Για τον επίσης ασματογράφο, δείτε: Μανουήλ Χρυσάφης.

Ο Μανουήλ Χρυσάφης ο νέος ή Β', έζησε περί το 1600 μ.Χ. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρξε Πρωτοψάλτης της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, μελοποιός φημισμένος και θεωρητικός της Εκκλησιαστικής Μουσικής. Στα έργα του συγκαταλέγονται το Παλαιόν ή Αργόν Αναστασιματάριον, (στο οποίο περιλαμβάνονται και μελοποιήσεις του των Εωθινών του Λέοντος ΣΤ' του Σοφού), το Παλαιόν ή Αργόν Στιχηράριον, Χερουβικά της Μ. Πέμπτης, του Μ. Σαββάτου και των Προηγιασμένων, Κοινωνικά των Κυριακών στους οκτώ ήχους, Ανοιξαντάρια, Πολυέλεοι, Δοξολογίες, Πασαπνοάρια Αργά του Όρθρου, Καλοφωνικοί Ειρμοί, Κρατήματα, Θέματα του Οικηματαρίου και του Μαθηματαρίου, κ.α. Επίσης συνέθεσε ένα Ασματικόν Νεκρώσιμον Τρισάγιον, καθώς και μία Προπαιδεία που χρησίμευε στην εξάσκηση των μαθητών της ψαλτικής τέχνης στο Αργό Στιχηράριο. Σώζεται σε ατελή μορφή, το θεωρητικό του πόνημα "Ερμηνεία περί του τί εστι φθορά και διατί τίθεται, και εις ποίον καταλήγει μία εκάστη των φθορών", το οποίο βρήκε ο Αθανάσιος Παπαδόπουλος - Κεραμεύς (19ος αι.) σε βιβλιοθήκη της Λέσβου.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
  • Παπαδόπουλος Ι. Γεώργιος, Συμβολαί εις την Ιστορίαν της παρ' ημίν Εκκλησιαστικής Μουσικής, τυπογραφείον και βιβλιοπωλείον Κουσουλίνου & Αθανασιάδου, Αθήναι, 1890.