Άνοιγμα κυρίου μενού
Λάβαρο με χριστιανικό σύμβολο

Το λάβαρο ήταν σημαία του ρωμαϊκού στρατού από την εποχή του αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνου και μετά.

Όπως μας μεταφέρει ο χριστιανός ιστοριογράφος Λακτάντιος, πριν την μάχη στη γέφυρα του Μίλβα το 312 ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος έδωσε διαταγή στους στρατιώτες να βάλουν σταυρόγραμμα στις ασπίδες τους. Επίσης ο Ευσέβιος γράφει στην επισκόπηση του βίου του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, ότι ο Κωνσταντίνος έδωσε εντολή να φτιάξουνε λάβαρο με το μονόγραμμα του Χριστού. Πιστεύεται όμως, ότι τα λάβαρα πρωτοεμφανίστηκαν το 320 στους πολέμους του Ρωμαίου αυτοκράτορα Λικίνιου. Η ετυμολογία του όρου είναι ανατολίζουσα προρωμαϊκή.

ΠεριγραφήΕπεξεργασία

Το λάβαρο ήταν χρυσό ακόντιο με πλευρικά προσαρμοσμένο ορθογώνιο δοκάρι, από το οποίο κρέμονταν πορφυρό κιλίμι. Στην κορυφή του δόρατος ήταν το χριστιανικό μονόγραμμα (χι ρο) και τρία αγάλματα: του αυτοκράτορα και των δύο μεγαλύτερων γιων του.

Η φύλαξη του λαβάρου ήταν επιφορτισμένη στους πενήντα των πλέων ικανών πολεμιστών του στρατού, οι οποίοι και ονομάζονταν λαβάριοι.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Rudolf Egger: Das Labarum. Die Kaiserstandarte der Spätantike. Verlag Rohrer, Wien 1960.
  • Gerhard Wirth: Labarum. In: Lexikon des Mittelalters, Bd. 5, Sp. 1601