Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Εβαρίστο ντε Κίρικο (ιταλικά: Evaristo de Chirico) ήταν Ιταλός μηχανικός. Γεννήθηκε το 1841 και πέθανε το 1905, σε ηλικία 64 ετών.

Εβαρίστο ντε Κίρικο
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1841
Ιταλία
Θάνατος1905
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Ιταλίας (1861–1905)
Πληροφορίες ασχολίας
ΙδιότηταΜηχανικός
Οικογένεια
ΤέκναΤζόρτζιο ντε Κίρικο
Αλμπέρτο Σαβίνιο

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Πρόκειται για τον γιο του Σικελού βαρώνου Τζόρτζιο Φιλιγκόνε ντι Κίρικο (1794-1875) και της κοντέσας Αδελαΐδας Μαμπιλί ι Μπουλινί (1799-1876), κόρης του Ισπανού προξένου στην Κέρκυρα, Δον Λορένζο Ελιοντόρο Μαμπιλί ι Μπουλινί (1763-1853), αρχικά από το Αλικάντε, γιος του εμπόρου Χουάν Χοσέ Ελιοντόρο ντε Μπουλινί ι Μαμπιλί (1735-1800). παντρεύτηκε τη Τζέμα Τσερβέτο, μια γυναίκα από τη Γένουα από την οποία απέκτησε τρία παιδιά, ένα κορίτσι που δεν επιβίωσε και δύο άνδρες, τον ζωγράφο Τζόρτζιο και τον συγγραφέα Αντρέα. Μετά την αποφοίτησή του στην Μηχανική, ο ίδιος προσανατολίστηκε προς τον τομέα των μεταφορών, ιδιαίτερα για τις σιδηροδρομικές μεταφορές[1].

Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 ανατέθηκε από τον Χαρίλαο Τρικούπη, τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας, να σχεδιάσει το σιδηροδρομικό δίκτυο της Θεσσαλίας που είχε προσαρτηθεί πρόσφατα και δεν διέθετε σιδηροδρομικές γραμμές και αποτελεσματικά μέσα επικοινωνίας. Ο μηχανικός ήταν ήδη γνωστός επειδή με την εταιρεία Evaristo de Chirico & Co. που είχε κατασκευάσει σιδηροδρομικές γραμμές στη Βουλγαρία. Μετακόμισε στο Βόλο για λογιστικούς λόγους και το κατέστησε τη βάση των επιχειρήσεων και στη συνέχεια επίσης την κατεύθυνση των Θεσσαλικών σιδηροδρόμων. Ο σταθμός της πόλης σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον ίδιο και πολλούς άλλους. Οι κατασκευές, που ξεκίνησαν το 1882 με Ιταλούς εργάτες και τοπικούς εργάτες, οδήγησαν στην δημιουργία της γραμμής Βόλου-Λάρισας, 61 χλμ., που εγκαινιάστηκε στις 22 Απριλίου 1884 από τον βασιλιά Γιώργο Α΄ της Ελλάδας και στη συνέχεια δημιουργήθηκε το παράρτημα προς το Βελεστίνο, 142 χλμ. από την Καλαμπάκα που ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 1886.

Στις 10 Ιουλίου 1888, απέκτησε τον πρώτο του γιο εκεί, τον Τζόρτζιο.

Μετά την ολοκλήρωση των δύο κύριων γραμμών μετρικού μετρητή, είχε την ευθύνη να κατασκευάσει έναν μικρότερο, στενότερο σιδηρόδρομο 600 χιλιοστών, ο οποίος θα του επέτρεπε να ξανασυναντά τις δύσβατες πλαγιές του Πηλίου και να το χτίσει άμεσα με τους εργάτες της δικής του επιχείρησης. Η γραμμή είχε 2 σήραγγες και 9 γέφυρες. Αυτή η γέφυρα εξακολουθεί να ονομάζεται Γέφυρα ντε Κίρικο. Λόγω των καθηκόντων του μετακόμισε στην Αθήνα όπου το 1891 όπου απέκτησε το δεύτερο παιδί του. Το 1899 μεταβίβασε όλη την οικογένεια στην Αθήνα για να παρακολουθήσει καλύτερα το σιδηροδρομικό έργο στη Θεσσαλονίκη, του οποίου είχε διοριστεί επόπτης. Πέθανε στην Αθήνα το 1905, λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του, όπως έγραψε ο γιος του[2].

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Ubaldo Nicola, Klaus Podoll, L'aura di Giorgio de Chirico: arte emicranica e pittura metafisica, Mimesis, 2003, p.15.
  2. Ubaldo Nicola, Klaus Podoll, L'aura di Giorgio De Chirico: arte emicranica e pittura metafisica, Mimesis, 2003, p. 47