Δεξιά (πολιτική)

όρος της πολιτικής

Ο όρος Δεξιά στην πολιτική, σήμερα, αναφέρεται στις πολιτικές που προωθούν την ιδέα της συντήρησης.[1] Η ιδεολογία της δεξιάς ασπάζεται την προάσπιση των αναπόσπαστων χαρακτηρηστικών ενός έθνους, γιατί αποτελούν, κατ' αυτήν, αναπόσπαστο στοιχείο κάθε κοινωνίας, απαραίτητο για τη μετεξέλιξη και τη διαρκή πρόοδό της. Η δεξιά εμφανίζεται υπέρμαχη μόνο του οικονομικού φιλελευθερισμού, και αυτού όχι πάντοτε, ενώ αντιτίθεται στον κοινωνικό φιλελευθερισμό.

Ο όρος αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν ως συντηρητικές, με την πολιτική έννοια του όρου, που αφορούν δηλαδή τη διαφύλαξη της ιστορικής εθνικής κληρονομιάς και της θρησκείας, σφυρηλατώντας την αυθόρμητη τάξη κάθε κοινωνίας. Ανάλογα με την εποχή και τα συμφραζόμενα ωστόσο ο όρος υπόκειται σε διαφορετικές ερμηνείες: ως δεξιοί χαρακτηρίζονται στη σύγχρονη εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς στην οικονομία.

Σήμερα, μερικές ακραίες οικονομικές δεξιές πολιτικές, όπως ο νεοφιλελευθερισμός, χαρακτηρίζονται από το αίτημα της ελαχιστοποίησης του κρατικού παρεμβατισμού, έτσι ώστε το κράτος να έχει την ιδιότητα του παρατηρητή και όχι του ρυθμιστή των κοινωνικών πεπραγμένων, με τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς να αναλαμβάνουν τον ρόλο του ρυθμιστή. Η Δεξιά στις μέρες μας πρεσβεύει πότε μετριοπαθείς φιλελεύθερες πολιτικές στην οικονομία, με απώτερο στόχο τη στήριξη του αστικού κράτους και του κράτους πρόνοιας, και πότε νεοφιλελεύθερες επιλογές που επιτείνουν τις κοινωνικές ανισότητες υπέρ της ανεξέλεγκτης οικονομικής δραστηριότητας αλλά και είναι υπέρ του κράτους προνοίας, όπως οι νεοσυντηρητικοί.

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΥποσημειώσειςΕπεξεργασία

  1. «right wing – definition of right wing in English | Oxford Dictionaries». En.oxforddictionaries.com. 20 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Χρήστος Ζαχόπουλος, Περί φιλελευθερισμού, Εκδόσεις Σιδέρη, Αθήνα 2002.
  • Νορμπέρτο Μπόμπιο, Δεξιά και Αριστερά, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 1996.
  • Φρίντριχ Χάγιεκ, Ο δρόμος προς τη δουλεία.