Βούλπη Ευρυτανίας

οικισμός της Ελλάδας

Συντεταγμένες: 39°2′38.00″N 21°32′17.99″E / 39.0438889°N 21.5383306°E / 39.0438889; 21.5383306

Η Βούλπη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας σε υψόμετρο 700 μέτρα.[1] Έχει πολλούς μικρούς οικισμούς όπως η Τριανταφυλλούλα, το Λογγίτσι, το Κλήμα, Καλλιθέα (Κατσούλι), Καρνέικα.[2]

Βούλπη Ευρυτανίας
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Βούλπη Ευρυτανίας
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΠεριφέρειαΣτερεάς Ελλάδας
ΔήμοςΑγράφων
Γεωγραφία και στατιστική
ΝομόςΕυρυτανίας
Πληθυσμός158 (2011)

ΑξιοθέαταΕπεξεργασία

Στο χωριό αυτό υπάρχει επίσης και ο λόφος του Αγίου Θωμά που εκεί βρίσκεται και ένα μικρό χρυσό εκκλησάκι του Αγίου τούτου. Ακόμη βρίσκεται και το αιώνιο κατεστραμμένο κάστρο της Βούλπης. Σύμφωνα με αρχαιολόγους το κάστρο προστάτευε τη μία από τις δύο ανατολικές προσβάσεις της ενδοχώρας των αρχαίων Αγραίων.[2]

Στη Βούλπη υπάρχουν 4 εκκλησίες: Η κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι και η κύρια εκκλησία του χωριού (γιορτάζεται στις 15 Αυγούστου), το εκκλησάκι του Αη Γιώργη, το εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα και η εκκλησία της Αγίας Τριάδος.

ΚάτοικοιΕπεξεργασία

Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχονται σε 158[3]. Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας, επίσημα για πρώτη φορά το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αγραίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.[4]

ΠροσωπικότητεςΕπεξεργασία

Στην Βούλπη ζούσε ο Γιαννάκης Βουλπιώτης που ήταν φροντιστής του ελληνικού στρατού στο Άργος το 1825. Της ίδιας οικογένειας και ο Δημήτριος Βουλπιώτης (1843-1911), που διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και Παιδείας στις κυβερνήσεις του Χαρίλαου Τρικούπη.[5] Από το χωριό έλκει την καταγωγή του και ο Ιωάννης Βουλπιώτης.[6]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 259, τομ.7. 
  2. 2,0 2,1 «Βούλπη». Δήμος Αγράφων. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2021. 
  3. «Απογραφή Πληθυσμού-Κατοικιών 2011» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 17 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 27 Μαρτίου 2016. 
  4. «Διοικητικές Μεταβολές Οικισμών». ΕΕΤΑΑ. Ανακτήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 2021. 
  5. Κωνσταντίνος Τσάτσος, Λογοδοσία μιας ζωής, Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2001, τόμος Α΄, σελ. 155 - 157
  6. Δημήτρης Κουσουρής (2014). Δίκες των δοσίλογων, 1944-1949. Δικαιοσύνη, συνέχεια του κράτους και εθνική μνήμη. Μετάφραση από τα γαλλικά: Αγγελική Τσέλιου. Αθήνα: Πόλις. σελίδες 432–433. ISBN 978-960-435-461-0.