Άνοιγμα κυρίου μενού

O Σταύρος Λιβανός (1887 ή 1890 - 28 Μαΐου 1963) ήταν Έλληνας εφοπλιστής από την Χίο, κορυφαία προσωπικότητα της παγκόσμιας εμπορικής ναυτιλίας τον 20ό αιώνα. Έγινε πεθερός τόσο του Αριστοτέλη Ωνάση όσο και του Σταύρου Νιάρχου, ενώ αναφερόταν ως ο «νονός» των Ελλήνων εφοπλιστών.[1]

Σταύρος Λιβανός
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Σταύρος Λιβανός (Ελληνικά)
Γέννηση 1891
Καρδάμυλα Χίου
Θάνατος 1963
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα ελληνικά
Ομιλούμενες γλώσσες ελληνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα εφοπλιστής
Οικογένεια
Τέκνα Τίνα Λιβανού
Ευγενία Λιβανού
Γιώργος Λιβανός
Οικογένεια Οικογένεια Λιβανού

ΒίοςΕπεξεργασία

Ο Σταύρος Λιβανός γεννήθηκε είτε το 1887[2] είτε το 1890[1] στα Καρδάμυλα της Χίου και ήταν γιος και εγγονός ναυτικών. Ο πατέρας του τελικά κατάφερε να γίνει και εφοπλιστής, καθώς το 1907 αγόρασε το πρώτο του πλοίο.[2] Ο ίδιος ο Σταύρος Λιβανός βγήκε στην θάλασσα για πρώτη φορά όταν ήταν περίπου 10 ετών: αποφάσισε να σπουδάσει μηχανική και θεωρείται, σε ηλικία 19 ετών, πως έγινε ο νεώτερος αρχιμηχανικός της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.[2]

Με το ξέσπασμα των Βαλκανικών πολέμων, κατατάχθηκε εθελοντικά στο Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό) και συμμετείχε στην απελευθέρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, μεταξύ των οποίων και η γενέτειρά του Χίος, ενώ τραυματίστηκε κατά την απελευθέρωση της Λέσβου.[2] Αμέσως μετά, κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ίδρυσε την εταιρεία S. Livanos & Co. η οποία υπήρξε σημαντικός αγοραστής πλοίων τα επόμενα χρόνια.

To 1924 o Λιβανός νυμφεύθηκε την Αριέττα Ζαφειράκη, κόρη ενός εμπόρου της Χίου, και απέκτησαν δύο κόρες, την Ευγενία (1926-1970), την Αθηνά (Τίνα, 1929-1974) και έναν γιο, τον Γιώργο (1935). H Ευγενία υπήρξε σύζυγος του Σταύρου Νιάρχου, ενώ η Τίνα τόσο του Νιάρχου όσο και του Αριστοτέλη Ωνάση.

Από το ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, ο Λιβανός ήταν διάσημος για την προσοχή και φειδώ του: αγόραζε μόνο πλοία που μπορούσε να πληρώσει από την τσέπη του, και δεν πήρε δάνεια για να χρηματοδοτήσει τον στόλο του. Έτσι, η Μεγάλη Ύφεση τον βρήκε πανίσχυρο σε μετρητά και χωρίς χρέη στις τράπεζες όπως είχαν πολλοί εκ των ανταγωνιστών του.[2]

To 1940 εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε και συνδέθηκε στενά με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη, Αθηναγόρα.[1] Στην Νέα Υόρκη, έγινε γνωστός για την αγάπη του στα ελληνικά εστιατόρια με καλό μουσακά, καθώς και για το ταλέντο του στο μπριτζ, όπου -παρά την αμύθητη περιουσία του- έπαιζε πάντα πολύ χαμηλά ποσά.[1]

Αμέσως μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επωφελήθηκε (όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες εφοπλιστές) από την διάθεση σε προνομιακές τιμές των αμερικανικών πλοίων Liberty.[1] Ωστόσο, συνέχιζε να παραμένει καινοτόμος: ενώ οι περισσότεροι Έλληνες εφοπλιστές ναυπηγούσαν τα πλοία τους σε βρετανικά και ιαπωνικά ναυπηγεία, ο Λιβανός δεν δίστασε να συνεργαστεί με την κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία (από τους πρώτους Δυτικούς επιχειρηματίες που σύναψαν σχέσεις με τον Τίτο) παραγγέλλοντας πλοία από τα ναυπηγεία του Σπλιτ.[2]

Μέχρι τον θάνατό του, το 1963, από ανακοπή καρδιάς, ο Λιβανός παρέμεινε πολύ ισχυρός. Τα γραφεία των επιχειρήσεων του ήταν στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη, ενώ το σπίτι του στο Παρίσι (αν και ταξίδευε συνεχώς).[1]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 François Forestier, Aristote Onassis, l'homme qui voulait tout, 2006, ελληνική έκδοση για την εφημερίδα Το Βήμα Αριστοτέλης Ωνάσης, Ο άνθρωπος που τα ήθελε όλα, σελ. 92-96, 2016,
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Σταύρος Λιβανός 1887-1963 ιστοσελίδα greekshippinghalloffame.org