Ιζανάγκι είναι το πρωταρχικό θεικό ζεύγος τού Σιντοϊσμού, νοητό ως ενσάρκωση του ουρανού και της γης. Παιδιά τους θεωρούνται η θεά τού ήλιου Αματεράσου, ο θεός τής σελήνης Τσουκουγιόμι κ.α. Σύμφωνα με τη σχετική μυθική παράδοση, κατά την γέννηση του νεότερου παιδιού τους, του θεού τής φωτιάς, η Ιζανάμι πέθανε και από τότε βασιλεύει στον Κάτω κόσμο.

Αναζητώντας τις θάλασσες με τον Τενκέι (天瓊を以て滄海を探るの図 Tenkei o motte sōkai o saguru no zu). Πίνακας του Κομπαγιάσι Εϊτάκου, 1880-90. Ο Ιζανάγκι είναι στα δεξιά και η Ιζανάμι στα αριστερά.

Παράλληλες ιστορίεςΕπεξεργασία

Η επίσκεψη του Ιζανάγκι στην σύζυγό του Ιζανάμι στο Γιόμι-νο-κούνι παραλληλίζεται κάπως με την επίσκεψη του Ορφέα στην Ευρυδίκη στον κάτω κόσμο,[1] αλλά μια εκπληκτικότερη ομοιότητα στην ανικανότητα της συζύγου του να επιστρέψει αφού έφαγε το φαγητό στην κόλαση αντιστοιχείται από τη Περσεφόνη τής ελληνικής μυθολογίας.[2] Υπάρχει επίσης μια παράξενη ομοιότητα με το μύθο τού Αδάμ και Εύας, ενώ ένα από τα Τέσσερα Μεγάλα Παραμύθια τής Κίνας, το Μπαϊσέ Ζουάν, φαίνεται να είναι εκσυγχρονισμένη επαναφήγηση.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Sweet, Charles Filkins (1919). New life in the oldest empire. Macmillan. σελίδες 1–7. 
  2. Sansom, George Bailey (1919). A History of Japan: To 1334. Macmillan. σελ. 30.