Σάντα Μαρία Νοβέλλα

εκκλησία στη Φλωρεντία της Ιταλίας

Συντεταγμένες: 43°46′27.48″N 11°14′57.73″E / 43.7743000°N 11.2493694°E / 43.7743000; 11.2493694

Η Σάντα Μαρία Νοβέλλα (ιταλικά: Santa Maria Novella) είναι χριστιανικός ναός στη Φλωρεντία από το τάγμα των Δομινικανών. Η εκκλησία μαζί με το διπλανό στεγασμένο διάδρομο περιλαμβάνουν πολυάριθμα έργα τέχνης και ταφικά μνημεία. Ιδιαίτερα διάσημες είναι οι τοιχογραφίες από καλλιτέχνες της γοτθικής και πρώιμης αναγεννησιακής εποχής. Χρηματοδοτήθηκαν από σημαίνουσες Φλωρεντιανές οικογένειες οι οποίες κατασκεύασαν τα ταφικά παρεκκλήσια σε καθαγιασμένο τόπο.

Βασιλική Σάντα Μαρία Νοβέλλα
Basilica di Santa Maria Novella
Santa Maria Novella.jpg
Είδοςελάσσονα βασιλική και μουσείο[1]
Αρχιτεκτονικήγοτθική αρχιτεκτονική και αναγεννησιακή αρχιτεκτονική
ΔιεύθυνσηSanta Maria Novella, - Firenze[2] και Piazza Santa Maria Novella[1]
Γεωγραφικές συντεταγμένες43°46′27″N 11°14′58″E
ΘρήσκευμαΚαθολικισμός[3]
Θρησκευτική υπαγωγήΑρχιεπισκοπή της Φλωρεντίας
Διοικητική υπαγωγήΦλωρεντία[2][1]
Τοποθεσίαιστορικό κέντρο της Φλωρεντία
ΧώραΙταλία[4][2][5]
Έναρξη κατασκευής1278, 1458 και 2001[1]
ΙδιοκτήτηςΤάγμα των Δομινικανών[6]
ΑρχιτέκτοναςΛέων Μπαττίστα Αλμπέρτι
Προστασίαιταλικό πολιτισμικό αγαθό[2] και τμήμα μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς (από 1982)
Ιστότοπος
Επίσημος ιστότοπος
Commons page Πολυμέσα

Η εκκλησία αποκαλείται Νοβέλλα (Νέα) επειδή κτίστηκε σε θέση ενός ναού του 9ου αιώνα.[7] Όταν ο χώρος δόθηκε στο τάγμα των Δομινικανών το 1221, αποφάσισαν να κτίσουν ένα νέο ναό και τον πλευρικό διάδρομο. Η εκκλησία σχεδιάστηκε από δύο Δομινικανούς μοναχούς, τους Φρα Σίστο Φιορεντίνο και τον Φρα Ριστόρο ντα Κάμπι. Η κατασκευή άρχισε στο δεύτερο μισό του 13ου αιώνα (περί το 1276) και διήρκησε 80 χρόνια, και ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του Ιακόπο Ταλέντι με την κατασκευή του κωδωνοστασίου ύψους 68 μέτρων το 1333. Το 1360 προστέθηκαν τα γοτθικά τόξα στην πρόσοψη, με την πρόθεση να στεγάσουν σαρκοφάγους.[7] Η εκκλησία καθαγιάστηκε το 1420. Η πρόσοψη από λευκό και πράσινο μάρμαρο είναι έργο του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι και έγινε την περίοδο 1456-1470 σε αναγεννησιακό ρυθμό.[8]

Ο ναός είναι τρίκλιτη βασιλική σε σχήμα Τ. Έχει μήκος 99,2 μέτρα, πλάτος 28,2 μέτρα και στο εγκάρσιο κλίτος 61,54 μέτρα. Το εσωτερικό αποπνέει εικόνα αυστηρότητας. Οι κιονοστοιχίες με οξυκόρυφα τόξα βασίζονται σε κίονες κορινθιακού ρυθμού. Πολλά από τα παράθυρα έχουν βιτρώ του 15ου-16ου αιώνα. Ο άμβωνας είναι έργο του 1443. Από τις τοιχογραφίες του κλίτους ξεχωρίζει η Αγία Τριάδα από τον Μαζάτσο, όπου περιλαμβάνει πρωτοπόρα απεικόνιση της προοπτικής και των μαθηματικών αναλογιών. Στην τοιχογράφηση του ναού έχουν εργαστεί πάρα πολλοί καλλιτέχνες, από τον Τζόττο μέχρι τον Σάντρο Μποττιτσέλλι[9].

Το παρεκκλήσι Τουρναμπουόνι έχει τοιχογραφίες από τον Ντομένικο Γκιρλαντάιο τη περίοδο 1485-1490 και ο εσταυρωμένος είναι έργο του Τζαμπολόνια. Το παρεκκλήσι Φιλίππο Στρότσι έχει τοιχογραφίες του 1502 με τη ζωή των Αποστόλων από τον Φιλίππο Λίππι. Στο παρεκκλήσι Γκόντι βρίσκεται ο ξύλινος Εσταυρωμένος του Φιλίππο Μπρουνελέσκι. Στο παρεκκλήσι Στρότσι ντι Μαντόνα έχει τοιχογραφίες του μέσου του 14ου αιώνα με σκηνές εμπνευσμένες από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Το Ισπανικό Παρεκκλήσι (Καπέλλα ντέλι Σπανιόλι), στο πράσινο περιστήλιο, είναι έργο του μέσου του 14ου αιώνα με τοιχογραφίες του Αντρέα ντα Φιρέντσε (1365-1367). Πέρα από το πράσινο περιστήλιο, σώζεται επίσης το μεγάλο περιστήλιο και το περιστήλιο των νεκρών.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sistema Cultura. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2020.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 dati.beniculturali.it.
  3. Ανακτήθηκε στις 6  Ιανουαρίου 2021.
  4. archINFORM. 1994. Ανακτήθηκε στις 31  Ιουλίου 2018.
  5. Sistema Cultura. 7  Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 31  Ιανουαρίου 2020.
  6. www.smn.it/en/domenicani/.
  7. 7,0 7,1 Decker, Heinrich (1969) [1967]. The Renaissance in Italy: Architecture • Sculpture • Frescoes. New York: The Viking Press. σελ. 24. ISBN 0-670-59395-8. 
  8. De La Croix, Horst; Tansey, Richard G.; Kirkpatrick, Diane. Gardner's Art Through the Ages  (9th έκδοση). Harcourt Brace Jovanovich. σελ. 610. ISBN 0155037692. 
  9. H. Riaño, Peio (August 1, 2013). «Homosexuales que hicieron brillar a la Iglesia» (στα es). El Confidencial. https://www.elconfidencial.com/cultura/2013-08-01/homosexuales-que-hicieron-brillar-a-la-iglesia_14471/. Ανακτήθηκε στις February 3, 2018. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία