσιαστικά το τμήμα ελληνικών αρχαιοτήτων. Το [[1803]], το μουσείο διέθετε 19 αίθουσες και ονομαζόταν "Μουσείο Ναπολέοντα" -όμως αυτή η ονομασία δεν άντεξε στο χρόνο. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στο [[Βατερλό]] το [[1815]], οι περισσότεροι λαοί που είχαν χάσει έργα τέχνης, απαίτησαν να τους επιστραφούν. Οι επιμελητές του Λούβρου έκρυψαν τότε πολλά έργα τέχνης στις ιδιωτικές συλλογές τους, ώστε να μην απογυμνωθεί το Λούβρο πλήρως από τα ξένα έργα τέχνης που εξέθετε. Τα άλλα κράτη πληροφορήθηκαν τον "ελιγμό" των διευθυντών του Λούβρου και έστειλαν στο [[Λονδίνο]] διπλωματικές αποστολές με στόχο την αναζήτηση βοήθειας από τους [[Ηνωμένο Βασίλειο|Βρετανούς]]. Με την πίεση που ασκήθηκε, το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει αρκετά έργα, παρότι κάποια από αυτά είχαν ουσιαστικά διασωθεί ή αποκατασταθεί από τους φροντιστές του μουσείου. Τότε το Λούβρο αναγκάστηκε να αποδώσει πάνω από 5.000 αντικείμενα τέχνης. Μετονομάστηκε για άλλη μια φορά και τώρα λεγόταν "Βασιλικό Μουσείο".
 
Στη συνέχεια ο εμπλουτισμός του συνεχίστηκε, αλλά αυτή τη φορά όχι πλέον με πίνακες, αλλά με αποκτήματα από ανασκαφές που γίνονταν με πυρετώδεις ρυθμούς σε όλες τις μεσογειακές χώρες και στη [[Μέση Ανατολή]].
678

επεξεργασίες