Ο Γιώργος Παξινός είναι καθηγητής Ψυχολογίας και Ιατρικών Επιστημών στο Neuroscience Research Australia του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ. Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1944 στη Λεύκη Ιθάκης. Οι επιστημονικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν μακριά από την Ελλάδα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Berkeley στην Καλιφόρνια και μεταπτυχιακά στο πανεπιστήμιο McGill στον Καναδά. Έπειτα πέρασε ένα μεταδιδακτορικό έτος στο Yale.

Γιώργος Παξινός
Paxinos Brain.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση6  Δεκεμβρίου 1944
Ιθάκη
Χώρα πολιτογράφησηςΑυστραλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΕλληνικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
Ελληνικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητανευροεπιστήμονας
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςFellow of the Academy of the Social Sciences in Australia
Fellow of the Australian Academy of Science (2009)
Fellow of the Australian Academy of Health and Medical Sciences (2019)[1]
Αξιωματικός του Τάγματος της Αυστραλίας (26  Ιανουαρίου 2002)[2]

Από το 1973 εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Νew South Wales στο Σίδνεϊ, όπου και διαμένει διατηρώντας όμως επαφή και με τα καλύτερα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι μέλος της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών και της Βασιλικής Εταιρείας της Νέας Νότιας Ουαλίας και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει δύο παιδιά, τον Alexi και τον Yvette.

ΈρευναΕπεξεργασία

Ο Παξινός έχει δημοσιεύσει 46 βιβλία, 145 επιστημονικά περιοδικά, 30 κεφάλαια βιβλίων και 17 CD ROM[3]. Έχει εντοπίσει 90 πυρήνες (περιοχές) στον εγκέφαλο των αρουραίων και του ανθρώπου. Συγκρίνοντας τους αρουραίους και τους ανθρώπους, έχει εντοπίσει 61 ομόλογους πυρήνες. Έχει εντοπίσει 180 πυρήνες και ομολογίες[σημ. 1] στα πουλιά. Ήταν ο πρώτος που δημιούργησε ένα αξιόπιστο στερεοταξικό χώρο για τον εγκέφαλο των αρουραίων, των ποντικών και των πρωτευόντων(ανώτερων) θηλαστικών - παράγοντας που τροφοδοτεί την έκρηξη στην έρευνα για τη νευροεπιστήμη από τη δεκαετία του 1980. Έχει αναπτύξει την πρώτη ολοκληρωμένη ονοματολογία και οντολογία για τον εγκέφαλο, που καλύπτει ανθρώπους, πουλιά και αναπτυσσόμενα θηλαστικά.[4]

ΕπίδρασηΕπεξεργασία

Οι περισσότεροι επιστήμονες που ασχολούνται με τη σχέση του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις νευρολογικές ή ψυχιατρικές ασθένειες (ή τα ζωικά μοντέλα αυτών των ασθενειών) χρησιμοποιούν τους χάρτες και επιστημονικούς όρους του Παξινού για την οργάνωση του εγκεφάλου. Οι ''άτλαντες'' του ανθρώπινου εγκεφάλου του είναι οι πιο ακριβείς, περιγράφουν εξονυχιστικά τις διάφορες εγκεφαλικές δομές, διατίθενται για τον εντοπισμό βαθιών δομών και χρησιμοποιούνται σε χειρουργικές αίθουσες[5].

Σπουδαία επιστημονική ανακάλυψηΕπεξεργασία

Ο Έλληνας νευροεπιστήμονας ανακάλυψε μια νέα, άγνωστη έως τώρα, περιοχή στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η περιοχή, την οποία ο Γ. Παξινός ονόμασε «Ενδοσχοινιοειδή Πυρήνα» (Endorestiform Nucleus), βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου ενώνεται ο εγκέφαλος με το νωτιαίο μυελό. Συγκεκριμένα, βρίσκεται μέσα στο κάτω παρεγκεφαλιδικό σκέλος, μια περιοχή που ενσωματώνει και συνδυάζει τις αισθητηριακές και τις κινητικές πληροφορίες, προκειμένου να διορθώσει τη στάση του σώματος, την ισορροπία του και τις μικρές επιδέξιες κινήσεις.

Ο ελληνικής καταγωγής επιστήμονας είχε υποπτευθεί την ύπαρξη της εν λόγω εγκεφαλικής περιοχής πριν 30 χρόνια και τώρα μπόρεσε για πρώτη φορά να αποδείξει την ύπαρξή της χάρη στην ύπαρξη καλύτερων πλέον μεθόδων ανίχνευσης και απεικόνισης.Η ανακάλυψη νέων περιοχών του εγκεφάλου βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις ασθένειες και να δοκιμάσουν νέες θεραπείες για τις διάφορες νευροεκφυλιστικές παθήσεις (Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον, επιληψία κ.α.)[5].

Συμβολή στη διδασκαλίαΕπεξεργασία

O Γιώργος Παξινός είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 2012 και της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 2009.

Έγραψε το διεθνώς χρησιμοποιούμενο βιβλίο: " Ο Εγκέφαλος" : Εισαγωγή στη Λειτουργική Νευροανατομία (2010). Δίδαξε Ψυχολογία για 27 χρόνια και υπηρέτησε στο Ακαδημαϊκό Συμβούλιο και στο Συμβούλιο της UNSW(University of New South Wales). Σήμερα επιβλέπει τέσσερις μεταδιδακτορικούς υποτρόφους.

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Ο όρος ομολογία χρησιμοποιείται ευρύτερα στη βιολογία και ορίζεται ως η ομοιότητα στη δομή, στη φυσιολογία, στην ανάπτυξη και στην εξέλιξη οργανισμών, η οποία βασίζεται σε κοινούς γενετικούς παράγοντες.Συνεπώς όταν λέμε ότι δύο πρωτεΐνες είναι ομόλογες, εννοούμε ότι τα γονίδια που τις κωδικοποιούν, προέρχονται εξελικτικά από ένα κοινό προγονικό γονίδιο. Ο κύριος τρόπος αναγνώρισης ομόλογων πρωτεϊνών είναι οι στατιστικά σημαντικές ομοιότητες των αμινοξικών αλληλουχιών τους

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

.