Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Εντουάρ Βιγιάρ (γαλλικά: Jean-Édouard Vuillard, 1868-1940) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και σκηνογράφος που συνδέθηκε με την μεταϊμπρεσιονιστικήavant garde καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί.[9][10][11]

Εντουάρ Βιγιάρ
Self-Portrait, Aged 21 A21192.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Édouard Vuillard (Γαλλικά)
Γέννηση11  Νοεμβρίου 1868[1][2][3][4][5][6][7]
Cuiseaux
Θάνατος21  Ιουνίου 1940[1][2][3][4][5][7]
Λα Μπωλ-Εσκουμπλάκ
Τόπος ταφήςBatignolles Cemetery
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[8]
ΣπουδέςΛύκειο Κοντορσέ, Ιουλιανή ακαδημία και Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού
Ιδιότηταζωγράφος
ΚίνημαΜεταϊμπρεσιονισμός και Ιαπωνισμός
Είδος τέχνηςπροσωπογραφία
Καλλιτεχνικά ρεύματαΜεταϊμπρεσιονισμός και Ιαπωνισμός
Σημαντικά έργαd:Q17490698, After the snack και The Seamstress
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη

Βιογραφικά στοιχείαΕπεξεργασία

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1868 στο Κυϊζώ (Cuiseaux) της Βουργουνδίας και σπούδασε στο Παρίσι όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Το 1887 έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.[12] Αργότερα, λόγω της αντίθεσης που έτρεφε προς τον ακαδημαϊσμό στράφηκε προς τον μεταϊμπρεσιονισμό και την καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί.[9] Συμμετείχε στις εκθέσεις της ομάδας ενώ εργάστηκε ως σκηνογράφος[11] και ως καθηγητής στην Ακαδημία Ρανσόν.[9] Ο ίδιος ήταν εργένης και έζησε μαζί με τη μητέρα του μέχρι το θάνατο της το 1928.[10] Πέθανε στις 21 Ιουνίου 1940 στο La Baule-Escoublac της βορειοδυτικής Γαλλίας.

ΤεχνοτροπίαΕπεξεργασία

Το έργο του Βιγιάρ μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα θεωρείται πως διεύρυνε τους ορίζοντες της ζωγραφικής και πως υπήρξε ο πρόδρομος του μοντερνισμού που παρουσιάστηκε τα επόμενα χρόνια. Μέχρι τη δεκαετία του 1900 τα έργα του είχαν ως κύρια θεματολογία τους εσωτερικούς χώρους ενώ στη συνέχεια ακολούθησε μέχρι και το τέλος της ζωής του μια μακρά περίοδος κατά την οποία ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με το πορτραίτο και την τοπιογραφία.[10][11] Οι δημιουργίες του Βιγιάρ που απεικονίζουν εσωτερικούς χώρους διακρίνονται για τους χαμηλούς τόνους και την επιδέξια ανάμειξη των χρωμάτων.[9]



ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb136143536. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 «Édouard Vuillard». RKDartists. 82268.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) Benezit Dictionary of Artists. 2006. B00193141. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-0-19-977378-7.
  4. 4,0 4,1 (Αγγλικά) SNAC. w612612d. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Itaú Cultural: (Πορτογαλικά) Enciclopédia Itaú Cultural. Itaú Cultural. Σάο Πάολο. pessoa467042/edouard-vuillard. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-85-7979-060-7.
  6. Jean-Pierre Delarge: (Γαλλικά) Le Delarge. Gründ, Jean-Pierre Delarge. Παρίσι. 2001. 12037_artiste_VUILLARD_Edjouardj. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-2-7000-3055-6. ISBN-10 2-7000-3055-9.
  7. 7,0 7,1 (Αγγλικά) Discogs. 4606421. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. artist list of the National Museum of Sweden. 12  Φεβρουαρίου 2016.
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Ξένοι χαράκτες στην Εθνική Πινακοθήκη: 500 χρόνια δυτικοευρωπαϊκής χαρακτικής, μια επιλογή. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 1984. σελ. 85. 
  10. 10,0 10,1 10,2 «Βιγιάρ, ο αστός του μοντερνισμού». kathimerini.gr. Financial Times/Η Καθημερινή. 27 Νοεμβρίου 2003. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2015. 
  11. 11,0 11,1 11,2 «Με πρωταγωνιστή την ταπετσαρία». kathimerini.gr. The Observer/Η Καθημερινή. 25 Μαρτίου 2004. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2015. 
  12. Thompson, Belinda (1988). Vuillard. Oxford: Phaidon Press. σελ. 10. ISBN 978-0-7148-2955-5.