Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Σχολή των Μηλεών ή Μηλιώτικη Σχολή ήταν ένα ελληνικό σχολείο, που λειτούργησε στις αρχές του 19ου αιώνα στις Μηλιές του Πηλίου. Η Σχολή ιδρύθηκε από τον Γρηγόριο Κωνσταντά και τον Άνθιμο Γαζή. Στη Σχολή, εκτός από τα εγκύκλια μαθήματα, διδασκόταν και η φιλοσοφία και οι φυσικές επιστήμες σε ανώτερο για την εποχή επίπεδο. Το όραμα των ιδρυτών της, να λειτουργήσει ως ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα, δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, καθώς μεσολάβησε η Επανάσταση του 1821 και η περιοχή του Πηλίου έμεινε εκτός των ορίων του πρώτου Ελληνικού κράτους.

Η πινακίδα ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ (Θεραπεία Ψυχής) που υπήρχε στην είσοδο της βιβλιοθήκης της Μηλιώτικης Σχολής.

ΙστορικόΕπεξεργασία

Τα προηγηθένταΕπεξεργασία

Ο πρώτος δάσκαλος που δίδαξε στις Μηλιές του Πηλίου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν ο ιερομόναχος Άνθιμος Πανταζής, γιός ιερέως, ο οποίος είχε μαθητεύσει στο σχολείο της Ζαγοράς, όπου δίδασκε φιλολογικά μαθήματα κάποιος Ζαχαρίας. Όταν, το 1770, επέστρεψε στον τόπο ένας νέος δάσκαλος καταγόμενος από τη Ζαγορά, που είχε σπουδάσει στη Βλαχία, ο Ζαχαρίας του παραχώρησε το σχολείο. Ο Άνθιμος έπεισε τον Ζαχαρία να μετακομίσουν στις Μηλιές, όπου οι δυο τους το 1773 έκτισαν το σχολείο «του Αγίου Νικολάου του Νέου»[1]. Στο σχολείο αυτό έμαθαν τα πρώτα τους γράμματα, μεταξύ πολλών άλλων, ο Δανιήλ Φιλιππίδης, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Άνθιμος Γαζής.

Η ίδρυσηΕπεξεργασία

Το 1811, πέθανε ο Άνθιμος Πανταζής, ο οποίος με διαθήκη και αναφορά στην Μεγάλη εκκλησία ( Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), που είχε συντάξει ένα χρόνο πριν το θάνατό του, κληροδότησε την ιδιοκτησία του σχολείου στον αγαπημένο του μαθητή, τον Γρηγόριο Κωνσταντά[2]. Η αναγγελία του γεγονότος βρήκε τον Κωνσταντά στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος του ανεψιού του μητροπολίτου Εφέσου. Το γεγονός έγινε η αιτία της επιστροφής του στις Μηλιές, προτιμώντας να διδάξει στην πατρίδα του. Ο Κωνσταντάς αποδέχθηκε τη διαθήκη του Άνθιμου Πανταζή και με τις ευλογίες του Πατριάρχη Ιερεμία Δ΄ και ένα Πατριαρχικό σιγίλλιο, ώστε η Σχολή να λειτουργεί ως Πατριαρχική, αναχώρησε για τις Μηλιές. Αργότερα, με τον συμπατριώτη και συγγενή του Άνθιμο Γαζή, και με τη φιλοδοξία να μετατρέψουν τη Σχολή σε ανώτατο εκπαιδευτήριο, την 1η Ιουλίου του 1814 συνυπέγραψαν ένα υποσχετικό, το οποίο προέβλεπε ότι θα συνεισέφεραν όχι μόνο την προσωπική τους εργασία, αλλά και από 500 χρυσά νομίσματα ο καθένας, ώστε να υλοποιηθεί η κοινή τους προσπάθεια σε νεόκτιστο κτίριο. Ο Κωνσταντάς, βέβαια είχε ήδη αρχίσει, από το 1812, να διδάσκει στο παλαιότερο κτίριο και μάλιστα αμισθί. Το νέο κτίριο κτίσθηκε με την επίβλεψη του Κωνσταντά πλησίον του παλαιού σχολείου. Η οικοδόμηση είχε αρχίσει το 1813[3] και τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Αυγούστου 1815[4]. Ο Γαζής συνέβαλε στον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης. Αγόραζε και προωθούσε στις Μηλιές πολλά βιβλία και αρκετά όργανα για την εποπτική διδασκαλία των πρακτικών επιστημών. Για να συγκεντρώσει χρήματα ίδρυσε την «Φιλόμουσο Εταιρεία της Βιέννης» με σκοπό «η του Πηλίου όρους ομήγυρις να συγκροτήσει σχολείον τακτικόν κατά μίμησιν των Ακαδημιών της Ευρώπης». Όπως όμως αναφέρει ο Καμηλάρις: «Τα συνειλεγμένα στη Βιέννη χρήματα μόλις ήρκεσαν δια την αγοράν των βιβλίων»[5]. Τα βιβλία όμως ήταν πολλά και διαλεκτά, ώστε η βιβλιοθήκη της Σχολής αποτέλεσε ένα μοναδικό επίτευγμα στην Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Στη βιβλιοθήκη ο Κωνσταντάς, με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του για την αρχαιολογία, είχε δημιουργήσει και μια μικρή αρχαιολογική συλλογή[6]. Την είσοδο αυτής της πλούσιας βιβλιοθήκης στόλιζε το έμβλημα «Ψυχής άκος» (θεραπεία ψυχής). Η Σχολή των Μηλεών απέκτησε γρήγορα φήμη σημαντικού εκπαιδευτικού κέντρου. Όταν, το 1817, ο Γαζής έφθασε από τη Βιέννη στις Μηλιές, το κτίριο είχε ολοκληρωθεί και λειτουργούσε. Ο Γαζής δίδαξε στη Σχολή μέχρι το 1821, ενώ αφιέρωνε και πολύ χρόνο στην προπαρασκευή της ελληνικής επανάστασης.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμαΕπεξεργασία

Οι ιδρυτές της Σχολής, που με τη μόρφωσή τους και τις συγγραφικές και εκδοτικές τους δραστηριότητες δικαίως συγκαταλέγονται σήμερα στις προσωπικότητες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, βεβαίως επιδίωξαν να μεταφέρουν τις ιδέες του Διαφωτισμού στην πατρίδα τους. Στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Σχολής περιλαμβανόταν τα Αρχαία Ελληνικά, η κοινή γλώσσα, τα Μαθηματικά, η Γεωγραφία, οι Φυσικές επιστήμες, τα Λατινικά και τα Ιταλικά[7], αλλά και η Φιλοσοφία σε ανώτερο επίπεδο όπως τεκμαίρεται από τις μεταφράσεις του Francesco Soave που είχε εκδώσει ο Κωνσταντάς και από την πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη του Άνθιμου Γαζή. Ως προς την παιδαγωγική μέθοδο οι ιδρυτές, ενήμεροι των ιδεών του Pestalozzi, δεν μπορεί παρά να είχαν ενστερνισθεί την παιδαγωγική αγάπη. Συνάμα, όπως είχε δημοσιεύσει ο Γαζής στον «Λόγιο Ερμή» στο πρόγραμμα θα συνυπήρχαν «η του Ιερού Ευαγγελίου Ηθική» και « η εξωτερική ηθική Φιλοσοφία κατά τον Σωκράτην»[8].

Η επανάσταση στο ΠήλιοΕπεξεργασία

 
Η Μηλιώτικη Σχολή γύρω στα 1905

Τον Μαΐο του 1821, ο Γαζής κήρυξε την επανάσταση στην πλατεία των Μηλεών. Τα πολεμικά γεγονότα που ακολούθησαν ανάγκασαν και τους δύο δασκάλους, Κωνσταντά και Γαζή, να καταφύγουν νοτιότερα, όπου έλαβαν μέρος σε κυβερνητικές επιτροπές και Εθνοσυνελεύσεις. Οι Τούρκοι του Μαχμούτ Πασά Δράμαλη κατέλαβαν τις Μηλιές και έκαψαν μάλιστα ένα μέρος της βιβλιοθήκης.

Μετά την επανάστασηΕπεξεργασία

Η τελευταία περίοδος λειτουργίας της Μηλιώτικης Σχολής συμπίπτει με την επάνοδο του Κωνσταντά στις Μηλιές. Όταν, το 1834, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς συνειδητοποίησε ότι η κυβέρνηση είχε αποφασίσει το κλείσιμο του Ορφανοτροφείου της Αίγινας όπου δίδασκε, παραγκωνισμένος από τη διοίκηση του Όθωνα, συκοφαντημένος από τοπικούς παράγοντες και απογοητευμένος από τη μη αναγνώριση της προσφοράς του, ίσως και από ανάγκη, καθώς στερείτο πλέον πόρων, αλλά και από την έντονη επιθυμία να συνεχίσει το σημαντικότερο για τη ζωή του έργο, αποφάσισε να επιστρέψει στην τουρκοκρατούμενη πατρίδα του. Εκεί συνέχισε να διδάσκει αμισθί τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του μέχρι το θάνατό του, στις 6 Αυγούστου 1844. Με τον θάνατό του, σταμάτησε να λειτουργεί και η Μηλιώτικη Σχολή.

Στο κτίριο, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881) στεγάστηκε δημοτικό σχολείο μέχρι το 1943, οπότε κάηκε, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό. Σήμερα στο ίδιο οικόπεδο έχουν κτισθεί σύγχρονα σχολικά κτίρια. Τα διασωθέντα βιβλία της Σχολής αποτελούν τον πυρήνα της σημερινής Δημόσιας Βιβλιοθήκης Μηλεών Μαγνησίας.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Μουρτζανός, Θεμιστοκλής (2009). Γρηγόριος Κωνσταντάς: Βίος, Έργο. Θεσσαλονίκη: Διατριβή Α.Π.Θ. σελ. 31. 
  2. Καμηλάρις, Ρήγας Ν. (1897). Γρηγορίου Κωνσταντά, Βιογραφίαι- Λόγοι- Επιστολαί. Εν Αθήναις: Α. Κωνσταντινίδου. σελ. 11. 
  3. Γαζής, Άνθιμος (Ιουλ. & Αυγ. 1813). Ερμής ο Λόγιος (8 & 9): 116. http://anno.onb.ac.at/cgi-content/anno?aid=lgh&datum=18130615&seite=4&zoom=39. 
  4. Καμηλάρις, Ρήγας Ν. (1897). Γρηγορίου Κωνσταντά, Βιογραφίαι- Λόγοι- Επιστολαί. Εν Αθήναις: Α. Κωνσταντινίδου. σελ. 24. 
  5. Καμηλάρις, Ρήγας Ν. (1897). Γρηγορίου Κωνσταντά, Βιογραφίαι- Λόγοι- Επιστολαί. Εν Αθήναις: Α. Κωνσταντινίδου. σελ. 22. 
  6. Αλαμανή, Έφη (1965). «Ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και η Αρχαιολογική του Συλλογή». Θεσσαλικά Χρονικά (Αθήνα): 609-612. 
  7. Καμηλάρις, Ρήγας Ν. (1897). Γρηγορίου Κωνσταντά, Βιογραφίαι- Λόγοι- Επιστολαί. Εν Αθήναις: Α. Κωνσταντινίδου. σελ. 26. 
  8. Μουρτζανός, Θεμιστοκλής (2009). Γρηγόριος Κωνσταντάς: Βίος, Έργο. Θεσσαλονίκη: Διατριβή Α.Π.Θ. σελ. 230-232.