Ζαν-Ζυλ-Αντουάν Λεκόντ ντυ Νουί

(Ανακατεύθυνση από Ζυλ Λεκόντ ντυ Νουί)

Ο Ζυλ Λεκόντ ντυ Νουί (Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouÿ) Παρίσι 1842 – 1923) ήταν Γάλλος ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της οριενταλιστικής σχολής. Μαθήτευσε αρχικά, το 1861, στο εργαστήριο του Σαρλ Γκλέρ (Charles Gleyre, 1818 - 1874) και λίγο αργότερα στα εργαστήρια του Εμίλ Σινιόλ (Emile Signol) και του Ζαν-Λεόν Ζερόμ (Jean-Léon Gérôme), 1824 - 1904).

Ζυλ Λεκόντ ντυ Νουί
Lecomte du Noüy by Nadar.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Jean-Jules-Antoine Lecomte du Nouÿ (Γαλλικά)
Γέννηση10  Ιουνίου 1842[1][2][3][4][5][6]
Παρίσι
Θάνατος19  Φεβρουαρίου 1923[7][4][5][6]
Παρίσι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά[8]
ΣπουδέςΣχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταγλύπτης
ζωγράφος
Αξιοσημείωτο έργοThe White Slave
d:Q17490657
d:Q17493713
Οικογένεια
ΣύζυγοςValentine Peigné-Crémieux (1876)
Καρολίν Εβράρντ
Τερέσα Μαρί Φισάν
ΤέκναΖακ Τεοντόρ Ζυλ Λεκόντ
ΓονείςΖυλ Μισέλ Λεκόντ
ΑδέλφιαAndré Lecomte du Noüy
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙππότης της Λεγεώνας της Τιμής
Βραβείο της Ρώμης
Υπογραφή
Signature Lecomte du Nouÿ.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Τα ταξίδιαΕπεξεργασία

Κατόπιν προτροπής του Ζερόμ, ταξίδεψε, όπως και αυτός, στην Ανατολή, επισκεπτόμενος την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Τα ταξίδια του αυτά υπήρξαν η κύρια πηγή έμπνευσης στα έργα του. Για πρώτη φορά εξέθεσε τους πίνακές του στο παρισινό Σαλόν του 1863 και κέρδισε διάφορα μετάλλια μεταξύ των ετών 1868 και 1889. Επηρεάστηκε από το έργο του Γάλλου συγγραφέα Θεόφιλου Γκωτιέ και φιλοτέχνησε μια σειρά από πίνακες εμπνευσμένους από το μυθιστόρημα του Γκωτιέ «Η μυθιστορία της μούμιας» (Roman de la momie, 1858).

Τα βραβείαΕπεξεργασία

Εργάστηκε ακόμη στη διακόσμηση της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας (Église de la Trinité) στο Παρίσι. Εκείνη την εποχή κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome) και ταξίδεψε στη Βενετία μαζί με το ζωγράφο Σαρλ Τοσέ (Charles Toché). To 1876 του απονεμήθηκε η διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής, ενώ συνέχισε τα ταξίδια του στο Μαρόκο, όπου ήρθε σε άμεση επαφή με τον ανατολίτικο τρόπο ζωής στην Ταγγέρη και το Τετουάν. Το 1895 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, με ένα μικρό σταθμό στο Βουκουρέστι, και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αίγυπτο και την Αλγερία.

Η έμπνευση από την αρχαιότηταΕπεξεργασία

Ο Λεκόντ ντυ Νουί εμπνεύστηκε από την ελληνική αρχαιότητα, τη μυθολογία και τις βιβλικές αφηγήσεις, αλλά κυρίως αντλούσε τα θέματά του από το περιβάλλον της Ανατολής. Ασχολήθηκε με τα γυναικεία γυμνά, τα οποία αναπαριστούσε με έναν εξιδανικευμένο ρεαλισμό και αισθησιακή προσέγγιση, όπως στον αριστουργηματικό πίνακά του «Η Λευκή Σκλάβα» (1888, Μουσείο Καλών Τεχνών, Ναντ, Γαλλία).

Τα πιο γνωστά έργαΕπεξεργασία

Στα πιο γνωστά και αξιόλογα έργα του, που φιλοτέχνησε σε διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής δράσης του, περιλαμβάνονται: «Ο Δημοσθένης εξασκείται στην ομιλία» (1870), «Οι μαντατοφόροι κακών ειδήσεων» (1871, Τύνιδα – Υπουργείο Πολιτισμού), «Χριστιανές γυναίκες στον Τάφο της Παναγίας» (1871), «Το όνειρο του ευνούχου» (1874), «Ιουδίθ» (1875), «Αντόλφ Κρεμιέ» (1878), «Η λευκή σκλάβα» (1888), «Σάββατο στην εβραϊκή συνοικία» (1889), «Αντιόπη κα Ζευς» (1889), «Κυριακή στη Βενετία» (1890), «Πορτρέτο του βασιλιά και της βασίλισσας της Ρουμανίας» (1899), «Δεσποινίς ντε Μωπέν» (1902), «Η μάγισσα» (1904), «Όνειρο της Ανατολής» (1904) κ. ά.



ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Gérard – Georges Lemaire: “The Orient in Western Art” (English edition), pp. 277 & 342, Koenemann, 2005.
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Λεκόντ ντυ Νούιγ, Ζυλ», τόμος 38, σελ. 66, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία