Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Σπύρος Καλοδίκης (1900-1947) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, λιμενεργάτης και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Δολοφονήθηκε το 1947 στη Λάρισα από παρακρατικούς.

Σπύρος Καλοδίκης
KALODIKIS-1937-JPG.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Σπύρος Καλοδίκης (Ελληνικά)
Γέννηση 1900
Παξοί
Θάνατος 1947
Λάρισα
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συνδικαλιστής
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Νεανικά χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Σπύρος Καλοδίκης γεννήθηκε στους Παξούς το 1900 και ήταν το έκτο από τα εννιά παιδιά του Παπα-Νίκου Καλοδίκη. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου δούλεψε ως λιμενεργάτης και ήρθε σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία την οποία ασπάστηκε και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα όπου εντάχθηκε Κομμουνιστική Οργάνωση Αθήνας (ΚΟΑ) ως μέλος της Επιτροπής Πόλης.[1]

Διώξεις από τη Δικτατορία ΜεταξάΕπεξεργασία

Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας συνελήφθη στις 16 Απριλίου 1938 και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία. Το 1939 μεταφέρθηκε σαν φυματικός στο σανατόριο Πέτρας Ολύμπου, κι από εκεί στον Αϊ-Στράτη. Τον Ιούλιο του 1940 δραπέτευσε από τον Αϊ-Στράτη και ήρθε στην Αθήνα.[2]

Την περίοδο εκείνη υπήρχαν δύο καθοδηγήσεις του ΚΚΕ: η λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή υπό τους Πλουμπίδη-Κτιστάκη-Παπαγιάννη και η ελεγχόμενη από την Ασφάλεια Προσωρινή Διοίκηση που αντάλλασσαν συνεχώς κατηγορίες μεταξύ τους για «χαφιεδισμό». Ο Καλοδίκης εντάχθηκε αρχικά στην ΠΚΕ, αλλά με σύσταση της Ακροναυπλίας αποχώρησε και προσέγγισε την ΠΔ.[3] Δεν προσχώρησε όμως στην ΠΔ και κατόπιν νεώτερης εντολής που έλαβε από την Ακροναυπλία (η οποία είχε αντιληφθεί το ρόλο της ΠΔ) κατήγγειλε τον ρόλο της και προσπάθησε να ανασυγκροτήσει την ΚΟΑ, ανεξάρτητα από τις δύο καθοδηγήσεις.[4][5] Ο Καλοδίκης κατόρθωσε να οργανώσει μερικά ασύνδετα μέλη του ΚΚΕ στην Ανεξάρτητη Κομμουνιστική Οργάνωση Αθήνας (ΑΚΟΑ).[6]

Στα τέλη καλοκαιριού του 1941 προσχώρησε μαζί με την ΑΚΟΑ στο ανασυγκροτημένο κόμμα υπό την καθοδήγηση της Νέας Κεντρικής Επιτροπής που συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 1941 από στελέχη του ΚΚΕ που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους.[7]

Κατοχή-ΑντίστασηΕπεξεργασία

Στην Κατοχή που ακολούθησε έγινε οργανωτικός γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ Αθήνας και τον Δεκέμβρη του 1942 εκλέχτηκε από τη Β' Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.[8]

Όλη την περίοδο της Κατοχής δούλεψε στην Αθήνα για την ενίσχυση του αντιστασιακού κινήματος και ήταν από τους οργανωτές σε όλες τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τα συλλαλητήρια που έγιναν στην Κατοχή. Στα Δεκεμβριανά έλαβε μέρος και ήταν ο πολιτικός υπεύθυνος της επιχείρησης για την τοποθέτηση των εκρηκτικών στα θεμέλια του ξενοδοχείου "Μεγάλη Βρετανία". Επίσης ήταν αυτός που ματαίωσε την πυροδότηση των εκρηκτικών, κατόπιν εντολής του ΠΓ του ΚΚΕ, γιατί στο ξενοδοχείο είχε εγκατασταθεί ο βρεττανός πρωθυπουργός Τσώρτσιλ.[9]

Μετά τη Βάρκιζα και η δολοφονία τουΕπεξεργασία

Μετά το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ (Οκτώβριος 1945) και προς τα τέλη του 1945 στάλθηκε στη Θεσσαλία σαν μέλος του Γραφείου Περιοχής, γραμματέας του Βόλου και έπειτα της Λάρισας. Στις 24 του Νοεμβρίου του 1947 τον πυροβόλησαν και τον τραυμάτισαν βαριά σε δρόμο της Λάρισας παρακρατικοί.[10] Πέθανε την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο της Λάρισας που είχε μεταφερθεί.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Φαράκος (2004), σελ. 423
  2. Γκριτζώνας (1985), σελ. 177
  3. Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 112
  4. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 345
  5. Φαράκος (2004), σελ. 423
  6. Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41 (2015), σελ. 226
  7. Χατζής (1996), σελ. 179
  8. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ (2012), σελ. 409
  9. http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/12/blog-post_93.html
  10. Γκριτζώνας (1985), σελ. 177

ΠηγέςΕπεξεργασία

  1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012.
  2. Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο του 1940-41, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2015.
  3. Κώστας Γκριτζώνας "Κόκκινοι δραπέτες 1920-1944", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985.
  4. Γρηγόρης Φαράκος "Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: Σχέσεις του ΚΚΕ και Διεθνούς Κομμουνιστικού Κέντρου", εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2004.
  5. Θανάσης Χατζής, "Η Νικηφόρα Επανάσταση που χάθηκε", εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1996.