Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Μάχη του Σαγγαρίου»

Στον χώρο αυτό η τουρκική διοίκηση, υπό την άμεση επίβλεψη του αρχιστρατήγου [[Κεμάλ Ατατούρκ|Μουσταφά Κεμάλ]] και του τουρκικού Γενικού Επιτελείου (επικεφαλής: αντιστράτηγος [[Φεβζί Τσακμάκ|Φεβζί Πασάς]]), οργάνωσε τρεις αμυντικές γραμμές σε βάθος 25 έως 30 χιλιομέτρων, που περιελάμβαναν χαρακώματα, ορύγματα με συρματοπλέγματα, πρόχειρα πυροβολεία και θέσεις αυτομάτων όπλων. Η τουρκική πλευρά διέθετε συνολικά 98.000 ένοπλους: 16 ελαφρές μεραρχίες πεζικού δύναμης περίπου 5000 ανδρών η κάθε μία χωρίς πολλές βοηθητικές υπηρεσίες (σε αντίθεση με τις ελληνικές), 3 συντάγματα πεζικού, 4 μεραρχίες και 1 ταξιαρχία ιππικού.
 
Οι ελληνικές δυνάμεις από τις βάσεις εξόρμησής τους θα προέλαυναν με τρία σώματα στρατού συνολικά 120.000ανδρών (80.000 μάχιμων ανδρών)<ref name=":0" />, αποτελούμενες από 9 μεραρχίες πεζικού, 1 ταξιαρχία ιππικού και 2 συντάγματα πυροβολικού.
Το Α' ΣΣ (Ι, ΙΙ και ΧIΙ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο [[Αλέξανδρος Κοντούλης|Αλέξανδρο Κοντούλη]], το Β' ΣΣ (V, ΙX και ΧΙII μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο βασιλόπαιδα [[Πρίγκιπας Ανδρέας της Ελλάδας|πρίγκιπα Ανδρέα]] και το Γ' ΣΣ (ΙΙΙ, VII και Χ μεραρχίες) με διοικητή τον υποστράτηγο [[Γεώργιος Πολυμενάκος|Γεώργιο Πολυμενάκο]]. Ο πρίγκιπας Ανδρέας ανέλαβε τη διοίκηση του Β' ΣΣ μετά τη μάχη του Εσκί Σεχίρ (9η Ιουλίου 1921) από τον υποστράτηγο [[Αριστοτέλης Βλαχόπουλος|Αριστοτέλη Βλαχόπουλο]], ο οποίος θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη μη καταδίωξη και διαφυγή του τουρκικού στρατού. <ref>Κάτσης Αρίστος, ''Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή'', Εμπειρία Εκδοτική, Αθήνα 2008, σελ. 263 </ref> Επιπλέον η βασιλική οικογένεια ήθελε έναν εκπρόσωπο του βασιλιά και τυπικά αρχηγού του ΕΣ Κωνσταντίνου στην ανώτατη διοίκηση της Στρατιάς Μικράς Ασίας και η κυβέρνηση ικανοποίησε την επιθυμία αυτή με την τοποθέτηση του βασιλόπαιδα Ανδρέα ως σωματάρχη του Β' ΣΣ.<ref name=":0">''Ιστορία του Ελληνικού Έθνους'', τ. ΙΕ, σελ. 176.</ref>
 
Ανώνυμος χρήστης