Άνοιγμα κυρίου μενού

Γουλιέλμος ντε Λα Ρος (κύριος της Βελιγοστής)

βαρόνος της Βελίγοστης

Ο Γουλιέλμος ντε λα Ρος ήταν Βαρόνος της Βελίγοστης (1256 - μετά το 1262), μιας υποτελούς βαρονίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών. Η πατρότητα και η θέση του Γουλιέλμου στην οικογένεια είναι άγνωστη. Ο ιστορικός του 19ου αιώνα και μελετητής της Φραγκοκρατίας Καρλ Χοπφ προτείνει ότι ήταν μικρότερος αδελφός του δεύτερου δούκα των Αθηνών Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος ο οποίος πιθανότατα ήταν γιος ή ανιψιός του Όθων ντε Λα Ρος ιδρυτή του Δουκάτου των Αθηνών.[1] Οι πιο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο Γκυ ήταν γιος του Όθων κάτι που σημαίνει ότι ο Γουλιέλμος πολύ πιθανό να ήταν γιος του ίδιου του Όθων αν δεν καταγόταν από άλλο κλάδο της οικογένειας.[2]

Γουλιέλμος ντε λα Ρος
Γενικές πληροφορίες
Θάνατος1262
Οικογένεια
ΟικογένειαΟίκος ντε Λα Ρος

Διάδοχος στην βαρονία της ΒελίγοστηςΕπεξεργασία

Ο Γουλιέλμος άσχετα με την πατρότητα του έγινε βαρόνος της Βελίγκοστης (1256) αλλά ο τρόπος που απέκτησε τον τίτλο είναι επίσης άγνωστος, ο Γκυ κυβερνούσε μέχρι τότε την Τροιζήνα σαν δώρο από τον πιθανό αδελφό του Γκυ. Η βαρονία ανήκε αρχικά στην οικογένεια ντε Μον και μεταβιβάστηκε στον Γουλιέλμο μετά τον γάμο του Ματθαίου ντε Μον με μια Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη στα μέσα της δεκαετίας του 1250 σε αποστολή του στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ο Χοπφ υποθέτει ότι την ίδια εποχή ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε μια από τις αδελφές του Ματθαίου.[3][4] Ο Γουλιέλμος κράτησε επίσης την Τροιζήνα που ενώθηκε με την Βελιγοστή Αρκαδίας σε ένα ενιαίο δουκάτο ανεξάρτητο από τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας που διοικούσε ο Γκυ μαζί με την Αθήνα.[5]

Την διετία 1257 - 1258 συμμετείχε στον "Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής"', υποστήριξε την Λομβαρδική τριαρχία της Εύβοιας και την Δημοκρατία της Βενετίας εναντίον του μεγάλου του επικυριάρχου Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας. Το αποτέλεσμα μετά την ήττα του ήταν να χάσει τις κτήσεις του, οι Βενετοί του πρότειναν σαν αποζημίωσε μια περιοχή με αξία 1000 υπέρπυρα. Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ωστόσο στην συνέχεια συγχώρεσε τον Γουλιέλμο και στην συνθήκη που υπέγραψε του επέτρεψε να διατηρήσει την βαρονία του (1262).[6]

ΔιαδοχήΕπεξεργασία

Ο Ιάκωβος ντε λα Ρος γιος του Γουλιέλμου αναφέρεται στην Αραγονική έκδοση ως "Λόρδος της Βελιγοστής" και στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ρενάλδος ντε λα Ρος γιος του Ιακώβου με την Μαρία Αλλαμάν κόρη του Βαρόνου της Πάτρας Γουλιέλμου Β΄ Αλλαμάνου καταγράφεται σαν "Λόρδος της Τροιζήνας". Ο Οίκος ντε Λα Ρος και κατόπιν οι διάδοχοι τους Οίκος του Ζαχαριά έχασαν την Βελιγοστή από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (γύρω στο 1300), η βαρονία παρέμεινε με το ίδιο όνομα αλλά μόνο με την Τροιζήνα μέχρι την δική της πτώση στο Δεσποτάτο του Μυστρά (1282).[7]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Longnon 1973, p. 75.
  2. Longnon 1973, pp. 67–70, 75.
  3. Bon 1969, pp. 110–111, 518–519.
  4. Longnon 1973, p. 76.
  5. Bon 1969, pp. 110, 519.
  6. Longnon 1973, p. 76.
  7. Bon 1969, pp. 106, 110, 146, 488.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe
  • Longnon, Jean (1973). "Les premiers ducs d'Athènes et leur famille"