Ο Ζακ Ντελαρύ (γαλλικά: Jacques Delarue‎, Μπρικμπέκ-αν-Κοραντάν, Μανς, 18 Σεπτεμβρίου 1919 (ν. ημερ.) – Λε Πεκ, Υβελέν, 14 Σεπτεμβρίου 2014[13]) ήταν Γάλλος ιστορικός. Πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών της χώρας του, ως μέλος του «Ενιαίου Αντιστασιακού Κινήματος» («Mouvements Unis de la Resistance-MUR») κατά το διάστημα 1940-1944, ενώ μετά τον πόλεμο υπηρέτησε στην κεντρική διοίκηση της δικαστικής αστυνομίας. Ήταν αξιωματικός, διοικητής μονάδας της Λεγεώνας της Τιμής[14] και έλαβε μέρος στον πόλεμο της Αλγερίας (1954 – 1962). Έγινε ευρύτερα γνωστός κυρίως για το έργο του με τίτλο «Histoire de la Gestapo» (Fayard, Παρίσι, 1962) και ήταν ένας εκ των πέντε αντιπροέδρων της Ένωσης Μελετών για το Αντιστασιακό κίνημα («AERI»). Ως κατήγορος, συμμετείχε στη διαδικασία και την καταδίκη του ναζί εγκληματία Κλάους Μπάρμπι, το 1987[15]. Απεβίωσε μόλις 4 ημέρες πριν από τα 95α γενέθλιά του.

Ζακ Ντελαρύ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jacques Delarue (Γαλλικά)
Γέννηση18  Σεπτεμβρίου 1919[1]
Μπρικμπέκ[2][3]
Θάνατος14  Σεπτεμβρίου 2014[4][2][3]
Λε Πεκ[5]
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[6][7][8][2][1][9][10]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[11][6][8][1][9]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιστορικός[12][7][1][9][10]
αξιωματικός Αστυνομικού Σώματος[1][9][10]
αξιωματικός[1]
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΠόλεμος της Αλγερίας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΑξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής
Ταξιάρχης του Εθνικού Τάγματος της Τιμής

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. catalogue.bnf.fr/ark:/12148/cb12110675c. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  2. 2,0 2,1 2,2 (Γαλλικά) Babelio. www.babelio.com/auteur/-/34217. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  3. 3,0 3,1 Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  4. (Γαλλικά) Babelio. 34217. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. «Fichier des personnes décédées»
  6. 6,0 6,1 OCLC: (πολλαπλές γλώσσες) Virtual International Authority File. OCLC. Dublin. viaf.org/viaf/44502985/. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  7. 7,0 7,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. portal.dnb.de/opac.htm?method=simpleSearch&cqlMode=true&query=nid%3D130193445. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  8. 8,0 8,1 CONOR.SI. plus.cobiss.si/opac7/conor/13683299. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) IdRef. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. 029490391. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  10. 10,0 10,1 10,2 Czech National Authority Database. aleph.nkp.cz/F/?func=find-c&local_base=aut&ccl_term=ica%3Dxx0173620. Ανακτήθηκε στις 23  Μαρτίου 2020.
  11. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12110675c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  12. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2015.
  13. Εφημερίδα «Le Monde», φύλλο της 22 Σεπτεμβρίου 2014, σελ. 15, ανακοίνωση της οικογένειας, η αποτέφρωση πραγματοποιήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2014
  14. «Decret du 24 juin 1993»
  15. Fonds Jacques Delarue, Dossier Klaus Barbie[νεκρός σύνδεσμος]