Άνοιγμα κυρίου μενού

Συντεταγμένες: 37°4′24.12″N 22°22′8.21″E / 37.0733667°N 22.3689472°E / 37.0733667; 22.3689472

Μονή Παντάνασσας
Mistra 1.jpg
Είδοςμοναστήρι
ΑρχιτεκτονικήΒυζαντινή αρχιτεκτονική
Γεωγραφικές συντεταγμένες37°4′24″N 22°22′8″E
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Σπάρτης
ΤοποθεσίαΜυστράς
ΧώραΕλλάδα
Έναρξη κατασκευής15ος αιώνας
Προστασίακηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα

Η Μονή Παντανάσσης είναι μοναστήρι στον Μυστρά της Ελλάδας. Ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Φραγκόπουλο, υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Δεσποτάτου του Μυστρά, ενώ αφιερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1428.

Είναι η τελευταία χρονολογικά εκκλησία που χτίστηκε στον Μυστρά κάτω από τα τείχη της Επάνω Πόλης. Κατέχει περίοπτη θέση, στο κεντρικό σημείο τη ανατολικής πλαγιάς του λόγου και της καστροπολιτείας γενικότερα, και διατηρείται καλύτερα απ' όλα τα άλλα μνημεία του Μυστρά. Είναι το μοναδικό μοναστήρι στον αρχαιολογικό αυτόν χώρο το οποίο εξακολουθεί να κατοικείται μόνιμα[1][2]. Σήμερα, κατοικείται από μοναχές οι οποίες παρέχουν κατάλυμα στους προσκυνητές[3].

Ανήκει στο συνηθισμένο για τον Μυστρά τύπο που συνδυάζει την τρίκλιτη βασιλική στο ισόγειο και το σταυροειδή εγγεγραμμένο πεντάτρουλο στον όροφο. Σημαντικές για το κτηριακό συγκρότημα ήταν οι ανοιχτές στοές του (σήμερα σώζεται μόνο μία).

Η όμορφα και περίτεχνα σκαλισμένη πέτρινη πρόσοψη της μονής αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο[4]. Η εξωτερική ανάγλυφη κεραμοπλαστική διακόσμηση της Παντάνασσας αποτελεί εξαίρετο δείγμα συνδυασμού βυζαντινών και δυτικών στοιχείων. Πιο έντονες είναι οι φραγκικές επιδράσεις στο εντυπωσιακό τετραώροφο καμπαναριό της. Συνολικά ο ναός είναι το κτίσμα του Μυστρά με τις ισχυρότερες δυτικές επιρροές.

Τα γλυπτά του ναού, που ποικίλλουν ως προς την τεχνοτροπία, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα κιονόκρανα, τα επιθήματα και η πύλη που οδηγεί από το νάρθηκα στο ναό. Οι τοιχογραφίες των θόλων και των υπερώων της Παντάνασσας (1430) έχουν υψηλή ποιότητα και ξεχωρίζουν για τη δύναμη του χρώματος και την κίνηση που τις διακρίνει. Οι τοιχογραφίες του ισογείου είναι μεταγενέστερες (17ος-18ος αι.) και διαφοροποιούνται ως προς το ύφος και την καλλιτεχνική αξία.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Hellier, Chris (1996). Monasteries of Greece. Tauris Parke Books. ISBN 978-1-85043-264-7. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012. 
  2. «Παντάνασσα». Οδυσσεύς. Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012. 
  3. Johnston, William M. (2000). Encyclopedia of monasticism. Fitzroy Dearborn. σελ. 549. ISBN 978-1-57958-090-2. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012. 
  4. Hellander, Paul (30 Μαρτίου 2008). Greece. Lonely Planet. σελ. 198. ISBN 978-1-74104-656-4. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2012.